Na zachodzie bez zmian II - Wschodni Wiatr

[Silion aep Mor]

- Nie wiem Kazmirze... Jedno jest pewne, spróbować nie zaszkodzi. W ostateczności po prostu ich wybijecie... - rzekł wychodząc na zewnątrz by zaczerpnąć powietrza.

[Egbert]

Na samym początku starcia Egbert zaszarżował na wroga wpadając w swego rodzaju trans bitewny. Zdarzyło mu się stosować podobną taktykę w przeszłości, i chociaż niewiele przez to z walki zapamiętał, to działał całkiem skutecznie. Szkoda tylko, że gdy było już po wszystkim mężczyźnie wydawało się jakby wcale w odbijaniu wsi nie uczestniczył  . Trochę jakby jego ciało wykonywało wszystkie ruchy samoistnie, zaś umysł w ogóle ich nie rejestrował. Dzięki takiej postawie wojownika nie wybiła z rytmu nawet horda ożywieńców. Dopiero po tym jak Bękarty usunęły całe zagrożenie, rudobrodemu nasunęło się kilka ponurych myśli. Pierwszy raz widział takiego przeciwnika i, szczerze mówiąc, miał nadzieję że ten raz był także ostatnim. Widok rozpadających się zwłok biegnących w twoją stronę nie należał do najprzyjemniejszych. ÂŁapiąc oddech po walce, Egbert usiadł na drewnianej ławeczce pod jedną z chat. Ze zdziwieniem stwierdził, że nikogo w tej walce nie stracili.

[Kazmir MacBrewmann]

Kazmir siedział na ławeczce, obserwując jak najemnicy znoszą ciała na stosy a Merith je zapala, było dobrze po południu. Krasnolud myślał co dalej.

[Domenik aep Zirgin]

- Co teraz Kazmir? Bo do ataku na Nardeę to nas za mało, a łoblężenie to nie bardzo bo Atunus mamy.

[Kazmir MacBrewmann]

- No co ty nie powiesz? Oczywiście że za mało, a nie chcę niszczyć wsi. Mimo iż mamy ku temu środki. Ale Merith miałby pewno te... no... obiekcje. Więc... pozostaje nam zrobić użytek z rozkazu i użyć części garnizonu. Wy zostaniecie. Ale rusze jutro, dałem im w końcu ultimatum.

[Kamirazi]

Słysząc że zostają zaczęła szukać chałupy w której mogłaby przenocować. Większość zdawała się jej mało atrakcyjna i bardzo ciemna . Z niechęcią weszła do chaty sołtysa , w której niedawno męczony był mag. Wybadała przestrzeń,  przeszła z sieni do jednej z sypialni, było w niej duże wygodne łóżko , jak na głowę wsi przystało.  Rzuciła tam swoje rzeczy i niepewnie pobdiegła do Siliona. - Trzeba będzie gdzieś przeczekać noc , znalazłam ciekawe miejsce , może masz chęć mi potowazyszyć ? To nie namioty, samemu nie będzie już tak raźnie Mówiąc to uśmiechała się leciutko, zawstydzona swoich lęków.

[Yarpen aep Thor]

- Jestem pewien że sie nie poddadzą. Po za tym, jak my ich upilnujemy?

[Silion aep Mor]

Mężczyzna trzeba przyznać był zmęczony całą akcją, wysiłek psychiczny też męczy jak wiadomo. Ponadto do tego rozterki moralne, męczyły.
Rozglądał się chwile po opustoszałej wsi, jeszcze jakiś czas temu musiało tętnić tam życie. Takie spokojne i leniwe, choć ciężkie. Takie gdzie wszyscy znali swoją hierarchię oraz siebie nawzajem. Teraz wszyscy mieszkańcy byli równo martwi. Ich ciała płonęły na stosach podpalane przez Meritha...
Mężczyzna trochę się zamyślił o czym sobie zdał sprawę.
Ach... Ta moja melancholijna natura... - przestał rozmyślać.
Spojrzał w stronę Kazmira, podszedł do niego spoglądając jaką ma przybitą twarz, rzekł do niego. - Słuchaj, może lepiej byś nie szedł tam sam? Bo rozumiem że przyszło Ci do głowy iść tam samemu? Może powinienem pójść z Tobą? - pytał.
Po chwili przybiegła wyraźnie podekscytowana lecz jakby zawstydzona Kamirazi.
- Ciekawe miejsce powiadasz? - zapytał z ekscytacją - Dobrze, sprawdźmy to. - po czym ruszył za kobietą.

[Kamirazi]

Pokazała mu drogę  do znalezionego miejsca , wciąż obserwując jaki jest zmęczony. Była ciekawa jego reakcji , nie  miała nic przemyślanego do końca , gdy przeprowadzała chłopaka przez pomieszczenia z trwogą uświadomiła sobie pewien fakt .... łóżko jest jedno . Ogromne coprawda ale wciąż jest to tylko jedno łóżko .

[Silion aep Mor]

Wędrował za kobietą przez pomieszczenia by trafić do pokoju wyglądającego jak sypialnia. Rozejrzał się wokół i aż miał ochotę ziewnąć, było dość przytulnie jak na wieś. To trzeba było przyznać. Spojrzał na łóżko w kącie pokoju. Czuł że tej nocy będzie dobrze spał.
Podszedł do okien i zasłonił je firankami po czym podszedł do kobiety i przyciągnął ją do siebie by przytulić serdecznie i ciepło. Położył podgródek na czubku jej głowy i uśmiechnął się.

[Kazmir MacBrewmann]

- Ehhh... po to cepie jadę po garnizon. A po drugie... dam im się ewakuować. Potem nim Silion poszedł z jego siostrą odpowiedział mu.
- Nie, nie sam. Wezme ciebie i Kami.

[Yarpen aep Thor]

- Wielceś łaskawy. Ale, ma to sens. Torreno ma "księstwo". Zapewne sporą flotę, za te 50 ton złota i za zrabowane z Omas srebro można naprawdę nieźle się uzbroić. Wojna z nim nam niepotrzebna, zwłaszcza jeśli to faktycznie lisz. No i te Vrih.

[Kamirazi]

Wtuliła sie mocno, przymykając oczka. Czuła się calutka objęta jego silnymi ramionami, miała ochotę by tak zostało jak naj dłużej . Mimo że wciąż stali obok niedawno zasłoniętych okien miała poczucie jakby i tak można było zasnąć , wszystkie złe obrazy dzisiejszego dnia odeszły , już nie miała przed oczyma tortur ani martwych ludzi , poszło w niepamięć.  Oderwała się delikatnie i zjechała oboma dłońmi jednocześnie po ramionach mężczyzny . Juz nie miała wątpliwości , złapała go za ręce i patrząc prosto w zmęczone oczy , pociągła za nie w kierunku łóżka.  Nie stawiał oporu,  padli oboje na niezbyt już świeżą pościel poczym położyła mu łepek na przedramieniu i juz nie zamierzała myśleć o niczym innym.

[Kazmir MacBrewmann]

- Wiesz, z Vrih to jest ciekawa sprawa. Ze zdobytych informacji wynika że władca Vrih nic nie wie o tym co tu robi Torreno. Wywóz ludzi to prawdopodobnie prywatna inicjatywa tutejszych dowódców Torreno. Zbadam to.

[Silion aep Mor]

Niby cicha woda a jednak przejmująca inicjatywę, to go intrygowało w tej kobiecie. To jak i tysiąc innych rzeczy których nie potrafił jednoznacznie określić. Leżał tak na pościeli z nią obok trzymającą głowę na jego przedramieniu i był zadowolony. Cieszył się że ktoś jeszcze jest dzięki niemu szczęśliwy, zatykało to dziurę w jego sercu. Dawno już nie widział takiego skrytego wulkanu energii jak ona.
Uśmiechnął się pod nosem i włożył wolną rękę pod głowę by było mu wygodnie leżeć.
Obok siebie czuł kogoś kto tak szybko stał się dla niego kimś w jakimś stopniu ważnym. Myślał chwilę sam nie wiedząc o czym gapiąc się przy tym w sufit, na czym dość szybko się przyłapał. Spojrzał na leżącą obok niego Kami i po wyciągnięciu ręki spod głowy pogładził ją po głowie rozczorchrując delikatnie jej włosy.

[Yarpen aep Thor]

- To dobrze. Ide w kime. A ten... zauważył ty Siliona i Kami? Poszli do chałupy sołtysa. Sami. Rzekł chichocząc.

[Kazmir MacBrewmann]

- Spierdalaj. Dorosła prawie jest, nie jestem po to by ją pilnować. Ale, jak ją skrzywdzi to poobcinam mu wszystkie pięć członków i nabije na pal. Odpowiedział śmiertelnie poważnie, wstał z ławeczki i poszedł do chaty sołtysa. Po cichu, coby nie zbudzić Kami i być może przyszłego szwagra. Wszedł do mniejszej izby gdzie zapewne spały dzieci sołtysa i uwalił sie na łóżko.

[Kamirazi]

Otwarła oczy , nie do końca wiedziała która godzina , czy pozostali jeszcze śpią . Narazie była cicho , spojrzała w bok, gdzie leżał śpiący jeszcze mężczyzna. Promienie słoneczne padały na jego twarz,  wydawała się taka piękna z tej perspektywy. Podparła się na łokciu i zwróciła usta w jego stronę i dała krótkiego buziaka, w tej chwili mogła wszystko , był całkowicie nieświadomy. Zanurzony we śnie , otrzymywała od niego tyle czułości , dobra , ale wciąż czekała na te dwa słowa.... wiedziała , że nie odważy się ich powiedzieć pierwsza. Nadal myśląc czekała na jakiś sygnał , dźwięk trąby  czy też okrzyki osób na zewnątrz. 

[Kazmir MacBrewmann]

Usłyszała, dźwięk spadających garnków i przytłumione "kurwa mać" dochodzące z głównej izby. To Kazmir szykował jedzenie dla siebie, Kami i być może przyszłego szwagra. Szykował jajecznicę na kiełbasie, baraniej. Pod nogami pałętał się jego pies, Frodo.

[Silion aep Mor]

Spał całą noc spokojnie, niezmącenie niczym, było mu dobrze. Czuł przyjemne ciepło i obecność tej osoby. Było dobrze aż do chwili gdy usłyszał cholerny hałas tłuczonych garów.
Otworzył oczy i miał zamiar zakląć lecz powstrzymał się, nie był teraz w boju gdzie powinien się denerwować, tylko z nią. Momentalnie się uspokoił.
Spojrzał na jej błogi wyraz twarzy i z uśmiechem rzekł. - Dzień dobry.