W tajnej służbie Jego Królewskiej Mości

[Gorn Valfranden]

Gorn tymczasem stał obok koła sterującego brygiem. Potwierdził słowa Melkiora - Oby mieli Potem poszedł i wywiesił banderę. Kiedy skończył wrócił na miejsce w którym był czyli obok koła.  Zauważył że kapłan Aldyn pojawił się na pokładzie. - Witajcie świętobliwy, mam nadzieję że modliliście się o powodzenie naszej misji.

// Cholera, przegapiłem kości a miałem chęć zagrać.

[Melkior Tacticus]

- Taa... mamy sporo czasu by się przygotować.

[Silion aep Mor]

//Kenshin, Sil wcale a wcale się nią nie przejmował... 

Krasnolud resztę sztormu przespał na stole, dokładniej to popił Pavulonu i zasnął z głową na blacie.
Gdy się obudził wokół było już jasno i spokojnie, był poranek, morze było ciche a wiatr nie szarpał już żaglami.
Mężczyzna spokojnie podniósł głowę, rozejrzał się wokół i ziewnął. Wyprostował plecy po czym przeciągnął się niczym dzikie zwierzę przed susem.
Zauważył że wszyscy wyszli spod pokładu, sam uczynił podobnie.
Wychodząc na pokład spojrzał na błękitne morze i malujący się w oddali obraz lądu. Uśmiechnął się w duchu.
Dopłynęliśmy, nareszcie.
Podszedł do maurenki i oparł się o burtę obok niej.
- Jak się czujesz? - zapytał spoglądając na jej wciąż nie wyraźną twarz.

[Kenshin]

Podczas rozmowy dziewczyna padła ze zmęczenia! Ork nie zamierzał jej budzić, bo spokojny sen też jest lekarstwem a takiego potrzebowała maurenka. Dlatego zostawił ją swojemu losowi a ork poszedł usiąść obok i zamyślony patrzał na zebranych w kubryku, którzy w większości za nic mięli sztorm i wesoło gaworzyli. Druid miał nadzieję, że to się skończy i w końcu otrzymał błogosławieństwo Ventepi, gdyż po cało nocnej walce sztorm ustał! ÂŁódź się wyrównała a o sztormie można było nareszcie zapomnieć. Kesnhin siedział jeszcze w kubryku dopóki nie usłyszał nowinek na temat lądu. Wtedy też wyskoczył ja oszalały a jednocześnie poczuł ciepłe powietrze i grzanie słoneczka.
- Tego mi było trzeba! Jest ciepło i ogólnie przyjemnie. Chwała niech będzie Ventepi!
Powiedział wyciągając ręce ku słońcu, by następnie podejść do burty rozglądając się za ternem, który powinien dobrze wyglądać. W takiej chwili dla orka było obojętne na jaką ziemię zejdzie, byle choć na chwilę poczuć stały grunt pod nogami.

[Armin]

- Już lepiej. - zwróciła się do krasnoluda. - Chociaż wczoraj to myślałam, że zejdę na ty pokładzie... - powiedziała ciemnoskóra. Aż się wzdrygnęła na wspomnienie o wczorajszej nocy. - Ale już jest lepiej, przynajmniej nie mam już nudności. - uśmiechnęła się lekko maurenka. - I chyba wyglądam znacznie lepiej, prawda? - spojrzała się pytającym wzrokiem w stronę ukochanego.

[Silion aep Mor]

Mężczyzna uśmiechnął się widząc pozytywne nastawienie kobiety i porównując je z tym z dnia poprzedniego, teraz było o niebo lepiej. Położył delikatnie swoją dłoń na dłoni kobiety i spojrzał na jej twarz z ciepłym uśmiechem.
- Wyglądasz o niebo lepiej, niczym słońce wschodzące rano na nieboskłonie po strasznym mroku nocy - powiedział wesoło - A tak poważnie to jest dobrze, naprawde dobrze.
Spojrzał przed siebie w stronę lądu pojawiającego się w oddali.
- Wreszcie nasz cel pojawił się na horyzoncie, mam nadzieję że nie zareagują panicznie salwą z dział. - skrzywił się.

[Dragosani]

Także i Drago wyszedł na pokład. Ciekawość przezwyciężyła niechęć do słońca. Jak to mówią, "Ciekawość to pierwszy stopień do piekła". Spojrzał w stronę lądu i zaklął.
- Nie podoba mi się to - powiedział cicho. Chociaż ciężko było stwierdzić, czy mówi o widoku lądu, czy samym dniu.

[Armin]

- Jaki poeta z ciebie... - zaśmiała się. - Dobrze, że sztorm ustał i choroba również. - powiedziała patrząc się na krasnoluda. Maurenka spojrzała przed siebie, widziała coraz to zwiększający się obraz lądu. Była szczęśliwa, a zarazem smutna. Szczęśliwa, ponieważ stanie na nieruchomej ziemi i odetchnie trochę. Smutna, bo nie wiedziała co się wydarzy w następnych godzinach. Albo krasnoludy ich zastrzelą albo Evening nakłoni ich do pokoju. Trudno orzec co się stanie, więc ciemnoskóra zaczęła się trochę denerwować. - Nie, na pewno nie. Nie jesteśmy aż tacy źli. - stwierdziła, chociaż sama nie wiedziała co się stanie. Maurenka spojrzała przed siebie. - Jak umrzemy to przynajmniej będę wiedziała, że miałam dość fajne życie. - dodała po chwili namysłu.

[Silion aep Mor]

- Oj, nie mów tak, umrzeć raczej nie umrzemy. - rzekł pewnym głosem choć sam co do tego pewny nie był - Pamiętasz jak zawsze mówiłaś? Tylko pozytywne myśli i uśmiech na twarzy. Nie ma co myśleć o smutnych rzeczach. - rzekł z uśmiechem na twarzy.
- W razie czego ptaszyna nas uratuje. - szeroko się uśmiechnął.

[Armin]

- Raczej nie umrzemy? Super, od razu się uspokoiłam... - zwróciła się sarkastycznym tonem do krasnoluda. - No cóż, jak widać pozostają nam tylko ciepłe myśli. - ciemnoskóra spojrzała przed siebie. Jakoś te miłe myśli nie chciały do maurenki przylecieć. Właściwie to kobieta nie myślała o czymś konkretnym. Przez umysł przelatywały jej przeróżne scenariusze tego, co może się wkrótce wydarzyć. Armin przymknęła oczy i ścisnęła mocno dłoń ukochanego. - Mam tylko nadzieję, że wyjdziemy z tego cało. - dodała po chwili.

[Aldyn]

-Modliłem się o wiele rzeczy, cny rycerzu. Zwłaszcza, by dusza naszego pobratymca znalazła wieczny spokój w Kotle Dusz. Ale obawiam się, że teraz opieka bogów się skończyła i jesteśmy zdani na krasnoludy.

[Melkior Tacticus]

- No. I na to jak szybka i zwrotna jest perła. W razie czego. Czuł w kościach że nie będzie różowo, Orgug przyniósł kapitanowi mocną kawę z wkładką z pavulonu. - <siorrb> Ahh... oddam duszę za dobry humor brodaczy i brak Ardenoskiej floty. Acz ta ostatnia mogłaby się przydać.

[Isentor]

Na horyzoncie majaczył się obraz fortyfikacji garnizonu wzniesionego na wyspie. Opiszcie swoje poczynania.



p.s.
Pod jaką banderą płyniecie?

[Melkior Tacticus]

//Pod banderą Valfden

- Fort sir!
Melkior dopił kawę i chwycił za ster przejmując go od Ahmeda.
- Pełne żagle! Eve, mam propozycję. Gdyby zaczęli strzelać, cofnę nas po za zasięg ich dział a ty polecisz z nimi pogadać. Xepug! Wywieście jeszcze jedną flagę, białą. Rozkazał orkowi, załoga uwijała się szybko i zrecznie. Okręt wyraźnie przyspieszył po rozwinięciu żagli, na maszty wciągnięto Valfdeńską flagę oraz białą, na znak pokojowych intencji. Elf skierował okręt tak by płynęli ku garnizonowi.

[member=1]Isentor[/member]

[Kenshin]

Kenshin stał jak wyryty oglądając fortyfikacje a konkretnie jej zalążek. Tymczasowo brodacze były chyba w dobrym humorze, bo brak ataków z ich strony wskazywał na to, że jest w miarę dobrze, a może po prostu nie zobaczyły naszej bandery? Ork w tym momencie usłyszał rozkaz do wyciągnięcia dwóch flag Valfden i białą. Dobrze, że jakoś wszyscy są w jednym kawałku a okręt ponownie na brał tempa, by móc w razie konieczności uniknąć ostrzelania! Ventepi miej baczenie na swojego sługę i jego towarzyszy. Zwrócił się do bogini Kenshin, kiedy zmierzali ku swojemu przeznaczeniu. ÂŻycie czy śmierć jest im teraz pisana? Wszystko to jest zależne od nastroju brodaczy i oby byli w zadowoleni z takiej niezapowiedzianej wizyty, bo inaczej kaplica! Druid również podziwiał fortyfikacje póki ma jeszcze szanse i mógł stwierdzić, że przeprawa nie będzie łatwa zwłaszcza, że te mury są przystosowane do odparcia hord demonów, których tutaj powinno być pełno.
- Ciekawe jak to się skończy? 
Zapytał właściwie siebie, ale nie znał teraz odpowiedzi na to pytanie, a może ktoś z towarzyszy odpowie na to?

[Isentor]

Okręt obrał kurs w stronę fortyfikacji. Ze strony garnizonu nie otrzymaliście żadnej informacji zwrotnej.


//Na jaką odległość w stosunku do murów garnizonu zamierzacie podpłynąć?

[Melkior Tacticus]

//Około pół kilometra

- Podpłyniemy na jakieś 500 metrów od fortu.

[member=1]Isentor[/member] (Nie wiem czy tego używać...)

[Kenshin]

Wiadome było, że ork nie otrzyma informacji zwrotnej od nikogo z załogantów, bo nikt nie mógł nawet przypuszczać co się stanie, jednakże na razie idzie dobrze! Okręt płynie wprost na twierdzę a jednocześnie nie jest ostrzeliwany. Podwójna wygrana jak na razie! Ork mógł już śmiało dziękować Ventepi za ocalenie przed rozstrzelaniem załogi i okrętu.
- Chwała niech będzie Ventepi. Wyjdziemy z tego cało.
Kenshin tryskał optymizmem nawet się uśmiechał, bo z każdym ruchem okrętu ku wyspie zbliżali się do stałego lądu, który przyjmie go życzliwie, a może tak się tylko zdawało na tą chwilę czarnemu druidowi? Wkrótce pewnie się przekona czy jego radość była przedwczesna.

[Isentor]

Dopłynęliście na odległość 500 metrów od fortu. Nie zostaliście ostrzelani, nie wyciągnięto żadnego proporca ani nie zabito w bębny. Nie otrzymaliście żadnej informacji zwrotnej.

[Melkior Tacticus]

- Jeśli dojdzie do spotkania to biorę ze sobą Eve, Draga, ciebie Kenshin i ciebie Silion. Oho. Coś za cicho... Podpływamy bliżej. Elf skierował okręt tak blisko jak to możliwe.


[member=1]Isentor[/member] Chcę podpłynąć jak blisko się da.