Na rozprostowanie kości

[Melkior Tacticus]

- Czyli opierasz się na domyfłach Marfuk. Mówił z pączkiem w gębie. Przełknął popijając miodu. - Wiesz, moi ludzie raczej nie mają sprzętu na walkę z tym ścierwem. Tylko ja mam błogosławiony miecz od Funerisa. Spodziewałem się raczej że Quorthon i jego słudzy nie wyślą mutantów, identycznych jak te z... Sięgnął pamięcią do grimmuaru Aragorna który skopiował i ukrył w podziemiach Bastardo. - Bractwa Ciemności. Obecność przeciwników mogących nas usmażyć piorunem... to zwiększa ryzyko zawodowe. Spojrzał na Egberta i resztę Bękartów, powinni się domyśleć że Melkior ma na myśli to że ich stawka poszła właśnie dwa razy w góre. - Masz tu dość srebra by nas dozbroić?

[Nawaar]

Mauren wysłuchał co mają wszyscy do powiedzenia na temat czego, szukał tutaj mag i reszta jego sług. Jednak tak samo wątpił w owe błogosławieństwo jak król oraz elf. - Twój Bóg. Zwrócił się do Marduka. - Nie sprzyja każdemu, także powątpiewam, iż będzie od tak błogosławił oręż komu popadnie. Właściwie nawet nie wiedział czy jego umiejętności na coś się zdadzą do walki z tymi pomiotami, ale cóż grzywny będą musiały się zgadzać mimo, że przyszedł ciemnoskóry prosto z ulicy! - Szkoda, że jego jednym słabym punktem jest wyjęte serce, które jest gdzieś schowane. Bo cóż można o takim magu wiedzieć? Chyba, że wszyscy się chwalą, że go znają i wiedzą co je. Pomijając pytania Nawaar zabrał się za jedzenie, nie ma to jak pieczyste popite miodem nie na swój koszt! Nawet spróbował niecodziennego smakołyku jakim jest pączek, ale po zjedzeniu dwóch był przesłodzony co musiał popić winem dla lepszego ułożenia się wszystkiego.

[Melkior Tacticus]

- Wiesz Nawaar, nie czczę bogów a noszę błogosławiony miecz anioła. To zwykła magia, nie boska interwencja.

[Marduk Draven]

– Jak wiadomo, to arcylisz. Wiecie podstawy, nieumarły czarny mag. Może być tak, że żyje kilka stuleci, czy może jest nawet starszy od Ciebie, Drago. To daje mu doświadczenie i ogrom potencjalnie niebezpiecznych zaklęć. Ale choć możecie wierzyć, czy nie, uznawać mnie za religijnego fanatyka, to wiedzcie, że właśnie kult Zartata i to co pochodzi od niego jest trucizną dla takich istot. Jest tylko jeden sposób aby się też o tym przekonać. A co do tego, co o nim mi jeszcze wiadomo, niektórzy moi agenci infiltrowali jego szeregi, podając się za kultystów. Jego baza operacyjna musi być gdzieś w gminie Gear. Czytałem doniesienia o dawnym klasztorze Bractwa Świtu. Jest stosunkowo niedaleko K'efir., gdzie była ich pierwsza baza. Ale klasztor był otoczony dziwną, morderczą mgłą. Musieli jakoś ją ominąć. W dodatku, jeden agent, mówił o dużych zasobach czerwonej rudy położonych gdzieś niedaleko miasta Zartykan, Melkior nie śmiej się. Uważam, że tam powinniśmy wpierw uderzyć, sprawdzić stan rudy i jeśli to możliwe, użyć jej. Groty
z niej byłyby skuteczne, bo uniemożliwiałyby używanie magii. W dodatku, możemy wykorzystać część miejscowego garnizonu. – od mówienia zaschło mu w gardle. Napił się więc miodu. – Potem zaś przydałoby się ruszyć w okolice miasta Rudar. Z pomocą tamtejszego, znacznie większego garnizonu możemy ruszyć do klasztoru w Gear. W zamku pewnie znajdzie się jakaś lepsza broń. Trzeba będzie znaleźć sposób na ominięcie mgły. I uderzenie w sercu przeciwnika.
Marduk westchnął też, gdy Nawaar i Melkior dyskutowali o religii, ale nie podjął tematu.

[Nawaar]

Mauren oczywiście musiał poprawić nieco elfa, choćby dla zasady. - A wiesz, że niektórzy z was to jest tutejszych nazywają moją krainę baśni tysiąca i jednej nocy, że nawet księgi powstały? Róże rzeczy się w niej działy. Opis starych legend, gdzie oczywiście nie wszystkie są prawdzie, ale każda ma w sobie ziarnko prawdy, bo zdarzają się spotkania z dżinami, czarnoksiężnikami, że o latających dywana nie wspomnę. Zatem i boskie interwencję też muszą być drogi elfie, bo co z tego, że masz miecz błogosławiony jak nie potrafisz go należycie używać, nie wierząc w bóstwo, które mogło tchnąć swoją naturę. Dla ciebie może to być tylko magia dla innych relikwia. Zakończył dysputę, by skupić się na sednie problemu w międzyczasie, pojąc siebie miodkiem. - Czyli tak czy siak nim się dostaniemy do maga trzeba będzie się najeździć, naszukać i nawalczyć to będzie ciężki kawałek chleba nie wspominając już o tej zabójczej mgle. Czarno to widzę. Powiedział mauren w pełni poważny w swych rozmyślaniach.

[Melkior Tacticus]

- Dawna siedziba Bractwa Świtu? Ta w delcie rzeki? Kurwa... - To byłby czwarty, albo piąty raz gdy jakaś sekta robi tam bazę. Serio. Zrzucono tam więcej meteorów niż nas tu siedzi. Dodał, wspominając bitwy z Zgromadzeniem. Jeszcze okaże się że Quorthon to Gabriel Angelos. Wtedy Melkior by się wkurzył. Bardzo.

[Dragosani]

- Jeżeli to naprawdę arcylisz, to musimy najpierw zniszczyć jego serce, a dopiero po tym jego ciało - powiedział Dragosani. - W przeciwnym wypadku cały trud pójdzie na marne. To jest kluczowe, najpierw serce, potem ciało. Żeby zniszczyć serce, musimy wiedzieć gdzie ono jest. Zaatakować niespodziewanie i skutecznie. Drugiej szansy nie będziemy mieć.

[Egbert]

Egbert bez skrępowania wcinał pączki. Te smażone kulki ciasta nadziewane słodyczą bardzo przypadły mu do gustu. Najemnik jadł i myślał. Gdy inni zastanawiali się nad zagrożeniem jakie stwarza nieumarły czarodziej, rudobrody skupił się na innej sprawie.
-Czyli, jak rozumiem, ten klasztor może być ich kwaterą. Tyle że z powodu tej mgły nie mamy pojęcia co jest w środku. Jest ryzyko, że trzymają tam setkę tych mutantów?
Zapytał z posępną miną.
-Bo jeśli tak, to nawet wsparci przez lokalnych możemy mieć za mało ludzi.

[Marduk Draven]

– Znalezienie serca będzie najtrudniejsze w tym wszystkim, ale gdyby udało się go unieruchomić, choćby tą czerwoną rudą, to może byłbyś w stanie wyczytać z jego krwi to, gdzie jest ono położone? – odrzekł Dragosaniemu. Popił jeszcze miodu. – I nie Melkior, raczej nie o tym mowa. Gdy dostałem te ziemie, to zbudowałem, a raczej odrestaurowałem jakąś budowlę w dżungli.

[Melkior Tacticus]

- A, nie tamta leży w delcie Amertodonu. Gorzej jak ukrył serce na księżycu. Powiedział nawet poważnie.

[Evening Antarii]

-Ja mam jeszcze czary, które wyssą z niego energię magiczną i też nie będzie mógł rzucać zaklęć. A co do mgły... Ona jest jak sferyczna bariera? Czy utrzymuje się tylko kilka metrów nad ziemią? Może da się nad nią przelecieć i ocenić obszar z góry- zaproponowała. Zadanie nie wydawało się łatwe. Już dawno ani przed anielicą, ani przed Bractwem nie stało tak poważne wyzwanie. Z resztą cała kompania ryzykowała swoim zdrowiem i życiem. Choć jeszcze był czas, by się wycofać... Oczywiście Eve w ogóle nie brała tego pod uwagę.
Teraz postanowiła skorzystać z okazji i zjeść pączka. Pysznego, słodziutkiego i pełnego nadzienia, aż się wylewało. Antarii musiała oblizać palce z powideł. Nie krępowała się przy tym w ogóle, bo był zbyt zaabsorbowana jedzeniem tego przepysznego wypieku. Gdy skończyła wytarła usta i popiła pączka winem, co by lepiej się w żołądku ułożył.
-Gdybym była takim magiem, to ukryłabym serce głęboko pod ziemią i wysadziła tunele, by nikt się do nich nigdy nie dostał. Albo w jakimś sejfie ze ściankami grubymi na metr- wzruszyła ramionami. To była taka luźna uwaga. -Bo jak niby dostać się na księżyc? Nie da się przecież- wyraziła swoją opinie o tym miejscu ukrycia serca.

[Marduk Draven]

– Wiesz, Eve, nawet jeśli tak jest, a nie wiemy dokładnie, to ty i Drago jako jedyni potraficie tutaj latać – odrzekł Marduk. Uśmiechnął się lekko, widząc, jak Antarii oblizuje palce po słodkich wypiekach. Nie było to zachowanie panieńskie, ale kim był, aby oceniać anielicę?
– Takie miejsca wydają się zbyt oczywiste, ale nie możemy wykluczyć, że tak by zrobił. Mógł schować je wszędzie i to jest najgorsze w tym. Uważam, że Twój słuch, Drago, będzie nieocenioną pomocą w znalezieniu go.

[Nawaar]

Mauren siedział, jadł, popijał będąc w sumie ignorowanym, bo w dał się w dysputę z elfem, której on nie chciał ciągnąć. W każdym razie nadal nie ma konkretów poza domysłami. Ogrom wyprawy mógł przerosnąć wszystkich, ale widocznie każdy chce brnąć w to dalej. Jedni dla grzywien inni dla idei. Nawaar niestety był pomiędzy tego wszystkiego, bo nie wiedział właściwie co go może czekać dalej, gdy tego dalej nie było do końca widać, jakby pozostało to za mgłą białą jak mleko. Mimo to czekał na rozwój wydarzeń.

[Melkior Tacticus]

- Kiedy dostałem grimmuar Aragorna, pierwszą rzeczą jaką zrobiłem było przeczytanie go od deski do deski. Powiedział popijając miodu. - Serce lisza nie leży sobie ot tak w eleganckiej skrzyneczce na kluczyk w jakimiś grobowcu. Ono leży w zamkniętej krypcie, odpornej na warunki pogodowe, ba nawet na zmiany klimatu i dryf kontynentów. Wrota pieczętuje się własnym zaklęciem, dowolnym hasłem. Do tego używa się składników do barier ochronnych. A to może być cokolwiek. Włos łonowy dziewicy, smarki trolla czy krew menstruacyjna orczycy. Problem w tym że do otwarcia potrzeba tych samych rzeczy. Dokładne tych samych. Dlatego Aragorn - niech mu ziema ciężką będzie - chciał swoje serce zabezpieczyć kłem smoka z Tinriletu. No takie kły są dwa na świecie.

[Kazmir MacBrewmann]

- Chuj dupa i kamieni kupa. Mamy się tłuc stąd do Zartykanu, szukać złóż rudy? No cóż, sprzęt górniczy masz? Wychylił kufel miodu. - Ide zapalić, Komandorze, Kapralu, dołączycie? Dał oficerom uniwersalny znak "musimy pogadać na osobności". Wstał i wyszedł, wcześniej wychylając drugi kufel.

[Dragosani]

- To tylko częściowo prawda - odparł Drago na słowa Melkiora. - To co opisujesz, jest zabezpieczeniami serca, najważniejszego skarbu lisza. Lisze, czy też arcylisze, jako potężni użytkownicy magii chronią swój najcenniejszy skarb najlepiej jak tylko potrafią. To ich gwarancja nieśmiertelności, więc nie szczędzą na to środków. To co opisałeś, to tylko jeden ze sposobów. Bardzo skuteczny, to fakt. I jest bardzo prawdopodobnym, iż nasz przeciwnik używa właśnie tego sposobu. Ale może też używać czegoś innego. Może nawet trzymać serce w kieszeni, ale wątpię aby był tak głupi. Chodzi mi o to, że sposób zabezpieczenia serca jest indywidualny dla lisza. Tak czy inaczej, musimy wiedzieć gdzie ów serce się znajduje i co je chroni. To jest absolutny priorytet w naszej walce.

[Marduk Draven]

- Tak. Zapomnijcie na razie, że trzeba się będzie z nim mierzyć. Najpierw lokalizacja i odnalezienie serca. Małymi kroczkami - zgodził się z wampirem. - Wieczorem konsekrujemy broń. Po jednej sztuce od każdego. Wyruszymy z rana.

[Melkior Tacticus]

Melkior wysłuchał Króla, miał rację był w końcu efektem zabaw Isentora w doktora Mengele. Na samą myśl o potencjalnym wyglądzie procesu mutacji go zemdliło. Cieszył się że go znał. - Idę się przewietrzyć. Wstał od ławy, dopił miodu i wyszedł. Na zewnątrz czekał Kazmir pykając fajkę.
- Co jest?

[Torstein Lothbrok]

– Szczać mi się kurwa chce – rzucił wiking, przysłuchując się rozmową. Dopił kufel miodu, otarł brodę, wstał i wyszedł za Melkiorem i Kazmirem. Tak naprawdę nie chciało mi się lać, ale nikt nie musiał wiedzieć. – No? – spytał zebranych.

[Kazmir MacBrewmann]

Mówił trzynając fajkę w zębach. - Marduke sie, kurwa, nie wypłaci. Ryzyko jest duże, my to tam chuj. Ale nasi szeregowi... no oni mają koszule i patyki. Marduke musi podwoić stawke Melkior. Po za tym, myśle o kopnięciu się po Srebrną Rękę. Stacjonują teraz w Omas, a to kawałek stąd na północ. Ogólnie to wkurwia mnie brak większego planu, danych wywiadu... Aż się zasapał. - Srebrni walczyli z Dzikimi w Revar. Mają sprzęt na pomioty. Po trzecie, tu kurwa trza armii. Po za naszymy komandosami powinniśmy zaproponować nasze garnizony. Nie chciałem o tym gadać przy nich -wskazał karczmę - Bo Jego Potworność i Marduk "Honorowy Pojedyne" Draven pomyślą że jesteśmy o prostu zachłanni, albo tchórzymy. Ja kutwa nie cykoruje. Tylko troszcze się o naszych ludzi i ich konta bankowe.