Na zachodzie bez zmian II - Wschodni Wiatr

[Silion aep Mor]

Mężczyzna uśmiechnął się słysząc 'komplement' po czym wstał od stołu. - Także ja już się położę. Przejdźmy się więc... - stwierdził wkładając widelec do miski w której wcześniej znajdowało się jedzenie.
Złapał dłoń Kami która wydawała się taka mięciutka, po czym udał się wraz z nią w upatrzone przez nią miejsce.

[Kamirazi]

Po dojściu do łóżka wtuliła się w chłopaka , przymykając oczy nadal nasłuchiwała odgłosów biesiady mniej zmęczonych , niedawno poznanych towarzyszy. Nie wszyscy byli tak padnięci , praca , choć czasem ciężka nie równa się wielogodzinnym marszom.  Ziewnęła jeszcze i zasnęła wśród swoich przemyśleń.

[Silion aep Mor]

Leżał sobie i myślał choć nie miał na to dużo czasu gdyż zmęczenie dawało znać o sobie zamykając oczy i sprawiając iż mężczyzna prawie śnił na jawie.
Obecność leżącej obok niego osoby wywoływało na jego twarzy uśmiech, z tymże uśmiechem na ustach zasnął. Wokół nie było kolorowych snów a jedynie przerażające koszmary.

[Kazmir MacBrewmann]

Minęła noc, rano po skromnym śniadaniu drużyna ruszyła w dalszą drogę. Kierując się ku leżącej kawałek na zachód przełęczy.

[Silion aep Mor]

Noc była krótka, minęła szybko i nie przyniosła zbytniego wypoczynku dla organizmu. Dostarczyła za to porcję okropnych koszmarów.
Mężczyzna zbudził się zmęczony z zamykającymi się wciąż usilnie oczyma. Przetarł je rękawem i wstał pozwalając kobiecie nadal spać.
Ruszył do kuchni gdzie zjadł szybkie śniadanie.
Godzinę później wszyscy razem ruszyli znów w drogę. Zarzucił na ramie juki i szedł przed siebie. Nogi nadal bolały, mężczyzna od dłuższego czasu nie maszerował tyle godzin dzień w dzień. Mięśnie się odzwyczaiły. Droga przebiegała na razie spokojnie.

[Kazmir MacBrewmann]

W końcu po paru ładnych godzinach dotarli do Mglistej Przełęczy.



Kazmir oczyma wyobraźni widział potężną fortecę spinającą oba jej brzegi. Oczywiście, na razie mógł sobie tylko pomarzyć o Karak MacBrewmann, albo Karak Kazmir... obie nazwy pasowały. Na razie jednak musieli uporać sie z innym problemem. Byli już w połowie przełęczy gdy zauważyli trolla.
- O kurwa... będzie ciekawie.

- Wy! Stać! Czego szukają na moja droga?! Nie wyglądacie jak tamci, źli człowieki. Ranili Uga, zabili ÂŚnieżka...

[Kamirazi]

-Jakiiii słodki! Pisnęła cichutko, choć wiedziała, że to było jedynie jej zdanie. Podbiegła nie za szybko do ogromnego stworzenia, oczy jej się błyszczały jak dziecku na widok prezentów. Zlustrowała go i szeroko się uśmiechając odparła
-Oczywiście, droga jest tylko, tylko Twoja, Jestem Kamirazi i z grupą mojego brata, Kazimira chcielibyśmy jedynie przejść, uwierz, jedyną krzywdę jaką moglibyśmy zrobić to samym sobie, potykając się o kamień. My nie jesteśmy źli, my z tymi złymi walczymy i staramy się by byli tylko ci dobzi

[Kazmir MacBrewmann]

- Ruda pani ładna. I mówi szczerze, chyba. Troll podrapał się po łbie. - Ja wam dać przejść, ale wy mi dać woda ogniowa. I obiecacie że zaopiekujecie sie młode mojej biednej ÂŚnieżki. Chodźcie za mną. Troll zabrał nas do pobliskiej groty, przytulnej nawet. Na środku stał duży mosiężny kocioł z którego pachniało baraniną. Na posłaniu zaś leżały dwa małe Irbisy.
- Wy je zabrać, zaopiekować. Albo oddać druid. Ug musi pilnować i dbać odroga

[Silion aep Mor]

Widząc trolla stanął jak wryty, jego ogrom go na chwilę wytrącił z równowagi, poczuł się malutki niczym mrówka.
Przez chwile chciał coś powiedzieć ale jak sie okazało Kamirazi była szybsza, może i dobrze, możliwe że znów by spierdolił sprawę i skończyło by się to teraz dla niego pogrzebem. Cholera wie.
Poszedł za trollem do jaskini która była jego domem... Rozejrzał się tam i dojrzał dwa małe irbisiątka. Uśmiechnął się i spojrzał na trolla.
- Dobrze, powiedz mi, masz tutaj jakiś pojemnik do którego mógłbym Ci nalać tej ognistej wody? Chyba że chcesz by nalać do kotła. - spytał.

[Kazmir MacBrewmann]

- Naleje... o do tamte wiadro. Wskazał wiadro. Kazmir zaś dał się "wykazać" siostrze i milczał.

[Kamirazi]

Po doprowadzeniu ich do Irbisiąt, Kamirazi zaniemówiła. Tak rozkosznych maluchów w życiu nie widziała, jeden z nich nieudolnie próbował dreptać, co chwile tracąc uwagę, a przy tym równowagę. Wzięła go na ręce a drugiego podała Silionowi.
-Już my dopilnujemy by im się nic nie stało, wyrosną na duże i silne kotowate. Przyrzekła trollowi tuląc szkraba -A od Ciebie się już chyba nie odzwyczaję Jeszcze szepnęła do zwierzątka, tarmosząc je.
Po chwili jednak zorientowała się że o czymś prawie by zapomniała.
-Ma ktoś wódkę?

[Silion aep Mor]

Silion podszedł do tamtego wiadra po czym sobie przy nim usiadł, kota położył na kolanach. - Chodź tu panie trollu, napijemy się razem, zapomnisz o smutkach. - rzekł po czym odpiął od pasa swoją zaczarowaną manierkę bez dna którą zabrał z rodzinnych gór. Odkorkował i zaczął napełniać wiadro co musiało wyglądać zabawnie skoro z małej manierki potrafił wylać tyle alkoholu.
Po napełnieniu wiadra sam pociągnął z gwinta łyka.
- Na zdrowie panie! - po czym gdy troll napił się zapytał go - Jak to się stało? To co tutaj zaszło.

[Kazmir MacBrewmann]

- Co za czary! Zdumiał sie. - Kilka dni temu przejechać oni droga chcieć. Ug ma brać myto dla jego klan. Ale człowieki zaatakować Uga, zabić ÂŚnieżka i odejść. Troll nabrał chochlą wódki z wiadra, napił sie. - Ug smutny, ale teraz mniej. Bo wy dobrzy.

[Silion aep Mor]

Krasnolud uśmiechnął się kątem ust widząc zdumienie trolla. - To jest po prostu bardzo pojemna manierka, moja rodzinna... - troszkę skłamał po czym napił się z niej.
- Ugu, jestem Silion, Kami już znasz, ten drugi to Kazmir. - chciał wprowadzić przyjazną atmosferę - Jak już mówiliśmy, szukamy ludzi ze znakiem lotosu. Powiedz, po tym jak Cię zaatakowali to przejechali przez drogę czy nie? Jestem ciekaw gdzie oni się udali.

[Kazmir MacBrewmann]

- Przejechać.
- Pewnie pojechali na wykopaliska Sil. Odezwał się Kazmir, wyciągnął zza pazuchy swoją butelkę Kaziówki i golnął sobie łyka.
- Dużo ich być, wiele razy jeździć przez ostatni rok, Ale dopiero teraz zaatakować Uga.
- Przykro nam, po to my i jeszcze wielu przybyli tu by pomóc i walczyć. Właśnie... jedziemy do domu z kamienia, po dużo wojowników. Będziemy z nimi tędy wracać.
- Ug was puści. I wam pomoże.

[Silion aep Mor]

//Kaziu, jak ty masz Kaziówkę to i Kami mogła mieć wódkę... Tak myślę.

- Będzie nam bardzo miło Ugu... Bo nie ważne troll czy krasnolud, ważne by był dobry i działał we wspólnej sprawie. - mówił dolewając jeszcze wódki do wiadra trolla.
- W ogóle... Spuścimy taki łomot tym złym że pomścimy twoją śnieżkę, pożałują że z nami i Tobą zadarli... - mówił biorąc kolejnego łyka.
Pogłaskał małe kociątko po łebku i uśmiechnął się. - Urocze. Odnajdzie się w moim domu, na pewno.

[Kazmir MacBrewmann]

//Ale ja mam ją w kp. Sam pędziłem nawet

- Tak, ale na nas już pora. Do zobaczenia Ug.
- Bywajcie zatem.
Drużyna pożegnała się z trollem i ruszyła w dalszą drogę.
- No... musze przyznać że macie rękę do trolli. Pochwalił Siliona i siostrę.

[Silion aep Mor]

- To raczej zasługa Kami jakby nie patrzeć. To ona zrobiła tu najwięcej. - rzekł idąc z kotem w objęciach.

[Kazmir MacBrewmann]

- No. Jeszcze kawał drogi... Kurwa, co za idiota buduje zamek nad morzem bez przystani? Dawno byśmy tam byli już... Zamarudził. Szli i szli. Aż jakieś trzy dni drogi później - z postojami - dotarli pod zamek Omas. Zbliżali sie do bramy.



[member=26861]Emerick[/member] weź nas powitaj czy co, ogólnie to chce byś odpowiadał tamtejszymi npc

[Narrator]

Niestety na pytanie Kazmira związane z idiotami i przystaniami nie było odpowiedzi. Może po prostu nikt nie pomyślał, że przybędzie tutaj krasnolud-wybawca i będzie chciał wykorzystać do tego garnizon tutejszego zamku, który tak bardzo jest zajęty siedzeniem za murami Omas. Droga pewnie byłaby krótsza gdyby krasnoludki zamiast iść na piechtę, ruszyliby wierzchem. A tak wracając - stanęliście przed bramą i podziwialiście opuszczone kraty razy dwa, było cichutko, a nikogo też jeszcze nie zauważyliście. ÂŻadnych dzwonków czy czego innego nie wymyślono to trzeba skorzystać z tradycyjnych metod i krzyknąć, żeby może ktoś ruszył swój leniwy zad.