Tajemnice Starożytnych IV - Klucz ÂŻycia

[Eric]

- Ożesz kurwa! Ta wyprawa robi się coraz ciekawsza! Jakbyśmy się na jaką wojnę wybierali! - krzyknął z zachwytem Diomedes. Zawrócił konia i podjechał do Aragorna.
- Witaj Aragornie! Wykonałem starannie Twe polecenia i przekazałem Twoje słowa Zeyfarowi, ale jak widzisz i tak wyruszyliśmy z lekkim opóźnieniem. Widzę, że Król był łaskawy i sprzęt nam przydzielił, chwała mu za to!

[Dragosani]

- Powiedźmy że doszło do dość gwałtownej wymiany poglądów. - odparł Flamel. - Według mnie i zapewne kilku jeszcze osób, Ocian posunął się trochę za daleko. - wyjaśnił. Nie dodał, że zauważył iż spora część wampirów "posuwa się za daleko".
- Ale jak widzisz, teraz ponownie wszyscy są jedną, kochająca się rodziną. - dodał z uśmiechem. Widząc machiny gwizdnął.
- No proszę... a liczyłem na spokojną ekspedycje badawczą. Chyba się przeliczyłem. - skomentował a na jego twarzy wykwitł uśmiech.

[Hagmar]

-Bo idziemy na "wojnę" Diomedesie, tak król kazał brać co trzeba. Chciałem dracońskie działa ale za duże są. Zelerisie, spokojnie też będzie. Zabieram to na wszelki wypadek.

[Eric]

- Dracońskie działa? Ambitnie! Szkoda, że jednak nie mogłeś ich wziąć... Coś czuję, że będzie na co popatrzyć u kresu naszej podróży. Niechaj to będzie zachętą do niestrudzonej wędrówki! - krzyczał Diomedes ze śmiechem na twarzy. Czuł się wyśmienicie, bo znalazł się wśród wspaniałych, barwnych ludzi, a do tego już sam widok maszyn bojowych obudził w nim żądzę przygód. Wciągnął mocno powietrze nosem ciesząc się rześkością nocy. Taak, o tym właśnie marzyłem... - przyznał w myślach.

[Elrond Ñoldor]

- Chyba nawet wiem o co chodzi - odparł Niko magowi. - I wydaje mi się, że będę musiał ą kwestię przedyskutować z Gunsesem. Tak to już bywa gdy ktoś posiądzie niewyobrażalną i moc, ale nie nauczy się z nią obcować, a przede wszystkim nie nauczy się że owa moc nie służy do wywyższania się i straszenia innych.
Niko objął wzrokiem maszyny.
- Nigdy nie przepadałem za tymi zmyślnymi wynalazkami służącymi do zabijania masowo wszelakich istot za jednym razem. Jednak jak tak pomyśleć nad tym dłuższą chwilę, to w odległej przyszłości będziemy zabijać się na odległość, masowo, tysiącami. Co o tym sądzisz Zelerisie?

[Vitnir]

- Poznam jego podejście do spraw, wtedy go ocenie, ale ostateczny wybór nie należy do mnie. Jak narazie nie mam do niego żadnych zwad i mam nadzieje nigdy ich nie mieć. Wampir przestał mówić przez chwile słysząc rozmowy innych i jadącą z tyłu artylerie, po czym dodał: Usłyszałem właśnie, że doszło tu do rękoczynów, źle narobić sobie wrogów zwłaszcza gdy od nich może zależeć twoje życie. Nie dając czasu na odpowiedź zwrócił się do Aragorna: Witaj bracie, widzę wyciągnąłeś grubą artylerie, widać chcesz oszczędzić naszych rąk.

[Eric]

Diomedes już od krótszej chwili przyglądał się dwóm przybyłym wampirom. Budzili w nim podziw. W porównaniu do nich Ocian, którego dopiero poznał był można by rzec nikim. Mimo, że nawet nie zdążył zamienić słowa z żadnym z nich to już czuł do nich niesamowity respekt. Nagle zapragnął porozmawiać z jednym z nich. Pragnienie jednak przemogło zdrowy rozsądek i już po chwili wziął się do trucia dupy jednego z wampirów. Podjechał do Nikolaia i przywitał się:
- Witaj wampirze - uśmiechnął się - Cóż to się stało, że dopiero przed chwilą do nas dołączyłeś?

[Dragosani]

- Przyznam że nawet mi, człowiekowi, nie wydaje się by dobrą decyzja było dopuszczenie Ociena do nieśmiertelności w tak młodym wieku. Cóż, ale zobaczymy co z tego wyniknie dopiero w przyszłości... - skomentował Flamel. Milczał przez chwilę, zastanawiając się nad pytaniem Nikolaia.
- Broń o mocy zdolnej do zabijania tysięcy na wielkie odległości... Z jednej strony wydaje się to nieco przerażające. Szczególnie gdyby wpadło to w niepowołane ręce. - rzekł. - Lecz w rękach właściwych mogłoby zapewnić pokój. Nikt nie śmiałby atakować i wszczynać wojen z posiadaczem takiej mocy. - zamilkł na chwilę. - Poza tym, stworzenie takiej broni, wymagało by wielkiej wiedzy i mocy. Która można by wykorzystać również do innych, bardziej pokojowych celów. - zaśmiał się krótko. - Na przykład do zniszczenia kolejnej asteroidy, która miała by uderzyć w nasz świat. - dodał.

[Anette Du'Monteau]

-Vivat Carco Torronor!. - zawołałem z daleka do Aragorna. Po tym odkorkowałem butelkę miodu i pociągnąłem głęboki łyk. Cieszę się z twojego towarzystwa krasnoludzie. - powiedziałem do Domenica poklepując go po barku. Dawno nie spotkałem takiego kompana. W podróży przydaję się silne ramię ale też i tęgi łeb. Niestety te dwie rzeczy nie zawsze idą z sobą w parze.

[Hagmar]

-Witaj bracie, zębami murów nie skruszysz. Sierżancie, raport!

[Hagnar Wildschwein]

-Twoje zdrowie Zeyfarze!- ucieszył się krasnolud, a brzęk zderzających się ze sobą butelek rozszedł się po pochodzie.
-Komandorze...- Domenic skłonił na widok Aragorna, a kiedy jego oczy ujrzały ciągnące za kompanią machiny oblężnicze jego serca rozgrzało się do białości, niczym najwspanialszy i gotowy do kucia metal.

[Hagmar]

-Nowicjuszu. Odrzekł Aragorn do Domenica, służbowo acz przyjaźnie.

[Anette Du'Monteau]

-Widzę, że sporo tego ze sobą zabrałeś komandorze. Hmm, raport...cóż jak na razie jest spokojnie, z początku było lekkie opóźnienie z wymarszem lecz to z mojej winy. Ach no i niezbyt warta wspomnienia utarczka naszych dwóch znajomych. To chyba wszystko komandorze. - odpowiedziałem posłusznie czekając na reakcje dowódcy.

[Hagmar]

-Rozumiem sierżancie, zabrałem to tylko na wszelki wypadek. A któż tym razem zaczął.

[Anette Du'Monteau]

-Trudno orzec komandorze...spór był pomiędzy Ocianem, a naszym bratem Domenicem. Ale wydaje mi się, że po tej polemice Ocian nie będzie chciał wdawać się w kolejną dyskusję. Przynajmniej nie prędko.

[Hagmar]

-Ehh młodzi...domyślam się o co poszło i jak to się skończyło. No cóż, ostatnio ja się nie pobiłem z sir Mebem.

[Anette Du'Monteau]

-Prawda, choć odnośnie tej młodości... - mówił Zeyfar patrząc na brodatego kuma obok. Oczywiście bez urazy Domenicu. - dodałem po chwili z wesołą miną.

[Eric]

Diomedes widząc, że Nikolai najwyraźniej nie jest chętny na rozmowę z człowiekiem dał sobie spokój i wyrównał galop swego rumaka. Rozejrzał się i ujrzał krasnoluda, z którym miał już okazję rozmawiać i Zeyfara. Coś co przyciągnęło jego wzrok jeszcze bardziej było pitnym miodem, którym się raczyli. Podjechał do nich obojga i zaczął rozmowę
- Cóż, nareszcie wyruszyliśmy... Jak myślicie, co czeka nas u kresu wyprawy?

[Anette Du'Monteau]

-Na pewno walka. Inaczej komandor nie wziąłby ze sobą tego całego wsparcia. - rzekłem wskazując na machiny oblężnicze jadące w prostej linii za nami. Tylko to jest pewne, reszta pozostaje po prostu wynikiem losu, figlem przeznaczenia. Chcesz łyka? - spytałem Diomedesa podnosząc butelkę.

[Eric]

- Nie odmówię - odparł Diomedes i pociągnął zdrowo łyka - Co do tego, że czeka nas walka to nie mam wątpliwości. Chodzi mi raczej o to, co nas czeka po bitwie. Nie zostałem za bardzo wgłębiony w cel wyprawy. Aragorn wysłał mnie z rozkazami, a że marzyła mi się przygoda to nakazał mi do was dołączyć nie mówiąc wiele więcej.