Tajemnice Starożytnych IV - Klucz ÂŻycia

[Eric]

- Potężną to rasę masz zamiar stworzyć! Cóż, obyś nie skończył jako niedołężny magik, który własnej dupy podetrzeć se rady nie da! Gdy już wpadniesz na trop krooliczej esencji to daj mi znać! Załóżmy, że 'dodam' coś od siebie... - zaśmiał się Diomedes.

[Vitnir]

Aerandir słuchając rozmowy stał nieco dalej, postanowił podejść bliżej mówiąc:
- Najważniejsze w życiu to mieć swój cel i dążyć do niego, nawet jeśli tym celem jest stworzenie zmutowanych królików, choć któż wie, może króliki mają w planach ewolucje, jak gady i płazy wyewoluowały w Turdnaszan. Ale te marchewkożercy raczej nie popsują Ci planów. - Roześmiał się wampir.

[Hagmar]

-Racja sir Nikolai, Zeleris daj znać kiedy będziesz gotów zbadać chram, weź tylko część z nas reszta zostaje.

[Eric]

- Może po zbadaniu chramu coś Cię oświeci i znajdziesz sposób na stworzenie krwiożerczych, szczerbatych królików! Jeśli chcesz, to udam się z Tobą Flamelu.

[Mogul]

Chłopak z zaciekawieniem słuchał to co opowiadali towarzysze podróży. Poprawiło to mu humor. Jednak największą przyjemność sprawił nadchodzący wieczór. Chłopak zaciągnął się czystym powietrzem... Było jak na razie spokojnie. Nic nie zapowiadało zagrożenia... Ocian zastanawiał się kiedy będzie mógł trochę powalczyć mieczem. Od czasu przemiany nie walczył ani razu...

[Dragosani]

- Mogę wyruszyć od razu, Aragornie. - powiedział po krótkim namyśle Flamel. - Chyba że ewentualnie moi towarzysze chcieliby najpierw nieco odpocząć po podróży i posilić się. - dodał i spojrzał na drużynę. - Jeżeli zaś chodzi o to, kogo bym widział podczas badana chramu... hmmm... budowla jest stara, więc możemy znaleźć tam coś co mieć może związek z wampirami. Dlatego sugeruje Nikolaia. Do tego Domenic. Nikt nie będzie tak pomocny w korytarzach, jak krasnolud. No i Diomedes, skoro ma taką chęć. Lecz ostateczny wybór pozostawiam tobie. - powiedział.

[Elrond Ñoldor]

- Zgadzam się z Zelerisem.

[Anette Du'Monteau]

Minęła dłuższa chwila zanim wróciłem do obozu z stertą w miarę suchego drewna. Rzuciłem je na ziemię i przygotowałem miejsce na palenisko.
-Zelerisie znasz może magie ognia? Przydałaby się tutaj, bo o kroolikach to nawet w lesie można było posłuchać. - odezwałem się śmiejąc nieco z planów maga. Oczywiście wiedziałem, że żartuje.

[Dragosani]

- Ognia nie. - odparł Flamel na pytanie Zayfara. - Ale sądzę, że jednym z pomniejszych zaklęć Lindangol również można rozpalić ognisko. - dodał. - Jednak... wolałbym nie marnować energii magicznej na coś, co można zrobić za pomocą hubki i krzesiwa. Pewien jestem, że w którymś z bagażów na wozie można to znaleźć. - rzekł. 

[Anette Du'Monteau]

-Masz rację, zaraz tego poszukam. - mówiąc to odszedłem od ogniska i zacząłem przeszukiwać najbliższy wóz. Gdy odnalazłem zaginioną hubkę i krzesiwo zwycięsko wróciłem do paleniska. Po dłuższej chwili drewno się zajęło, a jego trzask usłyszał cały obóz. Jednak przypomniałem sobie o innej sprawie. Pokopałem nieco głębiej pod płachtą wozu i wyciągnąłem butelkę zacnego trunku jakim była ryżówka. Chowając ją pod pazuchę zasiadłem przy ognisku.

[Eric]

Diomedes zbliżył się do ognia, aby się ogrzać. Było w końcu dosyć chłodno, mimo, że podczas rozmowy jakoś tego nie odczuwał. Przesunął swoje zwieńczenie pleców w stronę Zeyfara, który nieporadnie schował butelczynę za pazuchą. Chętnie rozgrzałby się jakimś trunkiem, ale nie zamierzał się narzucać. Miał nadzieję, że tak jak wcześniej przyjacielski kompan sam go uraczy napitkiem.

[Anette Du'Monteau]

Od razu zauważyłem pazerne spojrzenie Diomedesa na moją klatkę piersiową. Wolałem myśleć, że to raczej z powodu napitku, który tam chowałem niż żeby wynikało to z wyglądu mojego ciała. -Chcesz się napić Diomedesie? - spytałem powoli i nieśmiało wyciągając trunek. W umyśle zapanował chaos, wewnętrzny głos ciągle szeptał w środku mnie. Powiedz nie! Powiedz nie!

[Mogul]

Ocian dosiadł się do ogniska. Przyglądał się Zeyfarowi który z niechęcią spytał się czy Diomedesa chce się napić. Wampir spojrzał na trunek. Pił alkochol jednak nigdy się nie upił... Zastanawiał się czy na wampira też to działa...

[Eric]

Diomedes widząc błagalny wzrok Zeyfara ulitował się... nad swoją rządzą spożycia trunku! Kiwnął potakująco głową i podziękował kompanowi za ryżówkę po czym pociągnął siarczystego łyka. Widząc jak towarzysz wlepia rozwścieczone oczy na przemian - to w niego, to w butelczynę niemalże się zakrztusił. Odsuwając butelkę od ust wybuchnął głębokim śmiechem.
- Zeyfarze! Ze świecą szukać takiego kompana jak Ty! - krzyknął Diomedes pokładając się ze śmiechu. Nagle zamarł. Niechcący uderzył w butelkę. Ta - jak to zwykle mają butelki z wartościową zawartością poczęła się przewracać. Diomedes natychmiast spoważniał. Rzucił się na ratunek i w majestatycznym locie udało mu się złapać naczynie, o tak cennym znaczeniu. A raczej zawartości. Z miną lekko zdradzającą zakłopotanie i wstyd oddał butelkę Zeyfarowi i podziękował.

[Anette Du'Monteau]

-Masz szczęście Diomedesie. Rozbić czy choćby uszkodzić tak cenny ładunek grozi z strony niektórych mężczyzn niemal śmiercią. - odparłem z uśmiechem. A takich jak ja to fakt, ze świecą szukać, zwłaszcza nocą. - mówiłem żartując sobie z własnego koloru skóry. Trzeba mieć trochę dystansu do siebie. A może Ty Ocianie się napijesz? Choć nie wiem czy wypada skoro masz zaledwie 16 lat.

[Eric]

Diomedes ze zdumieniem spojrzał na Zeyfara. Już drugą osobę uprzejmie pytał czy nie ma ochoty sobie chlusnąć! Pewnie ma nadzieję, że przed osiemnastką alkoholu nie ruszy... Przynajmniej w końcu się przekona o dzisiejszej młodzieży naiwniak jeden... - zaśmiał się w duchu mężczyzna. Znów z trudem powstrzymywał się od śmiechu.

[Mogul]

Dziękuje że pytasz. Tak wiem, mam 16 lat ale powiedzmy że życie już dawno dało mi posmakować trunków. Jednak nie tak by się upić. Zastanawiam się jak to na mnie zareaguje jak bym za dużo wypił. Mocny ten trunek? Z chęcią łyka skosztuję. Co to dokładnie jest? - spytał z nieukrywaną ciekawością.

[Patty]

- Damy nie poczęstujesz? - Spytałam lekko rozbawiona, pojawiając się nagle przed ogniskiem i siadając naprzeciw Zeyfara - Nie wypada, maurenie.

[Anette Du'Monteau]

-Bardzo mocny nie jest, a jak weźmiesz łyk nic Ci się nie stanie. Mistrz Gunses osobiście pija wino, może też i mocniejsze lecz ja go tylko widziałem przy owym winie. Co za tym idzie zdaje mi się, że wampiry mogą normalnie pić. - odrzekłem tłumacząc Ocianowi.
-A ten trunek, który tu akurat mamy to ryżówka, dość specyficzny "napój". - dodałem i przekazałem butelkę.
-Wybacz mi Patty, prawie o Tobie zapomniałem, butelka będzie twoja zaraz po Ocianie, Podobno wymiana śliny jest wręcz zdrowa dla człowieka. Przeciw naszemu młodemu wąpierzowi chyba nic nie masz?

[Eric]

- O, gdzież to wcześniej zniknęłaś Panienko? Jakoś nie mogłem Cię nigdzie wypatrzyć! - powiedział również rozbawiony Diomedes. Jego oczy szybko pomknęły na towarzyszkę. Jakoś nie mógł odpędzić się od jej uroku. Zalał się rumieńcem i zdając sobie z tego sprawę wybuchnął śmiechem.
- Czyżbyś zainteresowała się naszymi butelczynowymi perypetiami? - pozwolił sobie zażartować z pewnego 'wypadku'.