Na rozprostowanie kości

[Marduk Draven]

Po raz kolejny, kompania pokonała potwory. Droga była wolna. Zarówno dalej, wzdłuż korytarza, jak i w czterech salach. Wyglądały one na jakieś laboratoria. Z drugiego cuchnęło magicznymi dekoktami i eliksirami, których było tam pełno. W trzecim była pokaźna ilość tomów opisujących nekromanckie sztuki, zaś w czwartym były ciała Orksteinów. Nie były "aktywne". Jakby nie zostały jeszcze ukończone. Były poukładane na kamiennych łożach, nagie i niekompletne.

[Nawaar]

Nawaar zakończył swoje walki tak samo jak reszta drużyny, także znów poczuł się nieco komfortowo. Ciemnoskóry pozbierał swoje bronie, które oczyścił. Włócznię, która została przy stercie kości, również podniósł zaś samą stertę, kopnął. Dźwięk porozrzucanych kości, wypełnił korytarz w ten sposób, chciał się upewnić, że nie ożywią się drugi raz! Teraz ładując kuszę, bo cholera wie co jeszcze może wyjść, podszedł do króla czekając na rozkazy. - Mamy sprawdzić pomieszczenia? Zapytał, bo w końcu teraz to władca dowodził, a nie chciał wyjść przed szereg.

[Egbert]

W trakcie walki, Egbert wpadł do pomieszczenia z nieruchawymi eksperymentami. Teraz najemnik podejrzliwie przyglądał się wielkim cielskom orksteinów. Dobył miecza i kilkukrotnie pchnął najbliższego potwora, chcąc sprawdzić czy wynaturzenie na pewno nie zostało jeszcze ożywione. Głupio byłoby, gdyby te bydlaki za chwilę wstały i zaczęły podążać za drużyną, by później zaatakować kompanię w najmniej odpowiednim momencie. Gdy potwór się nie poruszył, rudobrody rozwalił mu głowę uderzeniem swojej broni. Tak samo postąpił ze wszystkimi orksteinami.

[Melkior Tacticus]

A Melkior poszedł sprawdzić salę z magicznymi napojami. Interesowało go to bardziej niż mutanty czy insze gunwo.

[Marduk Draven]

Podczas oględzin, Melkior napotkał ciekawą fiolkę, z ciekawą zawartością, o jeszcze ciekawszej nazwie, widniejącej na kawałku papieru, który okalał naczynie. Był to eliksir zwany miksturą dracońskiej siły. Potężna mikstura ot tak była pośród wielu innych. Czekała.
Droga dalej stała dla drużyny otworem.

//Melkior otrzymuje:
miksturę dracońskiej siły

[Melkior Tacticus]

Melkior uśmiechnął się na widok tego, czego w sumie szukał. Teraz wysrarczyło poszukać alchemika. Oj wielu by zeszło na zawał widząc ponownie czarnego dracona w barwach Tacticusów. Wrogowie jego rodziny posrali by się na myśl że Aragorn znowu wrócił. Parsknął śmiechem zabierając miksturę i wychodząc na korytarz.

//biore

miksturę dracońskiej siły

[Zaidaan]

Emerick nawet nie zdążył mrugnąć kiedy korytarz zalali przeciwnicy, ci słabsi, oraz ci mocniejsi i brzydcy. Gdy mrugnął drugi raz, to żaden z przeciwników już nie żył. Mruknął zawiedziony pod nosem i ruszył w kierunku drzwi na drugim końcu korytarza celując w nie z kuszy gdyby coś nagle wylazło, a gdy znalazł się na wyciągnięcie ręki, spróbował je otworzyć.

[Armin]

Walkę, która się odbyła przed kilkoma minutami zignorowała, a może i przespała. Po prostu wyłączyła się na dłuższą chwilę, a kiedy powróciła świadomością do rzeczywistości, wszyscy przeciwnicy padli martwi.
Teraz Armin szła tuż za Emerickiem. Katanę schowała, a za to wyciągnęła kuszę i po chwili była już uzbrojona. Czekała, aż mężczyzna otworzy drzwi.

[Dragosani]

- Wygląda na to, że nasza drużyna nie potrzebuje rozkazów - kiwnął głowa na osoby przeszukujące inne pomieszczenia. - Upewnijcie się, że te orksteiny nam nie wstaną za plecami i ruszamy dalej. Szyk taki sam jak przedtem.

[Nawaar]

Uzyskawszy odpowiedź, że nie trzeba było pytać, ustawił się w szyku. Nawaar stał w samym centrum grupy jak wcześniej. Ciemnoskóry rozglądał się dookoła czy jakiś przeciwnik, nie wychodzi z boku albo znowu z jakiejś komnaty za ścianą z każdym krokiem, zbliżali się do kolejnych drzwi. Pewnie znowu jakieś monstra się tam czaiły, bo jak mogło być inaczej w kryjówce lisza? Ciemnoskóry będzie musiał solidnie odpocząć po takiej wyprawie to nie na jego nerwy i obycie, walcząc z coraz gorszymi kreaturami.

[Melkior Tacticus]

Elf zarepetował kuszę i ustawił się na tyłach szyku. Jak wcześniej. Nie chciał wiedzieć co jest za bramą.

[Marduk Draven]

Za bramą był kolejny korytarz, a na jego końcu niespodzianka... kolejna bram! Jeszcze większa. Wyrzeźbiony miała heksagram, oraz symbol czaszki. Pilnowała jej kolejna para Orksteinów. Ci jednak nie okazali żadnej wrogości wobec drużyny. Nawet otworzyli masywną bramę, prowadzącą do jeszcze większej komnaty.


Tymczasem, Patricia oraz Marduk lawirowali jakimiś tunelami, nie do końca wiedząc dokąd prowadzą. Przeczucie jednak podpowiadało, aby iść dalej.

[Dragosani]

Wampir zatrzymał się, niepewny co do widoku orksteinów. Potem jednak, gdy ci nie wykazali przejawów wrogości, szepnął do Evening.
- Miej na nich oko, jeżeli zaatakują, zniszcz ich - polecił anielicy. Wahał się jeszcze czy narażać drużynę na konfrontację z tym, co mogło ich czekać za bramą. Wolałby sam ryzykować życiem. Ale pomoc mogła okazać się niezbędna.
- Nie podoba mi się to - powiedział do grupy. - To na pewno pułapka, więc chcę, aby dalej szli za mną tylko ochotnicy. Pozostali zostaną tutaj i będą pilnować tyłów. - Dał im wybór. Coś czego sam nie miał.

[Zaidaan]

Bękart popatrzył niepewnie na orksteiny. Właściwie to miał ochotę strzelić im po bełcie w łeb, jednak nie chciał uruchomić lawiny nieprzewidzianych wydarzeń.
- Ja idę. - odrzekł krótko na wezwanie króla i czekał na odpowiedź reszty. - Chociaż dla pewności odstrzeliłbym te bestie. - szepnął ciszej do towarzyszy.

[Melkior Tacticus]

- Ja zostaje. Ktoś musiał no nie? Odpowiedział, nie z tchórzostwa a potrzeby sytuacji.

[Nawaar]

Drużyna poszła razem w znanym jej szyku po drodze nic ich, nie zaatakowało jednak, przechodząc dalej weszli do kolejnej sali, gdzie na straży wrót stały dwa orkowe umrzyki. Nawaar widział kolejną walkę z dużymi bestiami, których pokonanie będzie ciężkie jak cholera, ale zdziwił się gdy te otworzyły wrota. Wszyscy stanęli teraz przed wyborem, pójścia dalej lub zostania. Król dał wybór teraz należało się ustosunkować. Ciemnoskóry przekalkulował wszystko czy nie będzie wadził towarzyszą broni. Walczyć umiał dał radę ostatnio i jakoś powstrzymał nerwy, lecz po drugiej stronie mogło być wszystko, wliczając to nieśmiertelnego lisza i jeszcze gorsze kreatury. Syn pustyni przełknął ślinę i zgodził się być jako wsparcie albo mięso armatnie.- Masz moją włócznię królu. Odrzekł niezbyt pewnie, bo to pewnie ta część misji, która nazywa się samobójczą!

[Kazmir MacBrewmann]

A chuj. - Idę z wami. Powiedział do króla i czarnego kogoś tam. Krasnolud nawet nie kojarzył jego imienia Podszedł bliżej z nabitą kuszą.

[Armin]

- Też idę. - powiedziała pewnie ciemnoskóra. Może i nie miała obycia z magią, ale walczyć potrafiła i miała nadzieję, że ta umiejętność ją uratuje.

[Torstein Lothbrok]

Doszli w końcu do wielkiej sali. Decyzja wikinga byłaby prosta. Nie był tchórzem jak jego dowódca.
– Macie mój miecz – mruknął i załadował kuszę.

[Egbert]

-Zostaję.-Zakomunikował Egbert.
Mężczyzna wiedział, że niedługo dojdzie do finałowej walki. Napięcie było wprost namacalne i z każdą chwilą zdawało się rosnąć. W starciu z nieumarłym arcymagiem i tak nie przydałby się za bardzo, więc nie było potrzeby ryzykować swojego życia na darmo. Teraz należało zostawić sprawy w rękach zawodowców, którzy w walce z magami i innymi mutantami mają doświadczenie.