Na drodze ku zrozumieniu - Kermos

[Kermos z Baźin]

-Miło, że troszczysz się o rodzinę.
Przed oczami przeszedł mu obraz jego rodziny. Wiecznie przymierającej głodem, zamieszkałych na bagnach, gdzie warunki były ciężkie. Wszystko przez to, że swego czasu jego plemię zostało zepchnięte z lepszych ziem prosto na moczary. Jeden z powodów, dla których odszedł.
-ÂŹle zaczęliśmy znajomość. Jestem Kermos. Może cię odprowadzę? Nie wiadomo, na co tu można trafić.

[Kenshin]

- Ja... Niee, dziękuję. Przestraszyłam się tylko Ciebie. I... I tego mężczyzny, którego widziałam całkiem niedawno w lesie.

[Kermos z Baźin]

Turdnaszan zdziwił się lekko na wieść o mężczyźnie. O ile zrozumiał, że ktoś mógł się jego wystraszyć, tak zwykle pospolity grzybiarz czy zielarz nie wzbudzał strachu. Więc musiała natrafić najprawdopodobniej na myśliwego, bądź kogoś gorszego.
-Jakiego mężczyzny? I czemu on cię wystraszył? Czyżbyś była aż tak płochliwa?

[Kenshin]

- Był prawie nagi... I jakiś podrapany... Patrzył się na mnie przez dłuższą chwilę kiedy szłam w lesie. Widziałam go tam, o, za tamtą polaną. - wskazała dziewczyna.

[Kermos z Baźin]

-Na twoim miejscu nie bałbym się jego, ale tego, co sprawiło jego stan.
Kermos zaczął się zastanawiać co mogło być z tym mężczyzną. Nawet się odwrócił i spojrzał na polanę, którą wskazała dziewczyna.

[Kenshin]

- Proszę....... sprawdź to.
Powiedziała błagalnym tonem.

[Kermos z Baźin]

Turdnaszan tylko wzruszył ramionami i udał się na polanę, gdzie miało mieć miejsce to dziwne wydarzenie.

[Kenshin]

Kroczyłeś tak już całkiem długo i zaczęło się ściemniać. Co robisz?

[Kermos z Baźin]

Kermos wzmocnił swą czujność, ale dalej szedł prosto. Tylko teraz trochę wolniej.

[Kenshin]

Zalazłeś wiele śladów, wszak po zimie zwierzęta budziły się do życia i wykazywały dużą aktywność. Trafiłeś też na ślady dużych butów. Jednakże w lesie zmrok zapada szybciej niż na równinach. Zauważyłeś kilka nor rozkopanych dookoła. ÂŚlady przy norach były świeże, a to znaczyło, że były zamieszkałe.

[Kermos z Baźin]

Postanowił iść po śladach butów, póki je jeszcze widzi. Podszedł też do jednej z rozkopanych nor i starał się zajrzeć do środka, uprzednio wyciągając rękę przed siebie, by w razie agresji móc odepchnąć napastnika za pomocą telekinezy.

[Kenshin]

Nora była pusta i cicha widocznie jej mieszkaniec poszedł na żer i wróci niedługo, a noc zbliżała się nieubłaganie.

[Kermos z Baźin]

W podobny sposób sprawdził też resztę nor. Tak na wszelki wypadek.

[Kenshin]

Wszystkie były puste a noc nastała na dobre.

[Kermos z Baźin]

I ciemność nastała. Dodatkowo był w pobliżu nor jakiś nocnych drapieżników. Po ciemku ciężko było chodzić po lesie, więc natrafił jakoś na najbliższe drzewo. Postarał się jakoś na nie wdrapać i tam przeczekać do wschodu słońca.

[Kenshin]

W środku nocy usłyszałeś powarkiwanie, sapanie, po chwili pod drzewem pojawiła się maszkara. Bestia wciągała powietrza i rzuciła wzrokiem na prawo i lewo.

[Kermos z Baźin]

Cholera. Jeszcze tego mi tu brakowało. Chyba te nory były za małe na to coś.
Kermos przelał energię z duszy do dłoni.
-Izosh.
Wyszeptał inkantację i w jego dłoni utworzył się sopel lodu, którym mógł cisnąć w bestię, gdyby okazało się, że ma ona wrogie zamiary i ochotę na żabie udka.

[Kenshin]

Wilkołak zawył przerażająco i rzucił się w stronę nor, które mijałeś jakiś czas temu. Usłyszałeś tam nagle piski i pokwikiwania. Wydawało się, że kretoszczurów.

[Kermos z Baźin]

Czyli wilkołak polował. Na szczęście nie zajął się turndaszanem. Sopel powoli się roztapiał, a po dłoni Kermosa ściekały krople wody. Dalej był przygotowany, ale nie ingerował w naturę łowcy ów wilkołaka.

[Kenshin]

Siedząc na drzewie mogłeś jedynie nasłuchiwać nic nie widziałeś a panowała jeszcze noc.