W tajnej służbie Jego Królewskiej Mości

[Aldyn]

Aldyn nie dał złamać swojego ducha i nie przerywał swego kontaktu z bogami. Teraz jedynie to dawało mu sił. Choć głoś tajemniczej zjawy powodował u niego niewyobrażalny ból, nie dał tego po sobie znać. Jest archontem, a zadaniem kapłana jest opieka nad wiernymi. Choć zakuli go w kajdany, nie mógł pozwolić sobie na chwile słabości. Kiedy demon, czy czymkolwiek to było, podeszło do niego, zaczął się szarpać nie dając mu narysować sobie znamienia na czole.
-Paszoł won do otchłani czarcie nieczysty!
Zdobył się na maksimum odwagi, pomimo ogromnego bólu i mroczków przed oczami. Dlaczego spokojny i strachliwy Aldyn tak się zachował? Widocznie sam Zartat dodał mu sił.

[Armin]

Maurenka próbowała wytrzymać, musiała wytrzymać. Nie mogła się poddawać, chociaż nie widziała żadnej nadziei. Chciała tylko, by to się szybko skończyło. Ciemnoskóra poczuła spojrzenie anielicy i zwróciła w jej stronę głowę. Chciała wyglądać na twardą i silną, ale akurat w tym momencie nie było to do wykonania. Armin zaczęły nalatywać łzy do oczu, a ona z trudem powstrzymywała ich wypłynięcie. Zauważyła, że Evening chciała ją w jakiś sposób pocieszyć, ale maurenka nie potrafiła zobaczyć cokolwiek optymistycznego w tej chwili...

[Tausae]

Dragosani i Kenshin byli pilnowani przez 6 demonów, wisieli skuci kajdanami. Oczekiwali na swoją kolej.
//PW Kenshin! Niech któryś z was założy osobną wyprawę o nazwie "Znamię, które okazało się piętnem."

Czarne skupiska dymu unoszące się nad głowami Siliona aep Mor, Gorna Valfranden, Armin, Ashoga, Aldyn, Yarpena aep Thor, Domenika aep Zirgin i Melkiora Tacticusa wdarły się do ich gardeł poprzez usta. W ich organizmach odtąd zagościł demon astralny z 9 legionu otchłani.
//Wymienieni gracze zostali opętani przez astralnego demona. Macie wolną rękę w opisywaniu swych poczynań z tym bytem. Każdy z was ma wolną rękę w wybraniu nazwy dla swojego demona z 9 legionu otchłani - ufam, że będą w klimacie. Wasze postacie są wrażliwe na sól i srebro, możecie za to używać zdolności telekinezy. Demon astralny utrzyma was przy życiu pomimo odniesionych śmiertelnie ran, pamiętajcie jednak, że jeśli opuści wasze ciało, kiedy będziecie ranni, a wasze ciało uszkodzone poniesiecie śmierć. Macie wolną rękę w opisywaniu tego jak demon wpływa na was i jak podświadomie prowadzicie z nim dialogi. Mam nadzieję, że będzie to dla was ciekawa odskocznia od zwykłej gry i dzięki temu powstanie kilka ciekawych wątków. Jeśli chodzi o sprawy rozkazów, bezapelacyjnie wypełnicie rozkaz każdego demona jeśli ten zwróci się do was z czymkolwiek. Nie ujawnicie nikomu tego co tutaj zaszło i będziecie wypierać się tego, że opętał was demon. Będziecie również unikać wszystkiego co wskazywałoby na opętanie tzn. unikanie soli i srebra ale w taki sposób aby nie wywoływać podejrzeń. Demon astralny ma nad wami pełną kontrolę ale w normalnym życiu oddaje wam swobodę. To jak poprowadzicie wątek zależy od was. Na wszelkie szczegóły i pytania odpowiem na PW, tym którzy są zainteresowani tematem dogłębnie.

Tajemniczy byt wskazał na anielicę - z nią rozprawię się osobiście, zbliżył się do Evening i kiedy przyłożył jej do czoła swą lodowatą dłoń ta osunęła się na pokład pogrążając we śnie.
//Eve załóż proszę wyprawę o nazwie "Kuszenie Evening Antarii".

[Kenshin]

.

[Silion aep Mor]

//Dajesz możliwość pytania. W takim razie odblokuj mnie na pw bo miałbym kilka pytań... Proszę ładnie. 

Mężczyzna walczył, zaciskał zęby lecz czarna smuga dymu i tak wdarła się do jego ciała, niestety nie ustami a nosem.
Nagle poczuł jak wszelakie zło które uczynił w swym życiu go uszczęśliwia, napełniła go żądza mordu, widząc wszelaki ból i cierpienie czuł kolejne dawki siły, wrażenie jakby wszelkie zło napełniało go nowymi siłami i sprawiało że czuł się niepokonany, jego umysł był zmącony. Nie był sobą, niestety już nie był.
Odruchowo czuł wszelki wstręt do soli i srebra, zaczęło mu się odbijać solą która była w potrawce na obiad, zastanawiał się jak to było możliwe że chciał wcześniej nosić przy sobie takie kilogramy srebra...
Wszystko jakby obróciło się o 180 stopni, ten krasnolud stał się swoją mroczną odsłoną, złym i żądnym krwi osobnikiem...
W jego głowie wciąż pulsowało i słyszał szepczący w niej głos który nakłaniał go do naprawdę złych czynów.
Spojrzał na swoich przyjaciół a na jego twarzy pojawił się psychopatyczny grymas połączony z zadowoleniem.
Wszystko potwierdzało opętanie...

[Tausae]

Tausae zwrócił się do swych nowych sług. - Weźcie szalupy i jesteście wolni. Mniemam, że poradzicie sobie, cokolwiek mieliście w planach. Opuście okręt czym prędzej.

//Melkior możesz kontynuować wyprawę.
//Silion odblokowałem cię, tylko nie szarżuj bo palec mam na opcji zablokuj.

[Armin]

Niestety ciemnoskóra nie umiała pokonać zła, które właśnie weszło do jej organizmu. Demon stał się jej częścią. Natychmiastowo maurenka poczuła niewyobrażalną chęć zemsty. Od wielu lat chciała wymierzyć sprawiedliwość tym, którzy zabili jej rodzinę. Teraz wydawało jej się to banalnie łatwe. Poczuła, że złość, gniew i zło wnikają w jej ciało i umysł. Kobieta stała się rządną krwi istotą. Czuła niechęć do srebra i soli, czuła się dosyć dziwnie... Po chwili usłyszała rozkaz, który musiała bezzwłocznie wykonać.

[Melkior Tacticus]

Wypierdalaj z mojej głowy! Elf walczył, całą sekundę. Ciemność opanowała jego umysł, żywiąc się dawno zapomnianymi i zagrzebanymi wspomnieniami. Rządzą zemsty.

- Rozkaz panie. Rzekł Melkior? Demon w jego ciele? Te stworzenia muszą jeść... szalupami nie dopłyną na Valfden.

//Możecie zanurkować po broń

[Armin]

- Tak jest! - powiedział demon w ciele ciemnoskórej. Wypierdalaj! - pomyślała maurenka. Ale nie usłyszała odpowiedzi. Armin jedynie co zrobiła sama to podeszła do drabinki i zaczęła z niej schodzić. Kiedy znalazła się w wodzie wzięła głęboki oddech i wstrzymała go. Zanurkowała. Na szczęście bronie nie odpłynęły za daleko. Zatrzymały się na podwodnej skale, więc kobieta je pochwyciła i zaczęła się wynurzać.

[Melkior Tacticus]

Melkior nie był jakoś wielce związany z Valfden, to co w nim siedziało czuło to doskonale. Xabar wiedział jak to wykorzystać. Elf skierował się do jednej z szalup.

[Silion aep Mor]

- Z przyjemnością panie, twój sługa Serpenten do dyspozycji! - rzekł demon do swego "władcy" ustami krasnoluda.
Krasnolud na chwilę otrząsnął się z tego chorego stanu i podszedł do drabinki. Wskoczył do wody, pływał chwile w poszukiwaniu swego uzbrojenia.
Tymczasem ono pływało sobie na wodzie w jednej z ocalałych otwartych beczek, najwidoczniej gdy wyrzucał bronie pod nim była takowa beczka.
Po chwili znalazł to co chciał, chwycił jej krawędź i ruszył w stronę jednej z opuszczonych na wode szalup. Wciągnął na nią swój sprzęt, wszedł i zaczął się ekwipować, wszystko ubierał ostrożnie.
Srebrny nóż wyglądał jakby chciał go zamordować mimo wszystko Sil wziął go przez koszulę i schował do pochwy. W domu rzuci go do szafki.
Spojrzał na Armin i miał nadzieję że wejdzie do jego szalupy.
Co się ze mną kurwa dzieje?
Witaj w otchłanii... To dopiero początek zabawy... - odezwał się demoniczny głos w głowie.
Ale ja już kiedyś byłem w otchłani...
To była tylko namiastka naszej potęgi... - w głowie krasnoluda rozbrzmiał złowieszczy śmiech.

[Armin]

Maurenka spojrzała na krasnoluda, który również zmagał się z naprzykrzającym się demonem. Podpłynęła do szalupy, w której siedział mężczyzna i wskoczyła do niej. Nie czuła się sobą...
- Wynośmy się stąd... - powiedziała ciemnoskóra, po czym spojrzała na ukochanego. Nie uciekniesz ode mnie! Kuźwa, a masz przynajmniej jakieś imię? Seimir i radzę ci je zapamiętać, bo nie szybko się rozstaniemy... Maurenka nie wiedziała co robić w takiej sytuacji i spojrzała tylko na krasnoluda szklistymi oczami.

[Melkior Tacticus]

Jesteś mój.
Spierdalaj, brzmisz jakbyś preferował... Nie dokończył, Xabar zadał mu psychiczny ból. Uważaj sobie, niestety potrzebuję cię... więc albo się podporządkujesz albo poprostu przejmę kontrolę. Melkior siedział w szalupie, czekał na resztę załogi i 9 Legionu.

[Gorn Valfranden]

Odwal się ode mnie!. Walczył w myślach kilka sekund jednakże jego ciało zostało przejęte przez demona - twój pokorny sługa darax zawsze jest do twojej dyspozycji  panie.   Rzekł demon w ciele Gorna kłaniając się przed swoim władcą. - Wypierdalaj gościu nie chcę cię tu. Pomyślał Gorn a jego nowy towarzysz na to - Uspokój się, pamiętaj że mogę w każdej chwili przejąć nad tobą kontrolę. Opętany wojownik westchnął i wskoczył do wody aby wyłowić swoją broń. Kiedy już to zrobił wsiadł do szalupy czekając na innych.


// jak by co pomarańczowe teksty to te mówione na głos przez demona a te normalne przez Gorna. W myślach czerwony to tekst demona a zwykły Gorna.

[Silion aep Mor]

Mężczyzna ucieszył się na widok ciemnoskórej lecz ta cholerna niemoc nie pozwalała mu się do niej zbliżyć ni przytulić. Jego upierdliwy pasożyt był potężny, nawet bardzo, zbyt mocny jak na takiego "zwykłego" pasożyta.
Ze mną nie ma tak lekko... Nie ma, nie tykać! - zaśmiał się w jego głowie. Nawet nie wiesz jaką sprawia mi to frajdę... - dodał.
Krasnolud tak siedział i patrzył się na smutną ciemnoskórą a tymczasem demon dalej drążył jego umysł.
Mmm... Fajne masz wspomnienia... O, to wy jeszcze nie tego? HAHAHA! Ty cholerna miernoto! Aż żałuje że mam tak beznadziejnego nosiciela... - śmiał się.
Ty kurwo... Wynoś się z moich wspomnień i myśli... Ach... - mężczyzna całą siłą woli walczył z demonem by odciąć mu dostęp do wspomnień. Na twarzy krasnoluda pojawił się grymas, zmęczenie i smutek.
Ulegnij cieniom, poddaj się ciemności. - rzekł pewnym siebie, cholernie mrocznym i dudniącym w głowie głosem.
Znajdę sposób by cię zniszczyć! Zobaczysz! Aaa! - krzyknął w myślach by dodać sobie odwagi. Zerwał krępujące go mentalne ograniczenia i wręcz rzucił się z radości na ciemnoskórą tuląc ją i jednocześnie przewracając plecami na łódkę.
- Będzie dobrze ale narazie musimy stąd się zmywać, kocham Cię. - szepnął jej na uszko.
Nagle gdy wstał poczuł dziwną lekkość na ciele, poczuł energię, czuł jakby przedmioty go wołały. Nie do końca świadomie zaczerpnął z duszy dawkę mocy.
Zajebiste!
Wysłał energię w stronę pływającej broni anielicy i otoczył ją tą energią, impulsem przyciągnął bronie do siebie i opuścił je na pokład.
Wow! - uśmiechnął się.
Wyprostował się, chwycił za wiosła i ruszył przed siebie, obrał odpowiedni kurs.

//Jaki kurs mamy obrać Aruś?
//Tak dla jasności, użyłem tej mortokinezy od pasożyta

[Armin]

Spójrzmy na twoje wspomnienia... No no, chciałaś zemsty. Podobasz mi się. Oddaj się otchłani, a uczynię ciebie najpotężniejszą istotą, która kiedykolwiek stąpała po świecie. Nie, zemsta nie jest żadnym wyjściem, tylko żałosnym usunięciem problemów. Głupia jesteś. Gniew i złość to emocje, które ci towarzyszą przy każdym tym wspomnieniu. Zemsta jest ideałem, a mrok tylko ci w tym pomorze... To ty jesteś głupi. Ciekawe co takiego zrobiłeś, że zostałeś demonem...
Demon nie odezwał się. Tak chcesz się bawić?
 W tym momencie ciemnoskóra poczuła ból w głowie i usłyszała przeraźliwe jęki. Przestań! Jesteś za słaba, trzeba cię będzie trochę wyszkolić... - powiedział Seimir po czym ból ustał. W tym właśnie momencie maurenka została powalona przez krasnoluda w miłym uścisku. - Ja też cię kocham. - rzekła zdziwiona kobieta. - Wracajmy do domu... - dodała po chwili.
Ty jesteś z tym... Karłem! Jest wiele pięknych, lepiej zbudowanych istot, a ty sobie wybrałaś tego pokrakę? Zamknij się! Jeśli mamy jakoś razem współpracować to wara od moich wyborów osobistych, jasne? Nie! Będziesz robiła to co ci rozkażę! A jak nie to się pogniewam.

[Kenshin]

- Tak jest panie! Już się wynoszę. Mówił przez niego demon a ciało orka poruszane przez byt astralny wyszło z pokładu na główny dek tam po drabince wskoczyło do wody w poszukiwaniu sprzętu. Długo to nie trwało wszystkie rzeczy zdołał wyciągnąć a pojedyncze strzały łapał za pomocą telekinez. Kenshin w pełni wyekwipowany wskoczył do jednej z szalup, która gotowa była do popłynięcia w stronę Valfden. Druid dopiero teraz poczuł się nieswojo mając w sobie pasażera na gapę!   

[Melkior Tacticus]

Kenshin, Dragosani, Silion aep Mor, Gorn Valfranden, Armin, Ashog, Aldyn, Melkior Tacticus, Yarpen aep Thor, Domenik aep Zirgin. Wszyscy oni odpłynęli łodziami na południe, mając nadzieję natrafić na jakąś krypę.

[Dragosani]

Zanim jednak to się stało, Dragosani wyszedł na pokład. Z tym, że nie był już sam. Nie w swojej głowie. Czuł się z tym źle. I demon o tym wiedział.
Egzorcysta, no proszę. Zobaczymy czy poradzisz sobie ze mną. Wampir słyszał szept demona, jak gdyby dochodził z tyłu jego głowy.Na razie będę musiał ciebie znieść. Odpowiedział Drago. Właściwie średnio dobrowolnie. Ot, pomyślał sobie. A demon to usłyszał. Na razie! Dobre sobie. Nigdy się mnie nie pozbędziesz! Kpił demon. Wampir uznał, że przed odpłynięciem warto odzyskać broń. Tak też uczynił. Zanurkował. Część wyłowił ręcznie, część mortokinezą. To drugie przy pomocy demona. Pasożyt nie chciał być bezbronny. Opętany wampir wszedł wraz z pozostałymi na szalupę.
Masz jakieś imię? zapytał w myślach. Vran. Odpowiedział mu demon. Wampir poznał imię swojego nowego największego wroga.

[Gorn Valfranden]

Gorn siedział w jednej z łodzi. Jego nowy towarzysz do niego mówił -Hmm... Co my tu mamy. bez wątpienia demon przeczesywał jego wspomnienia w poszukiwaniu czegoś ciekawego Zdrada, zemsta, nienawiść, zło, czyste zło, Mord i wściekłość no ciekawie się zapowiada Powiedziałem żebyś się odwalił nie wiem dlaczego starasz się być dobry. Przecież kiedyś byłeś o wiele lepszą osobą. Lepszą czyli gorszą Było minęło nie jestem już tamtą osobą. Paladyn wściekł się. Demon bezczelnie przeglądał jego wspomnienia. Zwłaszcza te o których chciał zapomnieć. Przesadzasz, ale nie martw się. Sprawię że twoje dawne ja powróci. Miał znów stać się tym potworem z przeszłości?  Nienawidzę cię gościu.