Relikty przeszłości

[Dragosani]

- Ehm... - odchrząknął kupiec. Ten ork jakoś wzbudzał zaufanie. - Zazwyczaj spotykam się z innymi orkami. I cóż... mam fundusze, oni mają towar. Jestem przedsiębiorcą, wiem jak prowadzić interesy.

[Thor ibn Odyn Grom]

Hmm-Zamyślił się Thor-Sądziłem, że orkowie wolą swoje artefakty gdzieś przechowywać, lub coś w tym stylu. Ale nigdy bym nie pomyślał, że będą chcieli je sprzedać. Musisz być kupcem wysokiego sortu, skoro ci je sprzedali.

[Mogul]

- Możesz pokazać jakie aktualnie rzeczy masz na zbyciu?

[Dragosani]

- Mam dar przekonywania - odparł tylko kupiec na słowa Thora, uśmiechając się przy tym niecnie. - Oczywiście, proszę dać mi chwilę, zaraz coś znajdę. Zazwyczaj umawiam się z klientami... - rzekł i wyszedł na chwilę do pomieszczenia, gdzie przechowywał przedmioty. Wrócił po chwili niosąc kilka rzeczy.
- Nie jest to może konkretnie to czego pan szuka, ale mam nadzieję, że i tak pana to zainteresuje. - Rozłożył przedmioty na stole. - Kilka przedmiotów, które pamiętają Zielone Równiny. Topór jednego z poległych tam orków. Jak sam pan widzi oryginał. Niestety nieco zniszczony, czas robi swoje. O, tutaj mam jeden ze sztandarów Valfden, który niesiony był do tamtej bitwy. To zaś to czaszka behemota. Wielkie, rogate bestie, które walczyły w tej bitwie. Pewien człowiek zebrał trochę części ich ciał i poprzerabiał na ozdoby. A tutaj, ha! Prawdziwy skarb. Oryginalna wardyna, którą walczył w czasie tej bitwy Dragosani! - Pokazywał po kolei to co przyniósł. Na widok i komentarz do ostatniego przedmiotu Drago pokręcił z rezygnacją głową. Każdy już zorientował się, że naprawdę cennych przedmiotów kupiec nie ma. Albo w ogóle ich nie miał, albo już je sprzedał umówionemu klientowi, jako zamówiony towar. 

[Thor ibn Odyn Grom]

Thor obrócił się w stronę Dragosaniego i powiedział do niego:
Hmm, ciekawe, co o tym sądzisz Drago? Bo jak dla mnie, to jest szmelc, no chyba, że to wszystko prawdziwe, ale nie znam się zbytnio na artefaktach, więc pewności nie mam.

[Mogul]

- Niestety w większości zostałeś oszukany, nie ma tutaj nic bardziej cennego. Być może jeszcze coś masz, albo chociaż posiadałeś wcześniej?

[Dragosani]

Kupiec uznał, że nie będzie wdawał się w szczegóły fałszywek. Kto się tłumaczy, ten jest winny, z taką myślą do tego podszedł.
- No cóż... miałem ostatnio trochę antyków, ale już je sprzedałem. Klient wymagał dyskrecji, więc wybaczy pan, ale pominę szczegóły.

[Thor ibn Odyn Grom]

Thor będąc ciągle odwrócony do Dragosaniego, ale jednak slyszac słowa kupca, rzekł szeptem:
-Czyli chyba trzeba użyć magii.

[Mogul]

- Nalegałbym panie, to bardzo rodzinna sprawa. Postawiłem sobie za cel ojcu i zamierzam go spełnić. Przez to okryję się jeszcze większą hańbą niż wcześniej.

//: perswazja

[Dragosani]

Kupiec milczał chwilę, zastanawiając się. W gruncie rzeczy nie był złym człowiekiem. Przynajmniej wedle własnej opinii. W końcu się odezwał.
- Klient nazywa się Fiodor Darsen. To... hm... przedsiębiorca. Mogę umówić spotkanie, jeśli by pan na to nalegał.  -

[Mogul]

- Jeśli nie będzie problemu. Tu zrobił leciutki ukłon w podzięce.

[Dragosani]

- Hmm... - zamyślił się Edgar. - W takim razie proszę dać mi z dzień czy dwa. Powinienem wtedy już coś załatwić. Będę czekał wtedy z informacją, albo wyślę kogoś po panów... tylko musiałbym wiedzieć gdzie się panowie zatrzymają.

[Mogul]

- Możemy przenocować w karczmie lub u naszego fana.

[Dragosani]

- Twojego fana, mnie do tego nie mieszaj - odparł wampir. Kupiec oczywiście nie miał bladego pojęcia o kim mówi ork. Ostatecznie skończyło się na tym, że następnego dnia mają przyjść do domu kupca. Wtedy wszystko powinno być już załatwione, nic tylko iść na spotkanie. Zadowolona grupa nieustraszonych bohaterów stawiających czoła krwiożerczym kupcom wyszła na ulice.
- I co? - zapytał Tom, który tam na nich czekał.

[Mogul]

- Skombinujesz trzy noclegi mój drogi?

[Dragosani]

- Możecie nawet u mnie przenocować - odparł Tom, zupełnie jakby słyszał słowa orka. W sumie może podsłuchiwał, kto go tam wie. - Nie sądzę, aby to był jakiś wielki problem. -

[Mogul]

- ÂŚwietnie. Ork ruszył w wyznaczonym mu kierunku.

[Dragosani]

Kierunek oczywiście Tom wskazał, więc Mogul nie musiał wybierać losowo. Kto wie gdzie by wtedy trafił. Narrator jednak odnosi wrażenie, że wspomniany Mogul tak naprawdę nie chciałby tego wiedzieć. W końcu trafili do domu Toma. Dragosani wtedy pożegnał towarzyszy. Stwierdził, ze skoro są w stolicy, to przecież każdy może tutaj przenocować we własnym domu. Wszak każdy jakiś kąt tutaj ma. Poza tym u siebie miał, jak to określił, "kolację". Tak więc Mogula i Thora przyjęła tam ich jego matka (a jakże), szczęśliwa, że jej syn jednak ma jakiś znajomych. Szkoda tylko, że to sami faceci, więc jej podejrzenia co do orientacji syna nabierały stabilniejszych podstaw. Ale cóż... przyjęła wraz z synem jego nowych znajomych, pokazując tym samym niezwykłą gościnność Valfdeńczyków. Zjedli skromny posiłek i poszli spać. Następnego dnia wszyscy spotkali się pod domem Toma. Thor i Mogul dostali na odchodne od matki Toma po małym woreczku ciastek. Drago zaś popijał sobie krew z butelki. Bezczelnie, na widoku, co pewnie bulwersowało co wrażliwszych obserwatorów.
- To idziemy? - zapytał wampir, gdy już się przywitali.

[Mogul]

- Mhm. Odpowiedział zżerając ciastka.

[Thor ibn Odyn Grom]

-Nie wolisz sobie zostawić ciasteczek na później?-Skomentował tak jak miał w naturze Thor (z uśmiechem na ustach)