W tajnej służbie Jego Królewskiej Mości

[Melkior Tacticus]

- Zajebiście... W tym momencie elf wolałby się utopić. Ale jeśli trafią do niewoli, będzie szansa uciec. Oby. - Jeśli to przeżyjemy i wrócimy do domu to... przyjdź i mnie pierdolnij w łeb za pomysł tej wyprawy.

[Isentor]

Okręt nieprzyjaciela powoli podpływał w stronę wraku perły. Wycelowano w was całym asortymentem mordu, na który składały się kusze, łuki, armaty i balisty.

[Melkior Tacticus]

- Kurwa, po stokroć... Poddajemy się! Jsetem kapitanem!

[Armin]

Minęła zaledwie chwila, kiedy statek został zniszczony. Zanim ciemnoskóra zdołała cokolwiek zrobić znalazła się w wodzie. Zaczęła energicznie machać rękami i nogami, by wynurzyć się na powierzchnię. Zaczęły ją palić płuca z braku powietrza, ale na szczęście maurenka znalazła się na powierzchni. Zaczęła płynąć w stronę klifu, tam gdzie znajdowali się Melkior i Dragosani. Kobieta złapała jakąś drewnianą belkę, która dryfowała sobie po wodzie. Podpłynęła do towarzyszy. Zaczęła szukać wzrokiem pozostałych członków załogi. Silion, proszę wynurz się... - pomyślała ciemnoskóra patrząc na morze. Wtedy ujrzała galeon, którym dowodził biały demon. - Cholera... - wydukała kobieta. - Ventepi, przepraszam za wszystkie bluźnierstwa jakie powiedziałam, ale uratuj nas jakoś, proszę. - powiedziała cicho maurenka. - Wiesz co, raczej cała załoga da ci w łeb...

[Dragosani]

Dragosani już szykował się na śmierć. W wodzie miał ograniczone ruchy. Nie mógł wejść na galeon i zarąbać tyle demonów, ile się da. Zanurkowanie nic by nie dało. Pociski i tak by go dopadły. Poza tym ile mógłby wytrzymać pod wodą? Brakowało mu opcji. Melkior krzyczał do demonów, że się poddają. Może to "dobra" decyzja, ale czy demony się tym przejmą? Wampir zaklął. Zastanawiał się gdzie jest Evening.

[Isentor]

Okręt dopłynął do wraku. Na dziobie stał demon o jasnej skórze, spostrzegł Melkiora, który obwieszczał kim jest. Klif był poziomy, toteż osoby, które próbowały się na niego wspiąć, szybko zostały zmyte i poturbowane przez wysokie fale.
- Wyrzućcie broń!

[Melkior Tacticus]

Elf odpiął klamry przy broni, ta poszła na dno. - Już.

[Evening Antarii]

Eve obejrzała się za siebie, by jeszcze raz ocenić sytuację Perły. A raczej tego, co z niej zostało. Oczywiście bardziej ją martwił los osób, które się tam znajdowały. Wszystkich jej przyjaciół. W mgnieniu oka zmieniła więc kierunek lotu. Zaczęła pikować w dół. Szybko. Towarzyszył jej świst powietrza i łopotanie ubrania. To był naprawdę sprint w powietrzu, nigdy jeszcze tak się nie spieszyła. Wyhamowała jakieś 200 metrów nad powierzchnią wody, przodem do lądu, by nie przegapić kolejnego deszczu strzał skierowanego w jej stronę. Namierzyła wzrokiem białego demona, który dowodził tą demoniczną łajbą.
Obrała go sobie na cel. Galeon zmierzał już w bezbronnych członków załogi Perły, którzy w wodzie byli bardzo, bardzo bezbronni. Skupiła się ponownie i pozyskała energię od Zartata. Moc zaczęła szybciej krążyć w jej żyłach, dzięki czemu była zdolna wykonać przemieszczenie. Wszystko to trwało szybko, było jak wyćwiczone ruchu, nic nie mogło pozostać dziełem przypadku. Chciała zaskoczyć demony, nie dać im czasu na podjęcie decyzji. Przemieściła się 50 metrów od demonicznego Galeonu, wciąż pozostając nad powierzchnią wody. Eve skupiła energię magiczną w jej dłoniach, czuła jak ta moc w niej płynie. Wykrzyczała inkantację Izeshar upishosh! i jasne światło zaczęło bić z jej dłoni skierowanej w białego demona. Uderzenie było potężne, skierowane na dowódcę galeonu. Słup światła zajaśniał, jednak przeciwnikom przynosił on tylko śmierć. Było to silne zaklęcie, które spopieliło tkanki demona, a przynajmniej powinno.
Anielica poczuła wyczerpanie i brak sił. Opadała, ale zdołała złapać w skrzydła powiew wiatru, który pozwolił jej się oddalić, choć na chwilę, by zaczerpnąć sił...

[Isentor]

Błysk niebios zalał białego demona zadając mu dotkliwe oparzenia na skórze. Ten jednak przetrwał atak anielicy. - Tak chcesz grać skrzydlata bestio? - głośno wykrzyczał. Wycelować kusze w topielców! Chcesz ich śmierci, czy poddasz się polubownie?


http://marantwiki.tawerna-gothic.pl/index.php/Bia%C5%82y_demon

[Evening Antarii]

Eve rozpaczliwie spojrzała na kusze. Dziesiątki kusz. A później na wodę. Na ludzi, którzy nie mieli przecież szans.
Podleciała do galeonu.
-Każ im nie strzelać.


//ile ich tam jest?

[Kenshin]

Kenshin nie spodziewał się tego co za chwilę miało być. Ork w pełni uradowany stał przy burcie bacznie obserwując okolice a tuż po chwili wyłoniło się stado demonów z okrętami i na dosłownym momencie ze statku zrobiło się sito. - Na Ventepi!
Zdążył krzyknąć a następnie wpaść do morskiej wody. Dzięki temu, że nie miał na sobie ciężkiego ekwipunku mógł jakoś unosić się na wodzie machając swoimi wielkimi łapami. Tymczasowo należało się poddać w obliczu rozstrzelania ze strony kusz.
Ventepi ratuj swego sługę!
Pomyślał w duchu patrząc na tyle kusz wystrzelonych w jego ciało i teraz miał to dziwne uczucie, że całe życie przeleciało mu przed oczami. Widział siebie za młodu i co wyczyniał do tej pory, jeżeli miała to być kara za jego złe życie to lepszej okazja nie mogła się trafić!
Cała sprawa pozostała w rękach anielicy w zależności czy się podda to załoga przetrwa jeśli nie cóż mówi się życie!
Panienka Evening się poddała, co znaczyło, że przeżyją o ile niewola u demonów jest lepsza od śmerci? Już wkrótce miał okazję się przekonać na własnej skórze.

[Silion aep Mor]

Krasnolud nagle poczuł jak statek się przechyla a on sam idzie pod wodę
Przez chwilę machał rękami bez opamiętania lecz szybko ogarnął się i z trudem wynurzył na powierzchnię zaczerpując powietrza.
Otrzepał włosy z wody i rozejrzał się wokół co się dzieje.

[Isentor]

- Oddaj broń i podaj się a nie zrobimy im krzywdy. Zrzucić do wody drabinkę!

//Załoga na pokładzie liczy 60 demonów.

[Evening Antarii]

Anielica wylądowała na burcie galeonu, otoczona przez demony. Odpięła od pasa wszystkie swoje bronie. I wyrzuciła do wody.

[Isentor]

Evening Antarii została zakuta z kajdany z łańcuchami z czerwonej rudy, które oplatały jej ręce i głowę.

[Evening Antarii]

Na nic zdałoby się szarpnięcia, czy wyzwiska pełne złości. Jedna jej próba rzucenia zaklęcia pewnie skończyłaby się salwą skierowaną w wodę. A na to nie mogła pozwolić. 
Jednak jej wzrok był pełen nienawiści. Co jeśli inni, gdy dostrzegą ją zakutą w kajdany, także się poddadzą? Nie mogą, nie mogą się poddać...

[Dragosani]

Dragosani znów zaklął. Unosił się na powierzchni wody, bo co będzie tonął? Głupio tak. Jednak nie chciał rozstawać się z bronią. Była ona dla niego narzędziem, z którego korzystał od bardzo dawna. Zostanie bez niej, otoczony przez demony, bardzo mu się nie podobało. Bardzo, bardzo. Ale nie miał wyboru. Jeżeli zachowałby choć jedną część uzbrojenia, to naraziłby całą kompanię. Chociaż i tak szanse ich przeżycia były minimalne. Jednak z niewoli można zbiec. Odpiął szablę. Swoją wierną szablę. Potem pistolet i pociski do niego. Następnie wyciągnął z cholew butów sztylet i nóż. Był bezbronny. A przynajmniej nie miał przy sobie broni. Przynajmniej łatwiej mu było unieść się na wodze. Było źle. Jednak wampir poczuł się naprawdę paskudnie, gdy zauważył Evening zakuta w kajdany. Zacisnął szczękę w gniewie. Teraz i tak nic nie mogli zrobić. Mogli tylko myśleć nad planem ucieczki.

[Isentor]

- Wyrzućcie broń i na okręt albo zostańcie w wodzie i gińcie! - wskazał na drabinkę zrzuconą z burty do wody.

[Armin]

Ciemnoskóra z wielkim żalem wyrzuciła wszystkie swoje bronie do otchłani morza. Maurenka była wściekła co można było wyczytać z jej twarzy. Kobieta podpłynęła do drabinki i zaczęła się po niej wspinać, powoli bez pośpiechu. W końcu znalazła się na pokładzie otoczona przez demony. Ventepi dopomóż nam!

[Dragosani]

Drago zaklął. Znowu. Jednak inaczej nie mógł tego podsumować. Ktoś musiał iść na pierwszy ogień, a reszta się nie kwapiła. Prócz Armin. Dziewczyna była odważna. Albo też nie widziała innej opcji. Wampir powtórzył sobie w myślach zasady prawa cienia. Oraz doktryny protektora. Tak dla uspokojenia. Podpłynął do drabinki i zaczął się na nią wspinać.