Raz kozie mgle: Atusel i morze

[Funeris Venatio]

- Jesteśmy niczym pył na wietrze...

[Hagmar]

-... Wśród miliardów gwiazd... i takie tam.

[Lucas Paladin]

- Każdy ma swój czas na ziemi, każdego czas na ziemi przemija.. - Lucas dołączył do filozoficznej pogawędki.

[Hagmar]

- Pytanie jak ten czas wykorzystać jeśli ma się przed sobą perspektywę życia przez całe ery?

//Morean twoja postać ma na imię jak bo sie gubię 

[Nawaar]

Nathaniel wszystkich słuchał, ale się nie wypowiadał na takie tematy wszak był elfem i mógł żyć dłużej niż zwykli śmiertelnicy. Jednakże czekanie na pełnym morzu, aż ktoś wyda rozkaz stojąc oko w oko z niebezpieczeństwem nie uchroniłoby go to od szybszej śmierci jak każdego tutaj. Dlatego ktoś w końcu musiał podjąć jakiś krok i to szybki.

[Lucas Paladin]

- Właśnie Aragornie, czas należy dobrze wykorzystać. Dobrze rozplanować i przeznaczyć na rzeczy, które nam sprawiają radość.

//Lucas ma na imię, Rafałq.

[Hagmar]

- Od 700 lat znam tylko wojnę Lucas. Z moją pierwszą żoną byłem 123 wspaniałe lata aż powiedziała dość. Chciałbym móc kiedyś wrócić do domu, odwiesić miecz i zbroję chociaż na dekadę i po prostu odpocząć. Ustatkować się w końcu... - spojrzał na stojącego bliżej dziobu Melkiora - mieć wnuki i tak dalej. Ale bogowie mnie nie lubią.

[TheMo]

Themo machnął na to ręką i powrócił na bocianie gniazdo. Nie miał ochoty na filozoficzne dyskusje o życiu, rzyci, wojnie i śmierci. Dalej obserwował morze.

[Lucas Paladin]

- Widzisz Aragornie, wojna ma to do siebie, że jest zawsze obecna. A historia lubi się powtarzać. ÂŻycie to ciąg chwil, które prowadzą Cię do końca. Teraz, tutaj, to właśnie jest kolejna Twoja chwila.

[Hagmar]

- Może, a może po prostu mam pecha Lucas. Nie jestem zbyt religijny. W sumie to wcale.

[Lucas Paladin]

- Religijność nic do tego nie ma Aragornie. Sam nie wierzę, żeby bogowie ingerowali w to, co dzieje się w naszym życiu. Prędzej dają nam narzędzia, jak wola, abyśmy sami mogli nim kierować. Wierzę, że Zartat wspiera mnie i Zakon w trudnych dla nas chwilach, ale to, co się stanie zależy tylko i wyłącznie od nas. ÂŚwiat to skomplikowany mechanizm, mój hrabio.

[Hagmar]

- I to jak rycerzu. I to jak.

[Devristus Morii]

Wracamy powiedział Devristus. Gdy już byliśmy w drodze powrotnej, statkiem zatrzęsło, a Themo z bocianiego gniazda zobaczył wielkiego potwora wynurzającego się z wody, który roztrzaskał wrak statku.

[Funeris Venatio]

- Naprawdę Ci ufam - powiedział cichutko Funeris, kierując swe słowa wprost do nieba. Z morza wyłoniła się potworna bestia, która niczym przystawkę zaczęła dosłownie pożerać ich fregatę. Człowiek nawet nie wiedział jak zareagować, bo pewnie i nie mógł w żaden sposób. Bo niby co zrobi? Dźgnie lewiatana Neltharionem? Rzuci sztyletem licząc, że trafi w bolący ząb? No nie...

[Nawaar]

- Co u diabła?!. Krzyknął z przerażenia elf i oczywiście dobył łuku. - Ej, co widzisz tam na górze?!!. Krzyknął do bocianiego gniazda.

[Isentor]

Waszym oczom ukazał się błękitny smok wodny. Wypełzł z morskich otchłani na zgliszcza statku pod Myrtańską banderą. Odezwał się do was głosem strasznym i przesiąkniętym gniewem.
- Jam jest Lewiatan!

Dlaczego to zrobił? Dlaczego pradawny smok pozwoliłby sobie na rozmowę z ludźmi? Czemu wasz statek nie został kolejnym wrakiem w okolicy?

[Elrond Ñoldor]

- Zamknąć się! Niech gada Devristus - syknął przez zęby.

[Hagmar]

- Sam sie zamknij. - rzucił beznamiętnie - Jam jest Hrabia Aragorn Tacticus. Boisz się nas że z nami rozmawiasz?

[Nawaar]

Zajebiście wręcz. Najpierw wszystko niszczy, a następnie chce gadać. Cóż to za stworzenie?. Pomyślał Nathaniel oczywiście nie odzywając się, a mówiąc sobie w głowie. Miał nadzieję, że bestia zostawi ich w spokoju i będą mogli odpłynąć sobie na stały ląd. Jednocześnie żałował, że nie wziął ze sobą pędzla i płótna taki okaz namalować to wręcz arcydzieło by powstało na wieki.

[Dragosani]

Nagłe pojawienie się Lewiatana, poprzedzone zniszczeniem myrtańskiego statku, nie było zaskoczeniem. Wszak wszyscy podejrzewali, że spotkają tę bestię. Zaskoczeniem była jednak jej chęć do rozmowy... co wcale nie oznaczało, że bydle nie zaatakuje. Wampir nawet nie sięgał po broń. Po pierwsze, na razie jeszcze wodny wąż nie atakował. Po drugie, co niby miałby mu zrobić śmiesznie małym mieczykiem? Zerknął na Devristusa. Podobnie jak Elrond uważał, że to on właśnie powinien mówić. I wtedy wtrącił się Aragorn... w sumie to było do przewidzenia.