Biały Krzyż

[Kazmir MacBrewmann]

- Kurwa, znowu za mocno... Cóż, Kazmir miał parę w łapie. Niestety powodowało to że rzadko miał okazję brać jeńców. Zajął się przeszukaniem ciał jak i pomieszczenia.

[Funeris Venatio]

Na stole leżało zalakowane pismo, dokładnie 83 grzywny srebra, placek chleba z czosnkiem, kawałek suchego mięsa i niewiele więcej. Bandziory z białym krzyżem przy sobie nie mieli żadnej gotówki ani innych wartościowych przedmiotów.

[Kazmir MacBrewmann]

Kazmir zabrał grzywny, sztylet który sobie naprawi i co najistotniejsze zabrał pismo. Rozerwał pieczęć i zaczął czytać.

[Funeris Venatio]

W odpowiedzi na poprzednie pismo, wyślij mi gońca ze sztyletem, żebym wiedział, że to on. Najlepiej kogoś nowego, kogo ostatnio rekrutowaliście, żeby można mu było pokazać co i jak. Zmieniam moje miejsce, wynajmuję teraz chatkę na podgrodziu - trzecia od baszty szewskiej, zaraz wzdłuż muru w głąb dzielnicy.
Pieniądze przekażę jak zwykle.

D.

Kazmir zauważył, że sztylet miał prosty, krzyżowy jelec i głowicę z symbolem krzyża.


//Przedmioty i grzywny Ci podliczę oczywiście na koniec wyprawy, jeżeli nic się z nimi do tej pory nie stanie.

[Kazmir MacBrewmann]

//Kazmir kurwa 

Hmm... hmmm... To było interesujące, przypiął sztylet do paska, zeżarł cały placek a do kieszeni napchał suszonego mięsa. Po chwili namysłu zabrał jeszcze miecz. Przyda się. Kazmir lubił złom... Skierował się na zewnątrz.

[Funeris Venatio]

Kazmir wspiął się po stromych schodkach, pchając przed siebie drzwi. Zauważył, że oberżysty chwilowo nie było za szynkwasem, potrawka na piecu nadal się powoli gotowała, a z sali dobiegał podobny gwar, co wcześniej - kilka pojedynczych rozmów, jakiś śmiech, stukanie kufli i dzbanków. Nikogo nie było w bezpośredniej bliskości samego krasnoluda, nikt na niego w tej chwili nie patrzył.

[Kazmir MacBrewmann]

I dobrze, kusiło go na charkać do potrawki ale sobie darował. Zwyczajnie opuścił karczmę.

[Funeris Venatio]

Kazmir przeszedł za szynkwasem, widząc oberżystę wchodzącego z dwoma dzbankami do tej izby po lewej stronie wejścia. W środku nadal było ciemnawo, nikt nie fatygował się przez ostatnich kilka minut na zapalenie wygasłych świec. W karczmie było o jedną grupkę podejrzanie wyglądających typów mniej, nieco się przerzedziło. Niektórzy spod byka spoglądali na krasnoluda, nikt jednak nie zwrócił na niego większej uwagi. Widocznie zdarzało się, że ktoś tam wchodził i wychodził. Kazmir wyszedł więc na zewnątrz, a Grimain czekał po drugiej stronie ulicy ze swoim wierzchowcem, udając, że sprawdza popręg. Zauważył krasnoluda i lekko uniósł na moment dłoń, by mieć pewność, że ten go dostrzeże.

[Kazmir MacBrewmann]

Zauważył, podszedł do Grimaina drapiąc się za uchem. - Nu, chyba mamy problem. W środku majo meline. Przypadkiem podałem karczmarzowi hasło. Ten kazał mi iść do piwnicy. No to ide. - Odłożył zdobyczny kord na wóz - Tam siedzi dwóch. Mauren i jakiś człowiek. Poszło na noże, niestety zdechli. Ale, znalazłem ten list. Podał mu papier.

[Funeris Venatio]

Grimain chwycił konia za uzdę i zaczął go prowadzić dalej ulicą, chcąc jak najszybciej zniknąć spod karczmy. Obrócił się ze dwa lub trzy razy za siebie, patrząc na zajazd, lecz potem już skręcił to w jedną, drugą i trzecią uliczkę, co by nikt nie powiązał go z wydarzeniem. Pociągnął za sobą krasnoluda, ostrzegając go, że jeżeli to się za moment wyda, pewnie w jeden moment znajdą się na szafocie. Gdzieś w oddali usłyszeli, jak ktoś głośno wołał straż, zapanował pewnie chaos i poszukiwanie sprawców. Dlatego Grimain chciał się ulotnić. Będąc już dostatecznie daleko, przystanął i wziął list.
- Czyli nie zdążyłeś o nic zapytać, niczego się dowiedzieć? Sprawa za szybko przybrała gardłowy obrót sprawy? - Spojrzał na list, myśląc o budynku. - To co? Pójdziesz tam? Może tym razem uda Ci się zadać kilka pytań, zanim wszystko się obróci w pył? Pamiętaj, głównie chcemy się dowiedzieć, gdzie jest przetrzymywane całe dobro, które nam rozkradli. A jak Ci się uda zdobyć nieco grosiwa, które zarobili przejmując nasze strefy wpływów w handlu, tym lepiej. Mam nadzieję, że wszystko będzie w jednym miejscu.

[Kazmir MacBrewmann]

- Spróbować mogę. Ale nic nie gwarantuje. Ide. I poszedł.

[Funeris Venatio]

I doszedł. Do dzielnicy biedy, bo... no bo taka była prawda. Tutaj było tak biednie, że oni prosili Emericka, by tutaj zamieszkał. Tak źle tutaj jest.

[Kazmir MacBrewmann]

Baszta Szewska... Ejj to obok mnie. Krasnolud ruszył w stronę owej baszty, mieszkał w okolicy. A przynajmniej tak pisało w papierach. Teraz trzeba było szukać tej trzeciej chatki.

[Funeris Venatio]

Wszystkie były podobne, niemalże identyczne. Na szczęście krasnolud umiał liczyć, więc szybko mu wyszło, która to była ta trzecia, licząc od wspomnianej baszty, która łączyła się z murem i przecinała teren na wskroś. Dom był parterowy, co nie było regułą, gdyż budowało się w górę, zaoszczędzając miejsce, dzieląc na mniejsze pomieszczenia i mieszkania wewnątrz jednego, wspólnego budynku. Kryty strzechą dach był nieco krzywy, nie trzymając do końca poziomy w linii z więźbą dachową. Spad był raczej niezbyt stromy. Mieszanka wypalonej gliny i jakiegoś tłuczywa została wybielona, chociaż już dawno zatraciła swój kolor. Teraz dom miał szarobury kolor, przypominający brudne, lniane spodnie. Miał jeden otwór okienny, oczywiście zamknięty i niewpuszczający w tej chwili wiele światła do środka, ale i niewypuszczający zbyt wiele ciepła, które mieszkaniec rozpaczliwie starał się utrzymać w środku. Nie miał żadnego ogródka, ganku czy ławki do siedzenia, będąc typowym malutkim domkiem w biednej dzielnicy.

[Kazmir MacBrewmann]

Bieda jak u Emericka, swoją drogą... Kazmir nie miał pojęcia skąd te podśmiechujki z stanu posiadania imć hetmana. No bywa. Podszedł do drzwi i zapukał.

[Funeris Venatio]

Drzwi otworzyły się po dłuższej chwili. W świetle odrzwi nie było widać nikogo, żadna postać nie przywitała krasnoluda. Kazmir widział przed sobą ścianę bez żadnych dekoracji, stół, krzesło, nieco przybrudzoną zaschłym błotem podłogę. W rogu pola widzenia, po prawej, pełgał ogień z paleniska z ułożonymi obok drwami. Po lewej znajdowały się drzwi do jakiejś małej izby.

[Kazmir MacBrewmann]

- Dzień dobry... Rzucił od niechcena, przełknął głośno śline i wszedł do środka, w stronę stołu i krzesła. Sztylet miał na widoku.

[Funeris Venatio]

Drzwi zamknęły się za krasnoludem, a on sam usłyszał skrzypnięcie podłogi za jego plecami. Ktoś zdecydowanie za nim stał.

[Kazmir MacBrewmann]

Krasnolud odwrócił się gwałtownie.Ktoś lubił dziwne zabawy.

[Funeris Venatio]

Krasnolud obrócił się gwałtownie i dostał czymś bardzo twardym i wcale ciężkim w bok głowy. Jego czaszka przyjęła impet mocnego uderzenia, przed oczami mu pociemniało, a nogi ugięły się. Kazmir gruchnął na podłogę jak długi, poczuł jeszcze w nosie wiercący nozdrza kurz, który osiadł na deskach. Nie słyszał i nie widział już niczego więcej. Nie czuł również, jak owa postać, która stała za nim i zdzieliła go po łbie, zaciągnęła go gdzieś, związując mocno i pewnie, odbierając broń i wszelkie przedmioty osobiste.
Istnieje możliwość, że gdyby krasnolud nie próbował żadnych gwałtownych ruchów w siedzibie bandziora, którego miał wytropić, to wszystko potoczyłoby się inaczej. Wszedł jednak do pomieszczenia, obrócił się z impetem, próbując sobie chyba zażartować i sprawdzić, czy tamten jest odpowiednio szybki i ma skrócony czas reakcji.
Trudno powiedzieć po jakim czasie się ocknął, ale czuł pulsujący ból w głowie, gdzieś w boku i na nadgarstkach. W gębie miał kawałek brudnej, śmierdzącej szmaty, ręce i nogi miał porządnie związane. Leżał na płasko na twardej powierzchni z rękoma za sobą. Twarz miał wtuloną w drewniane deski.