Skrzydła i szpon

[Dragosani]

Wszedł do środka. A środek wszedł w niego. Lub raczej otaczająca go ciemność, która jednak szybko została rozproszona przez światło. I wtedy, dokładnie w tym momencie, Funeris usłyszał muzykę. Ktoś tutaj grał na flecie. W głębi jaskini. W kompletnych ciemnościach. Przez echo muzyka ta nabierała nieco nieziemskiego wydźwięku. Anioł mógł pójść za muzyka w głąb jaskini. Mógł też oczywiście zawrócić.

[Funeris Venatio]

Poszedł dalej. Przed siebie. W ciemność jasność. W muzykę. Bo lubił muzykę. Sporo rodzajów muzyki, należało zaznaczyć. Lubował się w prostych, skocznych melodiach ludowych, które przepełnione były piszczałkami, bębenkami, dzwonkami i lutnią. Uwielbiał karkołomne rytmy, pędzące na złamanie karku, przy których spocone ciała roześmianych ludzi łączyły się w ciasnych splotach, gdy biesiadnicy łapali łapczywie oddech, próbując wrócić do świata żywych. Uwielbiał pokraczne harmonie, zmiany tempa, gładkie melodie i dźwięczne akordy. Lubował się w dodawaniu kolejnych instrumentów, tworzeniu symfonii, bawieniu się konwencją. Oktawa nałożona na pierwszą linię dawała tyle głębi, jakby znaczyła początek nowego utworu. Ale lubił też prostotę. Chóry, msze, kantaty, wolne i leniwe pasaże, płynne zagrywki i schematyczne pasaże. Widział w wielogłosie drugie dno, nakładał wiele warstw na prostą z pozoru melodię, która zmieniała metrum i łamała swój rytm, grając raz triolami, potem zaś na cztery, by wrócić znowu do trójek, ale dwa razy szybszych, bardziej szaleńczych, próbujących nadążyć za basem płynącym w tle.
Poszedł więc dalej. Przed siebie. W jasność. W muzykę.

[Dragosani]

I wszedł w muzykę. A muzyka weszła w niego. Przez jego uszy. Jak jakiś pasożytniczy robaczek. Taki, który zagnieżdża się gdzieś wewnątrz i powoli zaczyna żywic się tym, co znajdzie w ludzkiej głowie. Tak też działała muzyka. Jeżeli jakaś melodia wpadła w cho (a ta akurat wpadała), drążyła swoją drogę wprost do umysłu i pamięci danej osoby, aby już nigdy jej nie opuścić. I tak oto Funeris przyłapał się, jak zaczynał nucić pod nosem. I wiedział już, że będzie zapewne ją mimowolnie nucił przez najbliższy czas.
Funeris, idąc podziemnym tunelem, spostrzegł niewielkie oznaki bytowania kogoś tutaj. Gdzieniegdzie jakieś skóry, drewniane laski i inne szpargały. W końcu anioł trafił do niewielkiej groty. To z niej dobiegała muzyka. Na środku groty siedział kunanin. Siedział na drewnianym zydlu i grał na flecie. Dokończył jednak melodię i zamilkł. Odsunął instrument od pyszczka. Anioł zauważył, że ma na sobie bardzo proste szaty. Lniane spodnie, proste buty i szarfa biegnąca w poprzek piersi. Obok kunania na ziemi leżał długi kij z drewna.
- Przybyłeś, Mieczu Słońca - powiedział kot. Podniósł głowę. Jego oczy były całkowicie białe. - Nie ma z tobą teraz Gwiazdy Wieczornej i ÂŚwiatła-w-Ciemności... ale są tutaj. Tak. Głosy mówią wyraźnie, że On tutaj przybył.

[Funeris Venatio]

- Hesperos jest na zewnątrz wejścia do tej jaskini, Lux In Tenebris nieco dalej, tak - odparł, w ogóle nie dziwiąc się, że kunanin wiedział z kim anioł przybył. Rozejrzał się wokół, sondując najbliższą przestrzeż wokół kotowatego. Najwięcej uwagi poświęcił jednak fletowi, bardzo misternie wykonanemu, kontrastującemu z prostotą całej reszty.
- Widzisz kogoś jeszcze wokół?

[Dragosani]

Kunanin uśmiechnął się. Cóż, tak to przynajmniej wyglądało. Ciężko było ocenić przy jego kociej twarzy. Schylił się. Jego dłoń namacała kij. Nie widział go, musiał go znaleźć dłonią.
-  Oczywiście, Mieczu - odpowiedział. - Mogę być ślepcem, lecz widzę więcej od ciebie. - Wstał i podszedł do Funerisa. - Są tutaj inni, wielu innych. To oni opowiedzieli mi o waszym przybyciu. Miałem też sny o tym, że nadejdziecie. Chcecie zapewne porozmawiać?

[Funeris Venatio]

- Dlaczego nazywają mnie Mieczem Słońca?

[Dragosani]

Kunanin podszedł do anioła, który to stał wszak w wejściu do groty, blokując je.
- A nie jesteś nim? - odpowiedział pytaniem na pytanie Funerisa, które było odpowiedzią na jego pytanie. - Nie nazywasz tak sam siebie? Mieczem Zartata? A czymże jest Zartat, jeśli nie uosobieniem Słońca?

[Funeris Venatio]

- Mikael mnie kiedyś tak nazwał, należy on do chóru serafinów. Nie wytłumaczył dlaczego, kazał być cierpliwym. Mówił, że stanę się Regentem Gwiazdy Dziennej - westchnął, przypominając sobie słowa "tego, który parzy miłością", sześcioskrzydłego anioła. Mikael był swoistym księciem Przystani, stworzonym u zarania czasu przez Elorchajosa, pierwszego z anielskich zastępów. Uosabiał wszystko to, co w marnych istotach dobre, czyste, prawe. Był wzorem tych, którzy stali za nim.
- A ty kim jesteś, jeżeli mogę pozwolić sobie na taką zuchwałość?

[Dragosani]

- Oczywiście, że możesz. Jesteś z tego znany - Kotoczłek zachichotał po kociemu, jakby naśmiewał się z Funerisa. - Mieszkańcy Funery nazywają mnie J'karem. Dla Głosów pośród astralnych wiatrów jestem Mówcą. Ale ty, Mieczu Słońca, nazywaj mnie jak tylko zechcesz.

[Funeris Venatio]

- W takim razie, Mówco J'Karze, co możesz mi opowiedzieć o okolicach wulkanu?

[Dragosani]

- Mogę powiedzieć wiele rzeczy, żyję tutaj już jakiś czas - odparł kot. - Chcesz rozmawiać o tym tutaj, czy razem z twoimi towarzyszami?

[Funeris Venatio]

- Nie chciałem Cię fatygować na zewnątrz, ale skoro tak przedstawiasz sprawę, to faktycznie lepiej byłoby porozmawiać w obecności całej naszej czwórki. Pozwolisz, że ruszymy do ÂŚwiatła w Ciemności? Pewnie nie może się doczekać... - Funeris dał krok w bok, ustąpił miejsca kunaninowi, wskazując ręką kierunek. Nie żeby kotowaty go nie znał, był to gest czysto grzecznościowy. Anioł ustępował mu zarówno wiekiem, jak i życiowym doświadczeniem, zapewne, chociaż sam przeszedł niejedno podczas swojego intensywnego życia.

[Dragosani]

Problem polegał na tym, że J'kar był ślepy, więc zapewne nie zobaczył nawet grzecznościowego gestu Funerisa. Albo raczej dostrzegł go, ale w inny sposób być mógł to uczynić anioł. Jednak nie zareagował w jakiś konkretny sposób na ów gest. Ot, po prostu minął Funerisa i skierował się do wyjścia z jaskini. Podpierał się swoim kijem. Kij ów wyglądał na solidny i anioł mógł mieć wrażenie, że nie służy in jedynie jako pomoc w przemieszczaniu się. Wyszli na zewnątrz.
- Mówiłeś, że Gwiazda Wieczorna jest na zewnątrz - Kunanin rzekł do anioła. - Ale zaprowadź mnie do swojego króla.

[Funeris Venatio]

Funeris przepuścił kunanina pierwszego, ruszył za nim. Rozejrzał się jeszcze szybko po jego jaskini, tak jakby dla pewności. Położył lewą dłoń na głowicy miecza, raczej dla komfortu niż by go zaraz szybko dobyć. Jego kroki niosły się echem po jaskini, wypełniając wąski tunel. Z drugiej strony, kotowaty poruszał się bezszelestnie. Gdyby anioł przymknął oczy, nie zdawałby sobie sprawy z jego obecności. Po chwili byli już jednak na zewnątrz, a Funeris rozproszył zaklęcie światła, gdyż nie było mu już kompletnie do niczego potrzebne. Uniósł do góry kciuk, gdy Evening spojrzała na ich dwójkę, jakby chciał pokazać, że wszystko jest w najlepszym porządku. Powiedział J'Karowi, że anielica będzie obserwować zapewne okolicę z góry, gdy oni ruszą zboczem góry w stronę Dragosaniego. Nie czekając więc, ruszył obok Mówcy przed siebie, obierając odpowiedni kierunek - tam, skąd tutaj przyleciał.

[Dragosani]

I wrócili. Funeris miał nieco większe problemy, niż w czasie drogi w drugą stronę. Kamienie, czasem strony stok, obsuwający się żwir i piach nie ułatwiały wędrówki w zbroi. Skrzydła natomiast mogły okazać się pomoce w przebywaniu krótkich, co trudniejszych, odcinków. Ci ciekawe ślepy J'kar nie miał żadnych problemów. Poruszał się nadzwyczajnie zwinnie. Koty z reguły poruszały się zwinnie. Po kilkunastu minutach trafili do Dragosaniego. I Krecika. Obaj siedzieli na kamieniach. Pomiędzy nimi znajdował się większy kamień. Rżnęli na nim w karty. Już na pierwszy rzut oka Funeris mógł dostrzec, że Drago bezlitośnie oszukuje. Zapewne zamierzał potem wmówić Krecikowi, że to jakaś lekcja. Wampir podniósł głowę znad kart. Dostrzegł anioła i kunanina.
- J'kar, jak mniemam? - powiedział i odłożył karty. Wstał. - Słyszałem o tobie - podszedł, aby się przywitać.
- A ja słyszałem o tobie, ÂŚwietle-w-Ciemności. To zaszczyt. - Kunanin skłonił się. Rozejrzał się wokół. - Widzisz ich, prawda? - Wampir również się rozejrzał i skinął głową.

[Funeris Venatio]

- A to Krecik, tak w ogóle...

[Dragosani]

J'kar przywitał się też z Krecikiem, który pozbierał już karty.
- Będziemy mieli do ciebie kilka pytań, J'karze - powiedział wampir i zerknął na Funerisa. - Sytuacja w pobliżu tego wulkanu nie wydaje się w pełni naturalna. Jego nagłe przebudzenie się, większa aktywność w sferze astralnej... Wiesz coś o tym? - zapytał kota.
- Tak. To ma swoje powody. Duch wulkanu jest niespokojny. Jego serce zostało wypaczone poprzez Ciemność. To wina Niezrodzonych. Tuż przed odejściem zdołali dotrzeć do serca i skazić je.

[Funeris Venatio]

- Kogo masz na myśli, mówiąc o Niezrodzonych?

[Dragosani]

- Jedno z określeń demonów - wytłumaczył Dragosani. J'kar skinął głową.
- Dokładnie. Nie zostali zrodzeni, lecz stworzeni. Więc są Niezrodzonymi - dodał od siebie.
- Ale to nie jest czas na wykład z demonologii - odezwał się znów wampir. Spojrzał na kunanina. - Czy jest sposób na usunięcie tej skazy serca? - zapytał go.
- Musicie zejść do serca wulkanu i usunąć skazę osobiście - odparł J'kar. - Znam drogę do wejścia, lecz dalej będziecie musieli iść sami. Ja... ja nie mogę tam wchodzić.

[Funeris Venatio]

- Mamy jakiekolwiek pojęcie o tym, czym jest ta skaza? Co oni zrobili? Czego możemy się w środku spodziewać? Mówisz, że ty nie możesz tam wejść. Ale czy głosy, które słyszysz, coś Ci doniosły?