Tajemnice Starożytnych V - Utracona Wiedza

[Dragosani]

Zeleris jechał do tej pory w milczeniu, obrzucając w myślach najbardziej bluźnierczymi klątwami wszechobecny mróz. Niezmiernie cieszył się, że jego szata jako tako przed nim chroni. Nie miał ochoty na alkohol, więc zignorował pytania Ociana. Uśmiechnął się lekko, słysząc dysputę nad skutkami picia alkoholu podczas mrozu.
- Zayfer ma rację... - jego wargi wykrzywił nieznaczny uśmiech. - nowicjuszko. - dokończył. - Alkohol powoduje że utrata ciepła przez to jest większa. Ale groźniejsze jest to, że człowiek nie czuje wtedy zimna, a mimo to mróz robi swoje. W ten sposób można nabawić się odmrożeń, albo nawet zginąć. - wyjaśnił.

[Patty]

- W teorii owszem... Flamel. Jednak z doświadczenia wiem, że stojąc mrozie pod wpływem ni zimna nie czujesz, ani odmrożeń się nie nabawisz. Wielokroć staliśmy w zimie, a nikt od tego nie umarł. Empiryzm...

[Dragosani]

- Wszystko zależy od wydolności organizmu danego osobnika. - odparł Flamel. - Taki żul, na przykład, prędzej padnie na mrozie od młodego, silnego chłopa. No i wy raczej nie zasypialiście. Po tym moglibyście się po prostu nie obudzić. Wątpię też, by którykolwiek z naszych towarzyszy miał ochotę zasypiać. Jedynym zagrożeniem jest to, że się schleją. Chociaż i to jest bardzo mało prawdopodobne.

[Vitnir]

- Raczej nikt się nie schleje do nieprzytomności i nie zamarznie, nikt nie chce podpaść przełożonemu. Na pewno alkohol umili czas żołnierzom, zimowe noce nie są najlepszą porą na wędrówkę, a tak przynajmniej morale wzrośnie.

[Dragosani]

- A szkoda. - odparł mag, wyraźnie żartobliwy tonem. - Chciałbym zobaczyć pijanego wampira. Ludowe podania mówią, że wtedy wypadają wam włosy, kły rosną pięciokrotnie, zaś twarz przybiera kolor zieleni... cóż, to oczywista bzdura, ale przyznać należy, że pomysłowość twórców takich podań jest niezwykła. - opowiedział. Owe "ludowe podania"; usłyszał dawno temu, jeszcze na kontynencie od pewnego nawiedzonego wiejskiego klechy. Ten sam człowiek zaplatał swoją siwą brodę w warkoczyki, celem odstraszenia złych duchów.

[Vitnir]

Aerandir chrząknął cicho dławiąc się powietrzem na wieść, co z nim się stanie jak wypije alkohol, opanowując śmiech odrzekł do maga:
- Tego jeszcze nie słyszałem, swoją drogą ciekawie bym wyglądał. Problemem na pewno byłyby kły... wiszenie u sufitu i spanie w trumnie, musiałoby się skończyć, ekhmm... ÂŚwiat według przesądów wieśniaków byłby ciekawy.

[Elrond Ñoldor]

Wiatr wiał, gałęzie lasu szumiały, a szydząc na ostatnie promienie słoneczne, które jeszcze nie zdążyły schować się za widnokręgiem, młody wampir, pod postaciom nietoperza, w zabawny sposób, dla jednych, i litujący dla innych, starał się przez te nieprzyjazne warunki, dotrzeć do kompani.
Szczerze mówiąc schlał się. Wczorajszego wieczoru, gdy zapisywał się na listę, postanowił poczekać na zbiórkę w przebywanym przybytku. Traf tak chciał że spotkał kilku chłopów, którym swego czasu pomógł. Z kilku butelek piwska, skończyło się na  masie walających się butelek, kilkunastu pustych dzbankach po miodzie i nie wiadomo skąd, flaszce wina.
Nikolai, we wrodzonym spokoju, nie przejął się faktem spóźnienia. Ogarnął się cały i zanim karczmarz zaczął cokolwiek prawić o jego towarzyszach nocnej libacji, zmienił się w małego skrzydlatego ssaka i wyleciał przez okno.
Gdy w oddali ujrzał awanturników, zniżył lot i wylądował na wozie.
- Witam wszystkich.


Statystyki ekwipunku

1: Stalowy Miecz Dwuręczny

Nazwa broni: Stalowy Miecz Dwuręczny
Rodzaj: Miecz
Typ: Oburęczny
Ostrość: 22
Wytrzymałość: 14
Opis: Miecz ten wykuty został z 60 sztabek stali a jego zasięg wynosi około 1,4 metra.
Wymagania: Walka bronią sieczną [75%]

2:
-

3: Złowróżbny szept

Nazwa broni: Złowróżbny szept
Rodzaj: sztylet
Typ: jednoręczny
Ostrość: 13
Wytrzymałość: 6
Opis: Wykuty z 25 sztabek mosiądzu o zasięgu 0,3 metra.
Wymagania: Walka bronią sieczną [50%]

4:
-

Odzienie: Szata Wampira Numenoru

Nazwa odzienia: Szata Wampira Numenoru
Rodzaj: zbroja miękka
Typ: szata
Wytrzymałość: 6
Opis: Uszyta z 100 kawałków Alfistru. Chroni Wampira przed
zgubnymi promieniami słońca odbijając je. Pozwala to Wampirom
na funkcjonowanie w dzień. Dodatkowo szata posiada kaptur
zwany maską, który można zawiązać w dzień, a zdjąć w nocy.
Wymagania: Używanie zbrój miękkich

Pas:
1l ludzkiej krwii


Statystyki postaci

Specjalizacje:

• Walka bronią sieczną: zaawansowane techniki walki [75%]

Umiejętności nabywane:

• Akrobatyka
• Używanie zbrój miękkich
• Upuszczanie krwi
• Straszliwe spojrzenie
• Przemiana w nietoperza

Umiejętności rasowe:

• Dziecko nocy
• Krwiopijca
• Wampir
• Wampirza krew

Magia:

• Brak

[Gordian Morii]

-Zelerisie, jeśli już tak prawicie o mrozie to przypomnij sobie czego ostatnio się nauczyłeś i lekko kombinując wciel teorię w praktykę. Więcej podpowiadał nie będę, bo prawdopodobnie nie trzeba.- rzekł

[Dragosani]

- Nie jestem pewien, czy to nie spłoszy koni, ale dobrze... - odparł mag. Skupiając się na swoim wewnętrznym źródle mocy, pobrał jej odpowiednią ilość. Wizualizując wybrany efekt, wypowiedział zaklęcie Ognistej Aury.
- Osh Isarish Izqiash, Ashush Huash. - efekt był natychmiastowy. Magiczna tarcza otoczyła niewielkimi płomykami ognia. Dawało to sporo światła, ale i ciepła. I o dziwo, konie się nie spłoszyły. Były widocznie przyzwyczajone do manifestacji magicznych.

[Gunses]

//Nikolai. Dzie Ty masz ostatnie promienie słońca, jak cały miesiąc panują ciemności?

Wampir nie lubił przedstawień i nie spodobała mu się wyczarowana przez Zelerisa aura ognia
- Ogień tworzy cienie, a te są zdradliwe - rzekł spokojnym tonem do Aragorna - W dodatku pośród wszechobecnych ciemności jesteśmy jako świeczka w ciemnicy. Eh ci Magowie... - Wampir wyostrzył swe zmysły.

[Hagmar]

Zeleris do pierona jasnego przestań się popisywać i zgaś to.

//Zbliżamy się do Atusel, tu zmienimy konie i ruszamy dalej.

[Anette Du'Monteau]

Zeyfar w milczeniu przebywał kolejne fragmenty drogi. Sprawdził jak leżą miecze i upewnił się, że łatwo je wyciągnie w każdej chwili. Wszyscy z sobą rozmawiali, w końcu minęło sporo czasu od ostatniej większej wyprawy. Poza tym są tu Ci, którzy swoją siłą chcą wspomóc Bractwo w czasie jego słabości.

[Hagmar]

//Coś poruszyło się między drzewami, Gunses od razu poczuł co.

8xwilkołak

[Lucas Paladin]

- Robota! - zadowolony Morean zatarł ręce. Wyciągnął z kieszeni łuk i starał się zabić potwora za pierwszym strzałem. Wiedział bowiem jak bardzo niebezpieczne są wilkołaki. Starał się zachowywać w miarę cicho, aby nie rozdrażnić szybko bestii i nie sprowadzić wszystkich na siebie. Był gotów. Napiął cięciwę i bardzo dokładnie mierzył w serce potwora. Głęboki oddech i strzał. Grot utkwił dokładnie tam gdzie miał się znaleźć. Wilkołak padł martwy.
Wilkołaki
7/8

[Dragosani]

- Oczywiście, baronie. - odparł Zeleris, lecz nie zdążył rozproszyć zaklęcia. Z lasu wypadła banda wilkołaków. Magowi przemknęło przez myśl, że to dziwne, że atakują one akurat podczas tych wypraw, gdy w drużynie jest Gunses. Przez chwile poczuł się też winny, że to właśnie jego zaklęcie sprowadziło bestie, ale odrzucił tą myśl. Wilkołaki z pewnością i tak wpadły by na ich trop. Miały zbyt czułe zmysły. Mag nie rozproszył więc zaklęcia, gdyż Ognista Aura z pewnością mogła odstraszyć, przynajmniej w pewnym stopniu, bestie. Mag wyciągnął różdżkę, wiedząc że ogień zada najwięcej obrażeń tego rodzaju bestiom. Wycelował ją w jednego z nadciągających stworów.
- IGOI! - i wypalił z niej kula ognia. Płonący pocisk rozbił się o grzbiet wilkołaka, przez co futro bestii niemal natychmiast zajęło się ogniem. Potwór ryknął i wierzgnął z bólu, lecz jako tako żył, więc Flamel ponownie wypowiedział słowo-rozkaz.
- IGOI! - druga kula ognia trafiła w pysk stwora. Od temperatury oczy bestii pękły i wylały się z oczodołów. Nocne powietrze rozdarł ryk. Ostatni ryk poparzonego wilkołaka o spalonym futrze. Bestia padła na ziemię. Mag zaś, nie czekając aż ich reszta dobiegnie, teleportował się za towarzyszy, który lepiej niż on radzili sobie w walce w zwarciu.
Wilkołaki
6/8

[Patty]

Szarpnęłam gwałtownie wodze konia, zatrzymując go w miejscu. Drugą ręką dobyłam miecza, stalowa klinga zaśpiewała. Obróciłam miecz w palcach, zaskakując z konia. W walce z wilkołakami zwierzę raczej się nie przyda. Z krzaków wyskoczyła pierwsza bestia, wystawiając do przodu śmiertelnie groźne pazury. Uskoczyłam, wykonując szybki półpiruet. Lądując, rąbnęłam z boku na oślep, byle trafić. Bestia uskoczyła, noc była wyraźnie po jej stronie. Ruszył do przodu, chcąc mnie powalić na ziemię. Warknęłam cicho, ruszając do przodu. Szata zafurkotała, gdy runęłam prosto na stwora. Ostrze zawyło, pędząc ku skórze potwora. Udało mi się wyczuć moment, gdy wilkołak próbował ugryźć; stal zagrała na kościach, zostawiając na karku głęboką ranę. Krew momentalnie popłynęła, plamiąc gęste futro. Nie dając mu czasu na odpoczynek, zasypałam go gradem szybkich uderzeń. Lekki, jednoręczny miecz śpiewał. Uniknęłam rozpaczliwego uderzenia pazurów zręcznym uskokiem i wykorzystując impet rąbnęłam przez odsłonięty ponownie kark. Klinga ponownie wgryzła się w ciało, tym razem o wiele głębiej, poszerzając i tak głęboką ranę. Cofnęłam się błyskawicznie na bezpieczną odległość, obserwując powolną śmierć potwora.

Wilkołaki
5/8

[Anette Du'Monteau]

Mauren zeskoczył szybko z siodłą i chwycił oburęczne ostrze. Wiedział, że jego stal gorzej podziała niż srebro, jednak tylko to miał do dyspozycji. Wykorzystując akrobatykę wykonał sporego susa i ciął wilkołaka przez pierś. Atak tylko drasnął jego futro gdyż stwór obronił się pazurami. Mocne szpony nie zniosły tak dobrze parowania i popękały. Znów ciąłem potwora ale od góry i zakończyłem pojedynek silnym pchnięciem w klatkę. Bestia osunęła się na ziemię.
Wilkołaki
4/8

[Hagmar]

Nieźle Moreanie ale to się robi tak. Aragorn szybko nałożył dwie strzały na cięciwę, chwila skupienia, wyciszenie oddechu i myśli...Me myśli płyną, me strzały lecą. To jedno i to samo...Dwie strzały poszybowały w szyję bestii zabijając niemal od razu.

3/8

[Anette Du'Monteau]

Nie zastanawiając się zbytnio dopadłem kolejnego wilkołaka. Błyskawicznym ruchem uderzyłem krótkim mieczem w jego nogę. Gdy ten zgrabnie wyrysował powierzchownie cięcie bestia zawyła. Musiało to nieco uszkodzić jej ścięgna. Schowałem krótsze ostrze. Szybkim kopniakiem z półobrotu odrzuciłem od siebie bydlaka, który już chciał mnie powalić. Wyrżnąłem mu płazem po pysku póki był zdezorientowany. Znów wyciągnąłem mniejszy miecz i zadałem szybko parę ran kłutych. Ostatnim zamachem wbiłem klingę w udo bestii. Zacisnąłem ręce na rękojeści wielkiego ostrza i uderzyłem w szyję. Prawie, że z odrąbaną głową wilkołak padł martwy.
2/8

[Patty]

Zamierzyłam się na następną bestię. Rękojeść pewnie leżała w dłoni, gdy przesuwałam się szybko, by zyskać odpowiednią pozycję do pewnego rzutu. Naraz zwinęłam się i klinga z prędkością błyskawicy pomknęła ku wilkołakowi. Warknęłam, widząc jak stwór unika uderzenia; ostrze przejechało po żebrach, lecz poza rozcięciem skóry nic się nie stało. Dobyłam dwuręcznego miecza, cięższa klinga ułożyła się w dłoniach. NIe dając wilkołakowi czasu do namysłu, runęłam do przodu. Rozjuszona bestia skoczyła, chcąc mnie powalił. Skoczyłam, przeskakując nad pędzącą górą mięśni. Lądując, obróciłam się, tnąc silnie. Nie doceniłam szybkości wroga, już był przede mną. Ostrze musnęło pysk zwierzęcia, błyskawicznie zadałam następne uderzenie. Klinga runęła na łeb potwora, potem jeszcze raz. Wilk cofał się, wykorzystując nadnaturalną szybkość do uników. Wtedy zamarkowałam uderzenie i podstępnie rąbnęłam z dołu, mocno. Ostrze zniszczyło pysk stwora, poleciał w tył. Nie nadawał się do walki.

1/8