Tańce z liszami - Na ratunek Aragornowi

[Eric]

Diomedes pod naporem spojrzenia Zelerisa miał ochotę się roześmiać. Od tak, po prostu. Nie zrobił tego jednak. Po prostu przystąpił do kolejnej fazy spontanicznego planu, który miał w zanadrzu. Skrzynia, którą trzymał w ramionach w mgnieniu oka powędrował w stronę beztrosko kontemplującego dracona. Odległość była zbyt bliska, by miał on czas na użycie telekinezy, czy jakiejś innej przydatnej sztuczki. Diomedes podniósł prześmiewczo brew, czekając na reakcję.

[Dragosani]

Dracon nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. Istotnie nowicjusz stał zbyt blisko, oraz zbyt szybko rzucił skrzynią, aby efektownie zatrzymać ją psioniką. Paczka trzasnęła maga w pierś, powalając go na ziemię. Nie pomogła próba zasłonięcia się ramieniem. Wywołała tylko ból wspomnianego ramienia. Leżąc już na ziemi Dracon z wściekłością odrzucił skrzynię na bok. Jej zawartość wysypała się. Zaś sam Zeleris był wściekły, wstał zwinnie i pchnął nowicjusza psioniką, tak aby ten przewrócił się. Następnie chwycił go mocno za nogę, machnął potężnie skrzydłami i wzniósł się w powietrze. Diomedes ze swojej pozycji do góry nogami, mógł bardzo łatwo obserwować oddalającą się ziemię. Kilkanaście metrów nad nią Dracon zawisł w powietrzu.
- To teraz ja sobie czymś porzucam. - warknął na tyle głośno, aby nowicjusz usłyszał go.

[Eric]

- Och - zachichotał. - Jak tu romantycznie - śmiał się draconowi w twarz, choć dobrze wiedział, że jest raczej w kiepskim położeniu.
- Arcymag brutalnie używający swojej mocy przeciw nowicjuszom! Ciekawe co na Mistrz Gildii! - zakpił sobie i zaczął się beztrosko huśtać. Nagle brutalnie złapał ogon dracona i pociągnął go najmocniej, jak tylko mógł, jednocześnie nie odpuszczając uchwytu. W tej sytuacji mogły stać się dwie rzeczy. Mógł zginąć lub mogła stać się inna rzecz. Diomedes dobrze o tym wiedział, ale nie tylko nie mógł się powstrzymać, ale od zawsze było w nim coś z szaleństwa. Poza tym, na dole był jego brat, który dobrze opanował sztuki lewitacji. Na pewno nie pozwoliłby, by jego młodszemu braciszkowi stała się krzywda i w razie czego wzbił się w niebiosa, by głuptaska uratować.

[Anv]

Szybko spostrzegłem dwóch bawiących się magów. Dokładniej arcymaga i nowicjusza, co stawiało tego drugiego w mniej dogodnej pozycji. Wzrokiem błyskawicznie wyłapałem spojrzenie Zelerisa, po jednym skinieniu głowy wiedział już pewnie co mam na myśli. Uśmiechnąłem się tylko i spojrzałem w niebo.

[Dragosani]

Tego było już za wiele. Nie dość, że nowicjusz nie okazywał należytego respektu, to jeszcze ośmielił się dotknąć ogona Dracona. Należało więc jakoś go za to ukarać. Złowił spojrzeniem wzrok Anva i miał już plac. Nie chciał używać wobec Diomedesa magii. Jeszcze by go zbyt mocno skrzywdził. Dlatego też wymierzył mu mocnego kopniaka, tak aby ten puścił ogon. Uderzenie było nagłe i mocne, więc zaskoczony Diomuś musiał puścić. Ten moment wykorzystał Flamel i po prostu puścił nowicjusza. Z uśmiechem na twarz obserwował jak ten spada.

[Eric]

- Anvarunisie! - krzyknął z całych sił. - Masz ochotę się pobawić?! - wyryczał dodatkowo. Lecąc nawet nie spojrzał w stronę zbliżającej się ziemi. To mogłoby sprawić, że popadłby w niepotrzebną panikę. W każdym razie, był tak ubawiony, po udanym igraniu z Zelerisem, że nie mógł powstrzymać się od śmiechu. I stało się. Z jego krtani dobył się rechot, który w połączeniu z jego obecną sytuacją, mógł się wydawać wręcz szaleńczy. Wyciągnął szeroko ręce, chcąc w ten sposób ułatwić Anvowi pochwycenie go.

[Anv]

Widząc spadającego brata, musiałem zareagować. Chcąc nie chcąc, przydawał mi się. Skupiłem, więc w sobie energię.
- Greship Iposhizil - wyszpetałem skupiając się na jego ciele. Sprawiło to, iż nagle Diomedes, ważył kilkukrotnie mniej. Nie hamowało to jednak pędu jego spadania. Sam także, chciałem by dostał swego rodzaju nauczkę, więc wzbiłem się w powietrze dopiero w ostatnim możliwym momencie, chwytając brata w ramiona. Musiałem skorzystać z lewitacji, aby zapewnić sobie możliwą amortyzację, przeciwko spadającemu klocowi. Gdy już go miałem, wyladowałem delikatnie na ziemi i postawiłem na nogach.
- Pokory trochę debilu, dla potrafiących więcej. - rzekłem śmiejąc się do niego, siłując się na mentorski ton.

[Eric]

Diomedes ani przez chwilę się nie wahał. Ufał bratu i wiedział, że ten może czasami mógł bywać złośliwy, ale nigdy nie pozwoliłby mu zginąć na własnych oczach. Mimo to odetchnął z ulgą, gdy brat postawił go na ziemi. Zataczał się chwilę chwiejnie, po czym padł na ziemie i zaczął się skręcać w spazmach śmiechu. Doprawdy, chyba nikt nie mógł nawet przewidywać, co działo się w tym jego umyśle.
- To było zajebiste! - wykrzyczał, ledwie przebijając śmiech swym głosem. Machając nogami i trzymając się rękami za brzuch zataczał w piasku plaży coraz to nowsze kształty, a śmiech nie chciał ustać.

[Dragosani]

Zeleris wylądował tuż obok, rozsypując wokół piasek. Uznał, że warto odpowiedzieć na pytanie Diomedesa. Tak aby zrozumiał pewne zasady. Podszedł do tarzającego się z głupawego śmiechu nowicjusza. Spojrzał nań niezbyt przychylnym wzrokiem.
- Wielki Mistrz poparłby mnie. - powiedział do nowicjusza. - Devristus nie jest miłym Gordianem i dobrze by było, gdybyś to zapamiętał. Co więcej, gdybym to ja był Wielkim Mistrzem, już byś nie żył. - wyjaśnił. - A teraz wstawaj i pozbieraj towar ze skrzyni, którą rzuciłeś. - mimo surowego tonu uśmiechnął się lekko. Lubił Diomedesa, mimo iż był wkurzający. Nie chciałby go zabijać. Schylił się i podniósł nowicjusza, pomagając mu wstać. 

[Gunses]

Gunses podszedł do Anvarunisa i stanął nad rzucającym się po plaży Diomem. Przekręcając głowę spojrzał na niego i odruchowo poklepał Anva po ramieniu.

[Eric]

Diomedes wzdrygnął się na dźwięk imienia zmarłego elfa. Ciągle nosił w sobie smutek z powodu jego straty. Nie dał jednak po sobie poznać zmartwienia i pozwolił pomóc sobie w podniesieniu się.
- Naprawdę? - zdumiał się. - A ja przysiągłbym, że dręczenie nowicjuszy sprawia Ci przyjemność. Jak mógłbyś pozbyć się chociaż jednego z nich? - zarechotał i klepnął dracona w plecy, co było trudnym zadaniem, zważając na skrzydła, które dość skutecznie je zasłaniały.
- Już zbieram - dodał, nie chcąc jeszcze bardziej podpaść przełożonemu. Gdy jednak przystąpił do tej czynności, powrócił napad śmiechu, lecz objawił się tylko w cichutkim chichocie. Kiedy już sprzątnął to, co wyleciało ze skrzynki, wziął ją na ręce i zaniósł do miejsca, gdzie leżały jej podobne. Zatarł dłonie, westchnął z ulgą i przeciągnął się błogo.

[Anv]

Spojrzałem na Ra, gdy ten stanął obok mnie. Wpatrywałem się w szczeliny jego maski, jakby chcąc ujrzeć oczy. Oczy. Zawsze były czymś, po czym Anv rozpoznawał ludzi. Nie chodzi o sam fakt, że potrafił każdego zidentyfikować po samym widoku oka. Jak mawiają "oczy są zwierciadłem duszy", a Anvarunis starał sie korzystać z tego najlepiej jak potrafił. Co jednak ujrzałem w oczach mężczyzny obok? Nic. Kompletna czerń. Czy to wina maski? Nie wiedziałem.
- Tak?

[Gunses]

To nie była wina maski. Jednakże tego Anvarunis wiedzieć nie mógł. Gunses dziwnie się czuł. Anvarunis dużo o nim wiedział, a teraz patrzył na niego jak na obcego. Wampirowi nie odpowiadała forma jaką musiał przyjąć jego Sabat, ale to ludzie nieświadomi pchnęli ich w tą formę. Tak musiało być.
- To chyba trochę nużące mieć oczy dookoła głowy i troszczyć się o swego brata cały czas?

[Anette Du'Monteau]

Zeyfar przyglądał się wszystkiemu z daleka.
-A mieli mi za złe jak strzeliłem w nogę Adamusa...

[Anv]

- Ano.. Choć, przywykłem do tego. Byłem młodszy to też lubiłem się wygłupić. Pewnie dlatego do dziś nie boję się podjąć ryzyka i czasem postępuję szaleńczo, z perspektywy osób trzecich. Kiedyś mu to przejdzie, chyba. Czasem przydałbu mu się konkretny strzał w szczękę, ale mimo wszystko to mój brat. - odrzekłem spoglądając jeszcze raz na rozmówcę.

[Izabell Ravlet]

Przyglądałem się tym podniebnym akrobacjom. Zainteresowała mnie postać brata Diomedesa, niejaki Anvarunis. Był dziwną personą, a jego zdolność lewitacji budziła podejrzenia. Z rozmyśleń wyrwał mnie głos Zeyfara, w pobliżu którego przebywałem.
 Postrzeliłeś Adamusa? To chyba nie dziwne, że mieli ci za złe, przecież skrzywdziłeś biedaka. A Diomedes jest cały i zdrowy. Przynajmniej fizycznie.. - odrzekłem mu z uśmiechem

[Eric]

Diomedes znów podejrzliwie przyjrzał się postaci Ra.
- A skąd właściwie wiesz, że jesteśmy rodzeństwem? - zapytał, nie ukrywając zdziwienia. Po uporaniu się z tak wielką liczbą pakunków stwierdził, że nadszedł czas na odpoczynek.

[Anette Du'Monteau]

-Tak zdarzyło mi się przypadkiem. Odnośnie zdrowia Diomedesa...wyłącznie fizycznie... - odpowiedział kuzynowi. Zobaczył krasnoluda unoszącego do niego butelkę z dziwną zawartością. Po oblizaniu jej przez światło płomyków zrozumiał co tam jest. Chwycił w dłoń i upił odrobinę.

[Gunses]

Gunses skrzywił wargi pod maską. Diom zadał cele pytanie. Trzeba było szybko z niego wybrnąć
- Podczas treningu pozyskaliśmy specjalne właściwości, które przydają się w życiu.

[Eric]

- I pewnie kodeks zabrania wam wyjawienia, co to za specjalne właściwości, zgadza się? - zapytał, wymownie podnosząc brew. To było dziwne i Diomedes to wyczuwał.