Tereny Valfden > Dział Wypraw
Tajemnice Starożytnych - Ostatnia Krew
Gordian Morii:
Gordian stał a trafniej by było rzec siedział w siodle kilka metrów dalej i przysłuchując się rozmowie postanowił wtrącić do dyskusji swoje przysłowiowe "trzy grosze"
- Drodzy towarzysze doli i nie doli. Mówicie, że miecz, włócznia czy łuk nadane przez bractwo powinno napawać nas dumą, a idę o zakład, że gdy taki miecz nie będzie potrzebny gdyż zawitają w nasze strony czasy sielanki, radości i pokoju wrzucicie go razem ze starą tarczą kupioną na targu i zardzewiałym napierśnikiem do jednej skrzyni by tam oddany pod opiekę drewnianego wieka i leciwego zamka czekał na dni w których może okazać się przydatny. - to mówiąc uśmiechnął się krzywo i patrząc w dal kontynuował
- Dumą o której wspomniałeś drogi wampirze powinien napawać nas fakt, że Twój zwierzchnik spojrzał na Ciebie przyjaznym okiem zauważając wszystkie twe zasługi, które z oddaniem ofiarowałeś swoim braciom.
Dla mnie jako maga ważny był moment gdy mój mistrz podał mi szatę maga ze słowami -"Powstań bracie Gordianie i dołącz do grona magów."- i właśnie ten gest a nie sama szata napełniać powinna dumą. Jeśli chodzi o pamięć dla chwalebnie poległych to takiej broni nie powinno się nawet dotykać, traktując ją jak swoistą relikwię. Na pewno nie powinno się jej nosić do każdej potyczki narażając ją na zniszczenie, gdyż wtedy niejako zniszczylibyśmy pamięć o jej poprzednim właścicielu.
-Co do samej nazwy nadawanej broni, to zgodzę się że jest to tradycja i nie zaprzeczam jej w ogóle. Sam nigdy nie nazywałem swojej broni pozostawiając tę przyjemność rzemieślnikom, którzy wedle swojego uznania nazywali ją za mnie. Jak ten oto kostur.
Patty:
- Wiecie, hrabio - Zaczęłam z lekkim uśmieszkiem - Z początku to nawet dobrze prawiliście, ale chyba przesadzasz, panie, z tą apoteozą broni. Mimo wszystko, jak już mówiłam, miecz to tylko narzędzie. Nawet ostrze poległego to tylko przedmiot. A chyba pamięć o nim przechowujemy tutaj, prawda? - Wskazałam na własną głowę - A nie w tak trywialnej rzeczy, jaką jest miecz. To od nas zależy, jak kogoś zapamiętamy, ba, czy w ogóle go zapamiętamy.
Istedd:
Ergard, który ostatnie kilka godzin spędził na spaniu dziwnym uczuciem przytłoczenia zdał sobie sprawę, że zapisał się na jakowąś wyprawę. Dłuższą chwilę przypominał sobie, o co właściwie chodziło, kiedy poderwał się jak przypiekana na stosie wiedźma, chwycił miecz i wybiegł z domu. Po drodze potrącił kilku...nastu plebejów i kupców, a także jak ciężka konnica przebił się przez zwarte szyki linek z praniem. Wałęsał się po mieście nie wiedząc dokładnie, gdzie swe kroki skierować. Wiedziony strzępkami myśli o zadaniu, instynktem i wyczuciem smrodu ustalił drogę, która szybko okazała się błędną. Skorygował ją idąc nieco na zachód i cudem! Wolą bogów trafił na miejsce zbiórki. Była tu całkiem pokaźna drużyna nie tylko wojów, co owianych mgłą tajemnicy person. Dostrzegł jedynie dwie, lubo trzy, które widział. Cóż... mięso armatnie zawsze było potrzebne wyższym, dla których wojna polegała na staniu na wzgórzach i popychaniu pionków na stracenie. Ci jednak nie przypominali wielkich i zuchwałych władców... Rozmawiali ze sobą, nie zamierzał im więc przeszkadzać.
- Witajcież, panowie i panie. - przywitał się używając do tego formuły, którą szykował przez trzy godziny. Poprawił ułożenie miecza "Czerepołamacza" na plecach, który wbijał mu się nieco w bark i powędrował w kierunku Flamela. Persona Ergarda trudną była, jeśliby o klękanie przed kimś szło, tak więc o powitaniu w taki sposób wyglądających na wielce nobilitowanych nie było mowy.
Portret
Statystyki ekwipunku
Broń 1
Nazwa broni: Miecz obywatela
Nazwa własna: "Czerepołamacz"
Rodzaj: miecz
Typ: jednoręczny
Ostrość: 13
Wytrzymałość: 6
Opis: Wykuty z 55 sztabek mosiądzu o zasięgu 0,9 metra.
Wymagania: Walka bronią sieczną [50%]
Broń 2
Brak
Broń 3
Brak
Broń 4
Brak
Odzienie
Nazwa odzienia: Kubrak wędrowca
Rodzaj: brak
Typ: strój
Wytrzymałość: 1
Opis: Uszyty z 100 kawałków lnianego płótna.
Wymagania: brak
Pas
Sakiewka:
90 sztuk złota
Statystyki postaci
Umiejętności rasowe
- Potencjał magiczny
- Potencjał chemiczny
- Ciało z gliny
- Ulubieniec bogów
- Bystry umysł
Specjalizacje
Walka bronią sieczną:
Lekcja I - podstawowe techniki walki [50%]
Walka tarczą:
Lekcja I - podstawowe techniki walki [50%]
Umiejętności nabywane
- Akrobatyka
Gordian Morii:
-Tak panno Patty wszystko przechowujemy we własnej głowie, ale pamiątki też są potrzebne i powinny mieć swoje miejsce we wspomnieniach. Bo gdy idziesz ulicą i widzisz spaloną kamienicę Twojego starego przyjaciela, który zginął wewnątrz uduszony dymem to założę się, że nie patrzysz na tamto miejsce jak na zwykłe ruiny a od razu wspominasz sobie o tragicznie zmarłym.- w tym momencie elf sięgnął ręką ku szyi wyciągając zza szaty zawieszony na cienkim srebrnym łańcuszku grot, zwyczajny żelazny grot elfiej strzały.
-Ten metal przeszył pierś mojej siostry Ettarieli. Sam wyciągałem go z jej martwego ciała prosząc o to by żyła. Oczywiście nic to nie dało, lecz pozostała pamięć. Jej ciało zgodnie z elfickim zwyczajem powędrowało ku niebu w kłębach dymu żałobnego stosu. Dla świata już nie istnieje, a dla mnie pozostał ten grot, jako pamiątka po zmarłej. Rozumiesz o co mi chodzi?- zapytał, a ton jego głosu zmienił się pod wpływem emocji jakie go napełniły.
Dragosani:
Młody mag przysłuchiwał się dyskusji o nazewnictwie i symbolice broni. Sam nie uważał, by nadawanie imion mieczom, toporom i innym narzędziom służącym do krzywdzenia innych miało sens. W końcu to tylko przedmioty. Nie miał jednak ochoty na dołączenie się do dyskusji, więc milczał. Podziwiał martwą naturę w postaci kilku kamieni leżących obok drogi. Nagle usłyszał znajomy głos i kroki obok siebie.
- Witaj, Ergardzie. - rzekł, nie odwracając się nawet. A co, niech Luczezar myśli że Flemel, jako mag posiadł zmysły innym obce i poznał nowego, bez sprawdzania kto to! Uśmiechnął się nieznacznie i odwrócił się.
- Już myślałem, że się nie pojawisz. - powiedział do starego druha.
Nawigacja
[#] Następna strona
Idź do wersji pełnej