Górski spacer

[Zeleris Flamel]

Dracon prychnął tylko na słowa zakonnika i poszedł do swojego pokoju. Będąc już tam, zamknął drzwi i sprawdził, jak ów pokój był właściwie umeblowany. Dostrzegł nieduży stół, ze stojącym obok krzesłem, niezbyt duże łóżko oraz skrzynię. Na stole była pusta misa, a także dzban z wodą i kubek. Zeleris zignorował to wszystko i zdjął szatę, po czym położył się spać.
Senny wypoczynek nie trwał jednak długo. Flamel zbudził się w środku nocy. Z początku nie mógł stwierdzić dlaczego, lecz po chwili zrozumiał. Słyszał jakieś szlochy i lamenty. Jakby ktoś płakał. Odgłosy te były jednak dziwne. Wzbudzały niepokój. Mag wstał i zarzucił na siebie szatę. Wyszedł z pokoju i zaczął wolno iść korytarzem, nasłuchując. Z każdym krokiem szlochy wydawały mu się coraz mniej normalne. ÂŚwietnie pomyślał. Nawiedzonej karczmy brakowało. Szedł wolno i nasłuchiwał.

[Aurius]

Szlochy było słychać dalej. Niemal na samym końcu korytarza. Zdawało się, że dobiegał zza drzwi jednego z pokoi i coraz bardziej przybierał na sile.

Naprzeciw tego pokoju na małym zydelku siedział paladyn. Z założonymi nogami nasłuchiwał i czekał. Spojrzał w stronę dracona, gdy ten się zbliżał.

[Zeleris Flamel]

Dracon bez słowa podszedł do zakonnika. Dopiero wtedy się odezwał.
- Od początku wiedziałem, że jesteś popieprzony. Normalni ludzie śpią o tej porze - szepnął cicho, coby nie zakłócić tego co się działo za drzwiami. Podszedł do nich i chwilę nasłuchiwał. Zerknął na zakonnika, po czym kucnął i spróbował zajrzeć do pokoju przez dziurkę od klucza.

[Aurius]

-Zjawa. - powiedział Aurius nie reagując na poprzednie słowa. -Jeśli byś potrafił to zabić to zabijesz, ale wróci. Rzeczy materialne, sprawy wciąż nie mające zakończenia ją tu trzymają. I tylko ich dokończenie byłoby w stanie zwrócić jej spokój. - tłumaczył szeptem.
-Donovan... - zabrzmiało jakieś imię w czasie lamentu.

[Zeleris Flamel]

Zeleris wstał i położył dłoń na drzwiach. Tak jak podejrzewał, mieli do czynienia z bytem nie do końca materialnym. A jeśli Flamel zamierzał w przyszłości zająć się mroczną sztuką, zapewne będzie często się z takimi stykał. Więc doświadczenie się przyda.
- Donovan... - powtórzył za zjawą. - Pewnie to imię ma związek z problemem tej zjawy - powiedział do Auriusa. - Przydałoby się pogadać z tym - dodał i pchnął drzwi, aby wejść do pokoju. Nie przypuszczał, aby akurat ta zjawa była groźna. Zapewne cały czas tylko płacze i wzywa Donovana.

[Aurius]

Gdy tylko pchnąłeś drzwi, przytłoczyła cię fala smutku, przygnębienia i żalu. Ciężko było ci się skoncentrować i skupić na czymś. Aura zjawy nie za dobrze wpływała na psychikę otaczającego świata. Pokój miał spore okno, przy którym to stała właśnie zjawa. Była to widmowa kobieta ubrana w jasną niebieską szatę. Spoglądała w dal przez wybitą okiennice. Była stosunkowo młoda. Mimo otwarcia drzwi, nawet nie odwróciła się w ich kierunku.

-Ja bym uważał Flamelu. Niektóre są nieszkodliwe, a niektóre potrafią rozszarpać człowieka na strzępy. To tylko kwestia czasu w większości przypadków. - powiedział paladyn i stanął zaraz za adeptem. Zakonnik również czuł tą nieprzyjemną aurę, jednak nie dawał się zdominować temu uczuciu.

[Zeleris Flamel]

Adept, który niedawno rozpoczął szkolenie związane z rangą maga zatrzymał się na chwilę, gdy poczuł fale żalu i smutku. Imię wypowiedziane przez zjawę, oraz owa fala, dawały pewne wskazówki co może być powodem nawiedzania karczmy. Zeleris całą siłą swojej koncentracji skupił się na tym, aby zminimalizować wpływ aury rozpaczy. Spojrzał na wybite okno. Duchowa dziewka stała obok niego. Samobójstwo? Trzeba było zbadać sprawę. A tym celu należało zapewne porozmawiać ze zjawą i nie dać się przy tym zabić. Dracon rozejrzał się po pokoju. Może znajdowało się tutaj coś, co mogłoby pomoc w tej sytuacji. Zastanawiał się przy tym, czy nie warto by najpierw wyciągnąć jakieś informacje z Kochara. Musiał coś wiedzieć na ten temat. Ale może później, skoro już weszli do pokoju.
- Witaj, młoda damo - zaczął jakłagodniejszym i najbardziej przyjaznym tonem jaki mógł z siebie wydobyć. Nie chciał wystarczyć zjawy. Szukał odpowiednich dalszych słów. - Jesteśmy przyjaciółmi. - Zawsze dobry początek. - Cóż się stało? - zapytał najprostszymi i najzwyklejszymi słowami. Słowa zakonnika zaniepokoiły go, więc co chwilę zerkał za zjawę na zewnątrz, przez okno. W razie czego powinien zdarzyć się teleportować tam.

[Aurius]

-Kogo to moje płaczące oczy widzą? Nie mojego Donovana. Ale człowieka z krwi i kości. - odezwała się zjawa.

[Zeleris Flamel]

Gdy zjawa nie okazała się wściekłą i łaknącą krwi morderczynią Zeleris odetchnął w duchu. To był dobry początek. Pytanie tylko, jak będzie dalej. Kątem oka zerknął na zakonnika. Zjawa albo miała całkowicie zaburzoną percepcję, co było możliwe, albo też mówiła o Auriusie właśnie. Albo wyczuła jakąś cząstkę człowieczeństwa Flamela. Wszak ono ciągle istniało w jego duszy, w podświadomości, o czym przekonał się niedawno, "rozmawiając" z tą cząstką swojej jaźni.
- Nie jestem twoim Donovanem - przyznał mag. - Ale chciałbym pomoc ci zjednoczyć się z nim - dodał. Mówił oczywiście takim samym tonem jak przedtem. Podświadomie czuł, że należy mówić do zjawy właśnie takim uspokajającym tonem.

[Aurius]

-W życiu nosiłam imię Veira. Teraz tak puste imiona nic nie znaczą. Moje niosło tylko znaczenie na ustach męża. - mówiła dalej

[Zeleris Flamel]

Podejrzenia dracona zaczynały się sprawdzać. Donovan był mężem Veiry, kobiety, której zjawa nawiedza obecnie karczmę. I to właśnie on musiał być powodem, dlaczego Veira nie opuściła do końca tego świata. Mag wątpił w jego śmierć, przynajmniej z przyczyn naturalnych. Mozę ktoś go zabił? To też było raczej wątpliwe. Zjawa wtedy raczej nie byłaby pełna żalu i rozpaczy, lecz gniewu i chęci zemsty. I wtedy Zeleris rozmowę z nią zostawiłby zakonnikowi, jak na dobrego kompana przystało. Może więc odszedł od kobiety, zostawił ją? Albo po prostu wyruszył gdzieś i nie wrócił? Flamel wiedział, że nie tak dawno temu na Valfden wybuchła wojna domowa. Jacyś szlachcice uznali, że warto wystąpić przeciwko królowi. Może Donovan wyruszył, aby walczyć dla którejś ze storn i zginął w boju? A Veira wiernie czekała na jego powrót przy tym oknie i w końcu, może dowiedziawszy się o jego śmierci, zabiła się, skacząc przez nie? W sumie chyba było za nisko, aby można było się zabić, skacząc przez nie. Co najwyżej można było się połamać. W sumie taka teoria była dobra jak każda inna. Przynajmniej zjawa zdawała sobie sprawę, że jest martwa. To chyba dobrze.
- Gdzie jest teraz twój mąż? - zapytał mag.

[Aurius]

-Nie wiem. Smutek mnie pochłania. Moje łzy są dla mojego zaginionego męża. Obiecał kiedyś wrócić, a ja ciągle czekam.

[Zeleris Flamel]

Dracon uśmiechnął się w duchu. Jego domysły zaczynały się sprawdzać. Wyraz jego twarzy nie zmienił się jednak, gdyż nie chciał jakimkolwiek gestem, czy mimiką wkurzyć zjawy.
- Rozumiem. Postaram się dowiedzieć się, co go spotkało i zapewnić ci spokój - powiedział i trzasnął ogonem zakonnika po nogach, aby wycofał się z pokoju. Jeszcze raz się rozejrzał po pomieszczeniu, chcąc zobaczyć, czy nie ma w nim niczego, co dawałoby jakieś wskazówki. Po tym cofnął się i opuścił pokój, zamykając za sobą drzwi.
- Trzeba będzie pogadać z Kocharem. On pewnie coś wie na ten temat - powiedział, gdy już byli na korytarzu. Uśmiechnął się lekko. - Przynajmniej zaoszczędzimy grzywny na noclegu, bo gość pewne będzie wdzięczny za rozwiązanie sprawy z tym nawiedzeniem.

[Aurius]

-Myślę, że on wiedział. Pewnie gdy tylko mnie zobaczył, uświadomił sobie, że zajmiemy się jego problemem. Stąd pewnie to miłe przyjęcie i tym podobne. Poza tym żeby zachęcić do spędzenia nocy i właśnie rzucenia okiem na tą sprawę.

[Zeleris Flamel]

Dracon ruszył korytarzem.
- A ja byłem pewien, że po prostu mu się spodobałeś - odparł wzruszając ramionami. Wywołało to dość zabawny ruch skrzydłami. - No, ale pewnie masz rację. Wasze Bractwo słynie z pomocy w takich przypadkach, zaś magowie... cóż, zniszczenie Gildii o czymś świadczy. - Skrzywił się. Wciąż nie mógł sobie wybaczyć, ze nie było go w Gildii podczas zamieszek. Z mocą jaką wtedy dysponował, pokazałby tłuszczy co oznacza zadzieranie z magami. I bardzo możliwe, ze zginąłby pod widłami, ale przynajmniej obroniłby tyły uciekających nowicjuszy i magów.
- Idziemy do razy do niego, czy rano na spokojnie wypytamy go o wszystko? - zapytał, bo jemu było w sumie obojętnie.

[Aurius]

-Wydaje mi się, że rano będzie znacznie lepiej. Teraz obudzony w śnie nie musi pamiętać wszystkie rzeczy.

[Zeleris Flamel]

Flamel wyszczerzył się paskudnie.
- Myślę, że by się szybko rozbudził jeśli by się go odpowiednio zapytało. Ale jak uważasz. Mi to wszystko jedno. - Zaczął iść w stronę swojego pokoju. - W taki razie widzimy się rano. Na razie - pożegnał się i wszedł do pokoju. Zamknął oczywiście drzwi, coby nikt nie uznał za stosowne włazić do środka i uwalił się na łóżku, próbując nie słyszeć lamentów zjawy. Trzeba było poczekać na ranek.

[Aurius]

Pomimo ciągłych płaczów zjawy, jakoś udało się obu podróżnikom usnąć. O poranku nie było nawet słychać choćby najdrobniejszego hałasu związanego z nocnym nawiedzeniem. Wszystko ucichło jak po burzy. Jedyne dźwięki wydawał gdzieś na dole Kochar krzątając się przy ladzie.

[Zeleris Flamel]

Dracon otworzył oczy. Przetarł je. Niezbyt się wyspał, ale nie było na to rady. Wstał i obmył się pobieżnie w wodzie z dzbanka, którą wlał do miski. Zimna woda rozbudziła go nieco, ale mag uznał, że przydałaby się kawa. Wyszedł więc z pokoju i zszedł do głównej sali karczmy. Usiadł przy ladzie, owijając stołek ogonem.
- Witaj, gospodarzu - rzucił na powitanie. - Daj trochę kawy, jeśli masz. I coś do jedzenia - powiedział. Postanowił nie czekać na zakonnika, tylko zaatakować pytaniami od razu. - Kim była Veira? - zapytał tonem, jakby pytał o pogodę.

[Aurius]

Tymczasem paladyn spokojnie siedział zagłębiony w jednym z foteli pijąc poranną herbatę. Zostawił jednak pytania adeptowi magii.
-Mieszkała tutaj dawno temu. Niegdyś to był jej dom. No i jej męża. Ale zmarło się kobiecinie ze smutku. Tyle czekała, lecz serce nie wytrzymało. Bidulka.