Filantrop zza grobu

[Devristus Morii]

A Devristus ponownie ułożył ją w pozycję bezpieczną.

//Mówisz o 2 dniowej ignorancji? Nie odpisałem Ci tylko wczoraj, a po za tym to ja czekałem na Twoją odpowiedź od 21 sierpnia od godziny 17:56, którą otrzymałem 24 sierpnia o godzinie 15:24. Idąc tym tropem to w takim razie czekałem 4 dni na Twoją odpowiedź, a Ty nie zgłaszałeś tego, że Cię nie będzie. Jak żyć?

[Isentor]

Kobieta przestała oddychać. Isentor stał z boku przyglądając się tej pożal się boże sytuacji. Nie ingerował, sprawdzał swoich uczniów.





//Dobrze o tym wiesz, że nie ma mnie w kraju i nie mam stałego dostępu do internetu. Pomimo tego jestem bardziej aktywny od ciebie. Twój argument jest inwalidą.

[Devristus Morii]

Devristus położył czarodziejkę na plecy i udrożnił jej drogi oddechowe. Sprawdził czy to coś dało poprzez ułożenie policzka nad ustami czarodziejki. Równocześnie położył swoją rękę tuż pod mosktkiem, by wyczuć czy serce bije i czy klatka piersiowa sie unosi. Mogła oddychać, ale bardzo płytko.

[Isentor]

Czarodziejka nagle otworzyła oczy, byly matowe, zupelnie pozbawione osobowosci. Kobieta rzuciła się na adepta wgryzając się w jego prawy nadgarstek.

[Devristus Morii]

Kiedy czarodziejka wgryzała się w prawy nadgarstek, który otoczony był jak całe ciało barierą mortokinetyczną, która człowiek nałożył na siebie zanim podszedł do rannej kobiety. W tym samym momencie bariera pękła i przemieniła się w czystą energię magiczną, za pomocą której odepchnął dziką czarodziejkę na odległość 10 metrów od niego.
Rodred! Unieś ją!

[Isentor]

Kiedy Devristus odpychał przy pomocy mortokinezy czarodziejkę ta wygryzła z jego ciała pokaźny kawałek mięsa zadając mu otwartą ranę, z której zaczęła sączyć się krew.



//Zapoznaj się z działaniem bariery mortokinetycznej. Nie działa ona w ten sposób.

[Rodred]

Lekko przytłoczony całą sytuacją nawet nie zadałem jej tak podstawowego pytana jak "kto ci to zrobił?". Cóż co się stało to się nie odstanie. Szkoda bo mogła nam pomóc. Widząc, że sprawy przybrały dość nieprzyjemny obrót nie traciłem więcej czasu i ruszyłem pomóc towarzyszowi. Po raz pierwszy użyłem poznanej telekinezy bojowo. W ciągu sekundy skupiłem się i wyzwoliłem dużą dawkę energii by unieść oszalałą czarodziejkę na metr do góry i odebrać jej dech duszeniem. Jednocześnie wystawiłem ją na atak bądź inne działanie ze strony Devristusa.

[Isentor]

Czarodziejka wiła sie i miotala wściekle w telekinetycznym uścisku Rodreda. Ku zdziwieniu adeptów nie udusiła się, wyglądało to tak jakby nie potrzebowała oddychać aby żyć.

[Devristus Morii]

Kim jesteś?
Zapytał Devristus widząc, że duszenie przez Rodreda nic nie daje. Po tym pytaniu wypił większą miksturę leczniczą, gdyż krwawienie z dłoni i ból jaki niósł za sobą brak kawałka mięcha w niej dawał o sobie znać.
Mistrzu ona opętana jest, ale to musiało się stać przed chwilą kiedy jej się zmarło.

[Isentor]

Kobieta warknęła na adepta nie ustając w szamotaniu się. Zachowywała się jak wściekła, ogarnięta furią i żądzą krwi.

[Rodred]

Zerknąłem na Devristusa i zawołałem.
- Dłużej jej nie utrzymam!  Czując jak mój telekinetyczny uścisk powoli puszcza złapałem za buławę.
- Pewnie ugryzł ją nieumarły. Trzeba ją zabić.

[Isentor]

Kobieta wyrwała się z słabnącego uścisku telekinezy Rodreda wpadając z całym impetem szarży na Devristusa. Oboje upadli na ziemię, czarodziejka rzuciła się do gardła adepta rozszarpując zębami górne arterie na jego szyi. Wszędzie pryskała krew.

[Rodred]

Szybko doskakuje do Deva biorąc zamach zza głowy. Buława w całości wykuta ze srebra zatoczyła w powietrzu łuk lśniąc w blasku pochodni. Spadła prosto na kark czarodziejki rozcinając skórę, mięśnie i trafiając w kręgi szyjne najprawdopodobniej je łamiąc lub wybijając.

[Devristus Morii]

W momencie kiedy Rodred trafił w kark czarodziejki swoją buławą, a ta pod wpływem uderzenia usunęła się z ciała Devristusa. Ten na początku odpechnął ją mortokinetycznie na odległość 10 metrów od siebie. Dystans ten pozwoli na ochronienie adepta przez Rodreda, gdyby ta jednak żyła. Kiedy odepchnął Devristus użył swoich dłoni by zatamować krew płynącą z jego szyi, a także by spowolnić jej wypływ na zewnątrz.

[Isentor]

Czarodziejka podniosła się niezdarnie z ziemi, jej wykrzywiona głowa zwisająca na połamanej szyi zawisała bezwładnie. Kobieta włócząc wykrzywionymi nogami zaczęła iść w stronę adeptów. Rana Devristusa krwawiła obficie, zatamowanie jej rękoma nie jest efektowne. Adept wymagał pomocy medycznej.

[Rodred]

Na dokończenie sprawy rzuciłem w nią buławą poprawiając tor lotu telekinezą tak jak robiłem to u Mortis. Broń trafiła ją prosto w czoło gruchocząc pozostałe kości. Następnie przyciągnąłem broń do siebie.
// Dopiero zaczynam się bawić telekinezą więc na wypadek gdybym tak nie mógł to podchodzę i bez ceregieli uderzam ją w głowę buławą.
Po zakończonej sprawie podchodzę do Devristusa zastanawiając się jednocześnie czy Isentor mu pomoże gdyż jest jedynym będącym wstanie. Ja w tym czasie zastanawiałem się co robić.
Opaski uciskowej na szyje mu nie założę. Mikstur nie mam. Witalitą nie jestem.
Porwałem kawałek materiału i zacząłem niezdarnie tamować ranę.
- Mistrzu, pomożesz mu?  Zapytałem z nadzieją w głosie.

[Isentor]

Proszę Devristusie, napij się tej mikstury. Opatruj kompana Rodredzie. Isentor podszedł do poturbowanej przez adeptów czarodziejki. Ostatkiem sił jęczała wijąc się na ziemi. Mistrz zdjął z pleców kostur i jednym, silnym uderzeniem z powietrza zmiażdżył jej czaszkę.


//Tracę większa mikstura leczenia ran (0,5l)

[Rodred]

// Czyli mogłem wykonać taki rzut?

Kiwnąłem tylko głową na słowa mistrza i kawałkiem materiału owinąłem delikatnie szyje Deva starając się zahamować krwawienie.
- Myślisz, że ugryzł ją nieumarły mistrzu?  Zapytałem po skończonej pracy wycierając ręce od krwi.

[Isentor]

Zachowywała się jak zombie. Zbadam ciało w poszukiwaniu przyczyn infekcji, zajmij się w tym czasie opatrzeniem ran Devristusa.


//Możesz unisić przedmioty do 3kg. Unoszenie raczej nie zalicza się do rzucania.

[Rodred]

- Sprawdzę, czy nie nosi on oznak infekcji.
Następnie przystąpiłem do dalszego opatrywania ran kompana. Każdy obszar naruszonego mięsa sprawdzałem, czy nie nosi oznak infekcji.