Raz kozie mgle: Atusel i morze

[Mogul]

- A co jest złego w śmierci kurwie syny? Czyż to nie jest jedna z dróg, które i tak trzeba przejść w życiu? Po chuj załamywać się czymś, na co się nie ma teraz wpływu. Morze jest wielkie, a ten lewiatan tylko jeden. Zobaczycie, ja jestem pewny jeszcze wszyscy będziemy świętować z naszego zwycięzstwa. Starał się podbudować morale.

[Gorn Valfranden]

- ÂŚmierć to jak  kochanka, każdy wyczekuję jej z spokojem i cieszy się z nagród jaka przynosi jej los.

[Hagmar]

- ÂŚmierć to iluzja, mała przeszkoda którą dość łatwo obejść.

[Elrond Ñoldor]

- O matko, ale wy pieprzycie. ÂŚmierć to śmierć. Dusza leci do kotła, ciało gnije w ziemi. Nic więcej. Można to obejść jak się wie jak. A mi się osobiście nie chce w ogóle umierać. Dobrze mi na tym świecie.

[Gorn Valfranden]

- Ja też tak prędko nie pójdę na tamten świat. Ale dobra przestańmy gadać o śmierci, czas zmienić temat.

[Devristus Morii]

Podróż mijała Nam w atmosferze tajemniczości i zbliżającej się śmierci. Fale obijały się o statek, a powietrze miało dziwny zapach. Tak dziwny, że korciło w nos. Jednakże wszystko dopełniały efekty dźwiękowe w postaci plusku, złowieszczego śmiechu płynącego z niewiadomo skąd.

[Mogul]

Ork pstryknął Elronda za ucho.
- Cicho już, słyszysz? Wyostrzył zmysły.

[Hagmar]

- Syreny chyba czy jak tam to gówno się zwie...

[Canis]

Salazar w skupieniu wsłuchiwał się w morze zachowując pełen spokój i harmonię wewnętrzną ciała i duszy. Błogi stan uzupełniał wysiłkiem, jakim było utrzymywanie żagli. Złowieszczy śmiech nie był zupełnie złowieszczy, był muzyką mgły siejącej śmierć skrywającej rzeczy, których nie znamy... Czym jest śmierć? Rozważał w myślach dochodząc do wniosku, że nie jest to stan zgonu... nie... to stan umysłu... stan w którym już dusza połączy się w kotle jednając się, tworząc jedność z resztą wracając do swego źródła... Więc niema śmierci, której nie chcemy, jest tylko stan ducha w którym my zadecydujemy o losie swoim własnym... Rozważał alternatywne wizje dochodząc do różnych wniosków spełniając się duchowo...

[Elrond Ñoldor]

Pomasował się po uchu. Zmarszczył brwi.
- Oczywiście że słyszę. Chociaż wolałbym chyba, żeby tego dźwięku nie było.

[Hagmar]

Nie ma emocji, jest spokój. Nie ma ignorancji, jest wiedza. Nie ma namiętności, jest pokój. Nie ma chaosu, jest harmonia. Nie ma śmierci, jest życie. Mimo iż pewnie domena protektora czy niszczyciela ma służyć za drogowskaz Bestiom to i Aragorn zaczynał przejmować się filozoficznym aspektem życia, nie... nie teraz w obliczu śmierci. Myślał już wcześniej gdy rok czasu spędził samotnie w Tinriletańskim klasztorze, tam odnalazł pokój duszy i nauczył się bardziej panować nad sobą. Jestem nieśmiertelny, jestem ciemnością, wieczną nocą, która rozciąga się na odległość gwiazd. Nie można mnie przezwyciężyć, bo nie ma nikogo potężniejszego niż ja. ÂŚwiatło słońca może odegnać noc, ale w końcu wszystko powróci do mnie, jam jest ciemnością, jam jest dzieckiem nocy. Jestem ÂŚmiercią.

[Gorn Valfranden]

Gorn podszedł do Devristusa i rzekł.- Hrabio Devristusie czy mogę się ciebie coś zapytać? chodzi o to czy wiadomo coś o terenach które odkryjemy po zniszczeniu mgły?. Nowa roślinność, zwierzyna itp?.

[Hagmar]

- Urodziłeś się na kontynencie i nie wiesz co tam jest? Z jakiejż to dziury wypełzłeś Gornie.

[Nawaar]

- Cholera!. Krzyknął elf i dobywszy łuku oraz strzał. Czuł zbliżające się niebezpieczeństwo dlatego wolał być gotowy na ewentualny atak. Jak mawia przysłowie przezorny zawsze ubezpieczony. - To, chyba syreny nie?. Zadał pytanie choć nie chciał usłyszeć na nie odpowiedzi.

[TheMo]

Themo siedział na bocianim gnieździe i nawet nie słyszał rozmów towarzyszy. Usłyszał dopiero dziwny śmiech. Nerwowo zaczął się miotać i rozglądać, jednak nie mógł zobaczyć nic, co byłoby poza barierą. Wytężał wzrok z całych sił by starać się ujrzeć jakiekolwiek źródło tego dźwięku i w porę zaalarmować towarzyszy.

[Gorn Valfranden]

- To tajemnica.

[Devristus Morii]

Wtem z bocianiego gniazda zdało się słyszeć
Statek! Statek wyszedł z mgły! Symbole Myrthany!
Ta informacja wszystkich zszokowała, a Elf wydał rozkazy:
Zwolnić i "przytrzymać" ten wrak.

[Lucas Paladin]

Lucas trzymał się blisko Patty. Tylko jej mógł ufać w takiej sytuacji. Miała ogromne doświadczenie w walce na morzu, i na abordażu znała się tutaj najlepiej. Teraz to on postanowił słuchać jej rozkazów.

[Canis]

Jaszczur odwiązał liny od masztu i ciągnąc je zamierzał zwinąć żagle. Zwijając powoli żagle wkłądając w to wielki wysiłek miał nadzieję spowolnić statek, poprzez zmniejszenie powierzchni żagli, nadającej prędkość. Miał nadzieję, ze podobnie uczynią pozostali z pozostałymi masztami. Samemu było ciężko gdyż trochę to trwało. Gdyby ktoś pomógł...

[Hagmar]

- Słyszeliście kurwie syny! ÂŁapać liny i haki! Sam wziął jedną z lin i czekał by zarzucić ją na drugi okręt w odpowiedniej chwili.