Test kruka #31

[Toruviel]

Widząc lekkie uchylenie, elfka podciągnęła się, tak, by wystawała jej głowa. Popatrzyła na partnera i powiedziała, co miała:
-Okiennica uchylona. Można wchodzić.- rzekła i opuściła się. Jedną ręką trzymała się dachu, drugą otworzyła okiennice, przygotowując się do wejścia. I po chwili tak też zrobiła. Cicho i ostrożnie, uważnie i czujnie.

[Arivel]

Wewnątrz panowały ciemności. Jedyne światło jakie ci towarzyszyło należało do nielicznych promieni księżyca. W środku nie było nic słychać, nawet powietrza gdyż noc była bezwietrzna.

[Toruviel]

Elfka postanowiła sama się nie zapuszczać  w mrok. Zamiast tego cierpliwie czekała na swojego kompana, mając nadzieję, że tym czasem, jej oczy się przyzwyczają, choć w części.

[Arivel]

Kompan wszedł zaraz za Tobą. Pomimo już spędzonej chwili w mroku widziałaś jedynie kontury ścian i mebli. Znajdowaliście się na długim korytarzu górnego piętra. Okno było jego końcem, zaś po przeciwnej stronie były schody. Po bokach widać było wiele drzwi widocznych dzięki wystającym klamkom.

[Toruviel]

Lekko, tyci się tylko jej wizja polepszyła. Oczywiście, że zawsze to coś. Gdy kompan dołączył do niej, zagadnęła.
-Ledwo widzę, co robimy?

[Arivel]

-Trzeba sprawdzić ostrożnie pomieszczenia i znaleźć to gdzie znajduje się pierścień. Wtedy wystarczy zabrać go i wyjść. Możemy robić to po kolei i zajmie to dłużej albo możesz też sama sprawdzić niektóre i wtedy będzie nieco szybciej. Mężczyzna wyczekiwał odpowiedzi od ciebie.

[Toruviel]

Elfka poświęciła chwilę na zastanowienie. Szybko? Wolno?
-Może... ta szybsza droga.- powiedziała z nutą wahania.

[Arivel]

- W takim razie zaczynamy. Pamiętaj, ostrożnie. I mężczyzna zaczął dobierać się do pierwszych drzwi.

[Toruviel]

Elfka przytaknęła kiwnięciem głowy. Następnie, ostrożnie, spokojnie, uważnie i tak cicho jak mogła podeszła do pierwszych po prawej drzwi. Przylgnęła do nich, położyła dłoń delikatnie na klamce. Nacisnęła. Powoli. Spokojnie. Rozwarła ostrożnie drzwi.

[Arivel]

Drzwi nie były zamknięte więc z łatwością dostałaś się do środka. Na te chwile ciężko ci było rozeznać się w układzie pomieszczenia i czym w ogóle jest.

[Toruviel]

Elfka po chwili, ostrożnie i spokojnie zaczęła wchodzić do pokoju, po części po omacku.

[Arivel]

Pokój zdaje się był pusty. Po jednej stronie dostrzegłaś zarys szafy czy regału. Gdzieś w końcu pokoju stał zdaje się spore biurko. Możliwe że był to jakiś rodzaj gabinetu.

[Toruviel]

Elfka przystąpiła do przeszukiwania wpierw regałów, potem biurka.  Watpiła, że ktoś by tu trzymał coś cennego, lecz nie szkodziło szukać.

[Arivel]

Na regałach znalazłaś jedynie różne ozdoby i księgi. Na biurku nie było nic ciekawego choć jedna szuflada okazała sie zamknięta.

[Toruviel]

Elfka przystała na moment przy szufladzie. Chwyciła ją pewnie i szarpnęła, starając się jednak zachować ciszę. Tliła się w niej nadzieja, że tu znajdzie zdobycz.

[Arivel]

Szuflada jednak nie jak była zamknięta tak taka została. Widać zamek był nieco mocniejszy.

[Toruviel]

Elfka postała i pomyślała tak chwilę nad ową zamkniętą szufladą. Sama nie potrafiła otwierać takich rzeczy, ale może...
Wyszła po cichu z pokoju w którym była i zaczęła szukać oczami swego kompana.

[Arivel]

Na razie nigdzie go nie było. Przebywał najpewniej w innym pomieszczeniu, próbując odnaleźć to, po co się tutaj wybraliście. Pierścień. Tylko... Gdzie on do cholery był, hm?

[Toruviel]

Podrapała się lekko po głowie. No właśnie, gdzie do cholery był? Wyszła z pomieszczenia, po cichutku i zaczęła przeszukiwać pokoje w poszukiwaniu swojego chodzącego kluczyka...

[Arivel]

Na razie go nie znalazłaś. Tak jakby rozpłynął się w powietrzu.