Tajemnice Starożytnych V - Utracona Wiedza

[Gunses]

Wampir, gdy zaczęła się walka, po prostu zniknął. Wskoczył na siodło, wybił się z niego i w kilkunastometrowym skoku wylądował pośrodku Wilkołaków. Będąc pod kurtyną niewidzialności wyszarpnął miecz z pochwy. Obok niego przemknął niczego nieświadomy członek Klanu Wilka. Wampir w błyskawicznej reakcji kumulując swą siłę uderzył szponem w Bestię. Wilkołak dostał cios niby kłodą drewna, pęd i uderzenie spowodowały, że przewrócił się, a Gunses w tym czasie zmaterializował się przed nim. Wilkołak wyczuł kto przed nim stoi i jego ślepia zapłonęły dziką furią, a z paszczy, zza ostrych jak brzytwa zębów wydarło się warknięcie. Oczy Gunsesa były normalne. Panowała w nich czysta nienawiść, czysta chęć mordu. Wampir obnażył kły i zasyczał, a syk ten był ucieleśnieniem nienawiści, bezwzględności i strachu, jaki można sobie wyobrazić. Wilkołak błyskawicznie zaatakował, szybko ze skurczu wszystkich mięśni wyskoczył w przód. Wampir w niewiarygodnym odchyleniu ciała uniknął ciosu. Przeniósł cięzar na drugą nogę, zaatakował szponem, który przeorał bok Wilkoczłeka, zostawiając na nim głębokie bruzdy. Wilkołak odwrócił się, uderzył łapom, lecz napotkał na swej drodze niezniszczalny szpon Wampira. Gunses wykorzystał to, szybkim ruchem zmienił ustawienie ręki, przez co złapał Wilkołaka swym szponem i przelał w niego część Energii przeistoczonej w moc elektryczną. Silny wstrząs szarpnął Wilkołakiem, kiedy to Gunses bezceremonialnie poderżnął mu gardło. Bestia padła na ziemie charcząc i topiąc się w strugach swej własnej krwi.



Piorun

0/8

[Anette Du'Monteau]

Kiedy już ostatni wilkołak padł na ziemię, bez chwili zwłoki zająłem się oprawianiem bestii. Nic nie mogło się marnować na takich wyprawach. Ktoś z wampirów nie potrzebuję ich krwi? Na tym niestety już się nie znam ale może jeden z nieśmiertelnych potrafi. - zwrócił się Zeyfar oprawiając zwinnie wilkołaki.

Pozyskano:
-160x pazury Wilkołaka
-8x futro Wilkołaka
-32x kieł Wilkołaka

[Patty]

Potrząsnęłam głową, obserwując nasze małe pole bitwy. Martwe ciała wilkołaków leżały dookoła, już unosił się mdły zapach krwi. Nic sobie z tego nie robiąc, otarłam miecz z posoki i ruszyłam szukać drugiej klingi. Znalazłam ją szybko, leżącą w śniegu i po powtórzeniu czynności czyszczących wsunęłam ostrze do pochwy.
- No nic - Mruknęłam do siebie, po czym skierowałam wzrok na kompanów - Ma ktoś może jeszcze tą flaszkę?

[Hagmar]

Skąd to ścierwo się bierze jeszcze, Gunsesie czy te istoty mają...wodza? Bo coś słyszałem.

[Elrond Ñoldor]

// już jest miesiąc nocy? O.o nikt mi nie wspominał że teraz pora roku trwa tydzień...

Nikolai nie włączył się do bitwy. Po prostu nie zdążył. Męczący lot nadwątlił jego siły. I nawet jakby pragnął walki, dla każdego z wrogów w mgnieniu oka znalazł się przeciwnik.
Po skończonej walce i słowach Zeyfara, Nieśmiertelny podszedł do każdego z wilkołaków i pozyskał z nich krew. Jeden z flakonów przypiął sobie do pasa.
- Gunsesie... Ja nigdy nie pytałem. Możemy pić ich krew?

Pozyskano:
64 litry krwi Wilkołaka

[Dragosani]

Zeleris schował różdżkę za pas i rozproszył zaklęcie Ognistej Aury.
- Paskudne stworzenia. - stwierdził podjeżdżając do jednego z ciał. Spojrzał na nie beznamiętnym wzrokiem, po czym rzucił okiem na kompanów.
- To co, jedziemy dalej? - zapytał jak gdyby nigdy nic.
 

[Hagmar]

Tak, w drogę.

//Mamy 22 Hiemis misie, wasza wyprawa Edziu była jakby wcześniej czasowo.
//Data z wiki 22.04.26514

[Elrond Ñoldor]

// zapomniałem ciumek ; *

- Tylko staraj się nie zwracać na nas takiej dużej uwagi jak dotychczas. Wywołujesz wilki z lasu... - Powiedział Nikolai szczerząc kły (w przyjaznym tonie oczywiście ) w kierunku maga.

[Gunses]

- Wilkołaki dzielimy na niższe i wyższe, analogicznie jak Wampiry - rzekł wsiadając na konia - Niższe, to te które zatraciły się w swej bestialskiej naturze, są pozbawione wyższej inteligencji, a co najważniejsze, nie mają swej ludzkiej formy. To watahy, których przywódcami jest para alfa, czyli najsilniejszy samiec i samica. Na wyspie jest wiele watah, czasem przewodniczą im nawet wyższe wilkołaki. Właśnie, Ci wyżsi, to ludzie, Elfy lub Maureni, którzy kontrolują swą naturę. Są humanoidami, którzy w dowolnym czasie mogą przybrać formę wilkołaka. Może to być nawet wasz sąsiad. Ale bardzo rzadko widuje się ich w mieście, ponieważ obawiają się wyczucia ich zapachu przez Wampiry. Wilkołaki wyższe wolą zamieszkiwać wioski, w których pojawienie się Wampira jest z kolei rzadkością. Ich najwyższym przywódcą jest Cetoe Rethris. Zjednoczył on wiele klanów, tworząc tak osławiony Klan Wilka.
- Nikolai, co nas nie zabije, to nas wzmocni. Mała dawka spożytej krwi wilkołaka, wywołuje w naszym organizmie reakcje obronną, czyli stan najwyższej gotowości. A to sprawia, że nasz organizm jest jeszcze bardziej wydolny. To swego rodzaju używka dla nas, jednak dajmy na to, transfuzja czy spożycie większej ilości krwi wilkołaka niechybnie osłabiłaby nas.

[Anette Du'Monteau]

-Ja skończyłem, możemy ruszać. - powiedział mauren ocierając nóż myśliwski w szmatkę. Schował trofea do worka i wrzucił na jeden z wozów.

[Mogul]

-Tak Patty, trzymaj.
Chłopak podał butelkę dziewczynie.

[Hagmar]

Dziękuję za wyjaśnienia Gunsesie, dziwi mnie trochę że król Isentor nie pomyślał by wyrżnąć Klan Wilka. Raz że byłby spokój, dwa...można by to potraktować jako rewanż po Wojnach Nieśmiertelnych.

[Patty]

- Dzięki wampirze, bo mimo tej fikuśnej szaty to zimno przepotężnie - Opatuliłam się szczelniej odzieniem i przyjęłam butelkę. Długo się nie namyślając pociągnęłam duży łyk. Odetchnęłam lekko, czując ogień w gardle. Podeszłam do konia, zręcznym skokiem znalazłam się w siodle i popatrzyłam na resztę grupy, unosząc do góry trunek - Ktoś chętny?

[Devristus Morii]

Nie można od tak wybić jakiejś rasy, a jeszcze bardziej w zemście za wojnę w ktorej Wy ludzie nie braliście udziału. rzekł Dev  - Czasami sie zastanawiam Skad Wy bierzecie takie pomysły? Przeciez tak samo mozna powiedziec o Elfach czy Wampirach. W koncu te 2 rasy tez brały udział w tej wojnie. Po za tym Wybijając Wilki doprowadzilibysmy do zaburzenia równowagi w naturze. A nie pomyslales, oczywiscie czysto hipotetycznie ze kiedyś Wampirom moze odbić? I kto wtedy byłby Ich naturalnym wrogiem? Do kogo by tu sie zwrócić?

[Hagmar]

Dla mnie to zwierzyna łowna, nic więcej. Widać mury Atusel, dojeżdżamy.

[Gunses]

- Ludziom nic do Wilkołaków - rzekł Gunses - Wojny Nieśmiertelnych zakończyły by się chwalebnym zwycięstwem potomków Domu Gaii, Wampirów, gdyby nie zdradzieckie postępowanie Kagana. Nasza mściwość i zawiść mogą spaść jedynie na niego i jego przeklętą duszę. A co do nienawiści pomiędzy wspomnianymi dwiema rasami, nie wzięła się ona od jakiegoś zatargu, mezaliansu, nawet nie od Wojen. Ta nienawiść żyje tak długo jak nasze rasy. Narodziny miała w dzień naszych narodzin. Kiedyśmy zaciągnęli się tym samym powietrzem ona już istniała. My jesteśmy jak ogień i woda, jak ziemia i powietrze. Niszczymy się wzajemnie, jesteśmy swymi przeciwnościami. Ale to nasza walka, tylko nasza. A ziemie Valfdenu, będąc dawniej ziemiami Wampirów, nie powinny być okupione krwią ludzi.
- Devristusie, nie przesadzaj. W mym umyśle nie zrodził się plan przejęcia jakiejkolwiek większej władzy, niż nadaną mam przez Sabat. A i me Dzieci wychowane są w tym poczuciu własnej wartości. Więcej nam nie trzeba.
- Jednakże, większość z Was zapewne nie pociąga poruszana przez nas tematyka. Przejdźmy może na tematy bliższe większemu gronu.

[Dragosani]

Mag spojrzał nieco zaskoczony na Devristura.
- Chciałbym zauważyć, że na ten pomysł wpadł twój rodak. Więc daruj sobie słowa "wy ludzie", elfie. - powiedział. - Ale poza tym, trzeba ci przyznać nieco racji. Wybicie całej rasy byłoby kłopotliwe. A i tak nigdy nie mielibyśmy pewności, że nie przetrwała chociaż parka... Już lepiej byłoby ich zasymilować do społeczeństwa. Oczywiście to niemożliwe, z powodu pewnych rasowych waśni pomiędzy naszymi sojusznikami - mag zerknął na Gunsesa. - A samymi wilkołakami.

[Gordian Morii]

A Gordian jadąc w milczeniu ogarnął siebie i konia niewidzialną mortokinetyczną osłoną i skupiając nieco energii w jednym punkcie podgrzał znajdujące się wewnątrz powietrze, było mu przyjemnie ciepło. Zupełnie nie rozumiał oburzenia jeźdźców, którzy kazali Zelerisowi rozproszyć zaklęcie, w końcu wilkołaki przeraźliwie boją się ognia i prawie pewnym byłoby to, że nie zaatakują jeżeli wewnątrz kolumny poruszałaby się kula żywego ognia. Wiadomym byłoby, że takie manewry byłyby niedopuszczalne gdyby ich celem była misja szpiegowska czy brawurowa ucieczka bez zwracania uwagi kogokolwiek, ale taki spacer do starożytnych dracońskich ruin? Zazdrość! O to musiało być to uczucie. W końcu zestrzelenie z łuku komara siedzącego na trzcinie rosnącej sto kroków od łucznika, czy zabicie mombaka jednym ciosem miecza a nawet nienaturalny skok wampira były czymś zwyczajnym. To mag podpalający ognisko zaklęciem ognistej strzały czy ogrzewający się ognistej aurze był dziwakiem, popisującym się magicznymi sztuczkami... Tak to musiała być zazdrość, lecz szkoda było jej komentować zaburzając tak przyjemny chociaż mroczny dzień.

[Izabell Ravlet]

Darlenit jechał cały czas spokojnie, przy końcu grupy. Nie odczuwał panujących mrozów dzięki szacie i wrodzonej odporności na wysokie i niskie temperatury. Przysłuchując się rozmową towarzyszy zaczął rozmyślać, jakby wyglądało jego życie, gdyby został Wampirem...

[Dragosani]

Jako że wyglądało na to, że rozmowa o ewentualnej anihilacji wilkołaków zakończyła się równie szybko jak się zaczęła, Zeleris podjechał do Mistrza Gordiana. Chciał zapytać o coś wcześniej, ale przeszkodził w tym atak.
- Mistrzu... - zaczął. - Mówiłeś wcześniej, że znasz pewną "ciekawostkę" odnośnie, byę może, mojego rodu. - powiedział. - Czego ona dotyczyła? - zapytał.