ÂŚpiew Duszy

[Olga]

-To bardzo miło z twojej strony. Ale raczej nie nadaję się na projektantkę ogrodów. Prędzej już przygotowałabym twojemu Lordowi napar na ból głowy. - przysiadła obok niego na ławce.
-Ale jeśli szukasz kogoś do pomocy w ogrodzie, to przez jakiś czas chętnie ci pomogę. Obecnie i tak nie mam żadnego zajęcia.

[Funeris Venatio]

- Hmm... Jakieś damskie oko zawsze się przyda. Właśnie miałem wracać w okolice dworu, to może przejdziemy się od razu tam, panienko Olgo? Ocenimy stan ogrodu i zobaczymy, co da się z nim zrobić. Hm?

[Olga]

Olga skinęła głową. Zajęcie jak zajęcie. Praca w ogrodzie na pewno nie była czymś niesamowitym i wymagającym niezwykłych zdolności, jednak dziewczyna lubiła dłubać w ziemi. Przez chwilę pomyślała o swojej chatce i ogrodzie, które zniszczono, a o które bardzo dbała. Jej myśli powędrowały do zadbanych rabatek z ziołami. Nie było to miejsce spektakularnie i pewnie większość przechodniów nie poświęciłaby tamtemu miejscu dłużej niż chwilowe zerknięcie, ale Olga była z niego zadowolona. Szczególnie z faktu, że te mało wyróżniające się zielone rośliny pomogły nie jednej osobie z okolicznej wioski.
- Chodźmy.

[Funeris Venatio]

No i poszli. I dotarli. Ale po drodze też się działo.
Szli sobie tak w miarę spokojnie, a Olga na początku asekurowała jeszcze trochę Butcha, gdyż nie był on pewny, czy znowu mi się w głowie nie zakręci. Nie jadł wiele dzisiaj, a dobijało już południe, więc był po prostu nieco osłabiony. Zalatany po mieście, będzie musiał przygotować jakiś posiłek dla siebie i trzech orków, którzy w zastraszającym tempie opróżniali składy i spiżarnie. Nie dzielił się jednak spostrzeżeniami z Olgą, nie jej to były teraz zmartwienia.
Po dłuższej chwili dotarli przed do dzielnicy szlacheckiej. Minęli kilka okazałych dworów i stanęli przed rezydencją byłego barona Funerisa Venatio. Dwupiętrowa, podpiwniczona willa, bielona, w delikatnymi, kolorowymi wstawkami i misternymi płaskorzeźbami. Od głównej ulicy prowadziła do niej alejka, wyłożona drobnymi kamyczkami. Po obu stronach zadbany trawnik i miejsce, w którym kiedyś stała fontanna. ÂŁadna fontanna, tylko jakiś nieuważny i nieodpowiedzialny człek ją obrócił w perzynę. Teraz stał tam tak zwany skalniak, obłożony kamieniami kopiec ziemi, na którym zaczynały kwitnąć kwiaty.
- No, jesteśmy na miejscu.

[Olga]

Wchodząc do dzielnicy szlacheckiej dziewczyna zachwyciła się pięknymi budynkami i zadbanymi posiadłościami. W duszy zazdrościła bogatym osobistościom, które stać na tego rodzaju domy. Ona nigdy nie będzie miała możliwości posiadania czegoś tak pięknego.
Wchodząc na posiadłość Lorda Olga rozglądała się z zainteresowaniem.
-Pięknie tu- powiedziała cicho, gdy już nacieszyła widokiem oczy.

[Funeris Venatio]

- Pięknie to tutaj było, schlali się jednak któregoś razu król z całą bandą i poniszczyli trochę. Nie było kiedy naprawić. Ale przyszła wiosna, czas się wziąć do roboty! Napijesz się czegoś najpierw?

[Olga]

-Nie dziękuje -dziewczyna uśmiechnęła się. - Mogę od razu się czymś zająć. Tylko powiedz mi od czego chcesz zacząć i co w ogóle planujesz tutaj zrobić.

[Funeris Venatio]

- Ale to musimy przejść na tyły budynku, bo tam jest też drugi ogród. Zresztą, i tak musimy przejść przez rezydencję.
Butch wskazał kierunek i sam ruszył przed siebie, trzymając ciągle paczuszki z herbatami. Jego stopy chrzęściły ponad żwirem, nawet zważywszy na fakt, że był on niziołkiem i miał niezwykle cichy chód. To był taki specjalny żwir, antywłamaniowy. Głośny skurwysyn, ale działał. Podeszli więc pod drzwi wejściowe, grube, dębowe, wzmocnione blachą stylizowaną na roślinne motywy. Butch nacisnął klamkę i wszedł do środka. Poprosił, by Olga nie wystraszyła się, jeżeli nagle zobaczy orka lub trzech, gdyż Lord Funeris Venatio posiada dodatkowym trzech najemników, których szkoli i trenuje na seryjnych zabójców i oprawców. Potem od razu buchnął śmiechem i kobieta nie wiedziała, czy niziołek sobie żartował, czy nie.

[Olga]

Ruszyła za niziołkiem po chrzęszczącym żwirze, a później do domu. Słysząc o orkach trenujących na seryjnych zabójców i oprawców dziewczyna zaniepokoiła się. Zaczęła się jednak zastanawiać czy pójście z nieznajomym niziołkiem do rezydencji jakiegoś Lorda, było dobrym pomysłem. Tak naprawdę Butch mógł ją zaprowadzić gdziekolwiek i Olga nie musiała wyjść z tego w pełni zdrowa.
-Postaram się nie krzyczeć na ich widok - odpowiedziała spokojnie.

[Funeris Venatio]

Orkowie się nie pojawili w budynku, bo jak się okazało, wszyscy trzej byli na zewnątrz. Nieco nieroztropnie zostawili odblokowane drzwi, więc Butch z Olgą po prostu weszli do domostwa nieniepokojeni. Przywitali się wcale kulturalnie z Olgą skinieniem głowy, jeden nawet chciał coś powiedzieć, ale akurat popijał wodę z bukłaka i tylko zabulgotało. Kitzen, Grefa i Tangren, gdyż takie nosili imiona, wyposażeni byli w łopaty, grabie i oskardy. Gdzieś obok stała taczka, śmierdzący wór nawozu, do tego wielka skrzynia pełna posortowanych nasion.
Butch podszedł do tejże skrzyni, otworzył zielnik, który rozłożył na skleconym naprędce stole i spojrzał na kobietę.
- Mówiła panienka, że jest zielarką. W takim razie, jeżeli łaska, co możemy zasiać? Mamy tutaj wszystkie najpopularniejsze rośliny. Coś na wzdęcia, lecznicze, a może i znajdziemy coś na biegunkę? Ja się mało znam, nie chcę pomieszać nazw i właściwości...

LINK DO ZIELNIKA!

[Olga]

Dziewczyna speszona skinęła głową orkom. Przyjrzała się im przez chwilę uważniej, jednak przypominając słowa o zabójcach odwróciła wzrok. ÂŻwawo ruszyła w kierunku niziołka i pochyliła nad skrzynią. Wzrokiem zaczęła obejmować przeróżne nasiona i spróbowała zidentyfikować chociaż część z jakże okazałej kolekcji.
- Twój Lord chce mieć tutaj mały ogródek zielarki?

[Funeris Venatio]

Butch obrócił się w każdą stronę, jakby sprawdzał czy nie jest podsłuchiwany. Upewniony, że tajemnica pozostanie między nimi, przynajmniej do czasu, aż któreś z nich wypapla to komukolwiek, nachylił się lekko nad kobietą, zasłonił usta dłońmi, tworząc jakby tubę czy rurę i rzekł:
- A grom go wie. - Wzruszył ramionami rozbrajająco szczerze. - Ja mieszkam tutaj więcej i częściej niż on, jeżeli mam być szczery. On nigdy nie miał problemów z takimi akcjami, czasem zdarzało mu się powiedzieć, że przydałoby się to i to pod ręką, więc się za to zabieram.
Dłonią wskazał metry i metry przestrzeni, na razie będące trawnikiem, ale szybko mogły zamienić się w równe grządki i rabatki.
- Plan jest taki... - zawiesił głos, podnosząc palec wskazujący. Prawej dłoni. - Mamy roślin bez liku, potrzebuję ledwie kilku, najpotrzebniejszych, które by można było posadzić i które by mogły się przydać. Mamy nadzieję, że żadne lecznicze czy przeciwbiegunkowe nigdy się nie przydadzą, ale sama panienka wie, jak przyciśnie, to nie ma zmiłuj. Plus jakieś standardowe cebule, ziemniaki, buraki, czy coś takiego, żeby było na zupę - dodał jeszcze na koniec.

[Olga]

Olga uśmiechnęła się na "konspiracyjne" zachowanie niziołka i pokiwała głową.
-Dobrze, w takim razie weźmiemy te trzy. - wskazała kolejno na ziele lecznice, brzuchowiec i starost górski.
- To rośliny kilkuletnie, więc po posadzeniu będzie można z nich korzystać przez długi czas. Myślę, że jeśli posadzicie z dwa krzaczki to powinno wam tutaj wystarczyć. Ten ostatni, - tutaj dziewczyna wskazała na starost górski, -jest naprawdę duży, więc będzie potrzebował trochę więcej miejsca. A poza tym ziemniaki i marchewki to chyba wiesz jak posadzić i jak wyglądają, prawda? - Ostatnie zdanie Olga wypowiedziała z uśmiechem.

[Funeris Venatio]

- No wiem, wiem. Ziemniak to takie czerwone, okrągłe. Zielone liście ma. A marchewka to to, od czego się płacze jak się kroi. I ma warstwy. Najważniejsze.

[Olga]

Dziewczyna roześmiała się szczerze i pokręciła głową.
- Czym ty się właściwie zajmujesz w posiadłości?

[Funeris Venatio]

- Wszystkim tym, co najważniejsze - odpowiedział z powagą Butch. - Sprawdzam jakoś trunków jego lordowsko-anielskiej mości, co by się nie okazało, że jakieś wino skwaśniało. Ważne zajęcie. Co jeszcze? Odbieram pieniądze jego wojowniczo-magicznej mości, za pracę w Izbie Lordów, jak akurat się zdarzy, że mości Funeris akurat uczestniczył w obradach, co ostatnio na szczęście zdarzało mu się częściej i częściej. Poza tym? Typowe. Sprzątam, mieszkam, czyszczę, a nawet, nie uwierzysz, gotuję. Zupę z buraków i cebuli.

[Olga]

- Z tego takiego bulwiastego rosnącego w ziemi i pomarańczowego podłużnego korzenia? - dziewczyna uśmiechnęła się rozbawiona i zerknęła w stronę orków.
-Będziecie przekopywać to wszystko już dzisiaj?

[Funeris Venatio]

- To się marchew nazywa, moja droga - odpowiedział, teatralnie rozkładając ręce, szczerze uradowany, że Olga jednak chyba pojęła jego pierwszy żart o tych warzywach.
- Jak już zresztą widzisz, sporo zostało już zruszone. Tutaj dobra ziemia, dużo roboty nie trzeba. A Grefa, Kitzen i ten trzeci, jak mu tam? Tangren! - rzucił nagle, przypominając sobie. Ork o imieniu Tangren podniósł głowę, patrząc pytająco na Butcha, lecz ten tylko machnął dłonią, że nieważne, niech lepiej wraca do pracy. - Tak, Grefa, Kitzen i Tangren to silne chłopy, szybko się uwiną. Poza tym, nie robimy z tego trawnika pola uprawnego, tylko mały zielnik.

[Olga]

Uśmiechnęła się szeroko, kiedy niziołek ją poprawił. W duchu miała nadzieję, że żartuje. A gdy jej powiedział, że jednym z jego zajęć jest gotowanie miała praktycznie pewność, że tak jest. Oczywiście istniała niewielka szansa, że Butch nazywa warzywa inaczej i mimo tego potrafi z nich zrobić coś smacznego.
Słysząc, że robienie zielnika długo im nie zajmie Olga skinęła głową.
-W takim razie mam wam pomóc w czymś jeszcze?
Dziewczyna podniosła głowę, żeby spojrzeć na słońce i zorientować się, która może być godzina.

[Funeris Venatio]

- A to panienka nie zaplanuje wszystkiego? Naszym robolom trzeba wskazać gdzie, co i jak. Jak to podlewać? Jak często pielić? A może podcinać co kilka tygodni?