"Róbmy driadom dzieci!" czyli Mourtun wraca do Shani.

[Mourtun]

Niziołek spojrzał na kobietę i nie zważając na nic podszedł do niej. Usiadł sobie na stołeczku obok niej i zagaił. - To znów ja. - uśmiechnął się. - Mieszko przysłał mnie do ciebie byś wypłaciła mi należność za pomoc przy chlewie.

[Rodred]

-  Hm?  Podniosła na ciebie zamyślone spojrzenie.
-  A no tak.  Położyła się na ladzie sięgając za nią. Po chwili wróciła z 5 grzywnami i wręczyła ci je.
-  Proszę bardzo.

[Mourtun]

Niziołek zabrał pieniądze z lady i schował do mieszka. Zaparł się łokciami o blat szynkwasu. Pomyślał chwile i po jakiejś minucie przerwał ciszę. - No tak więc z dwa dni będzie trzeba czekać aż coś nas stąd zgarnie. Powiedz mi, daleko to jest stąd? No wiesz to miasto pod północnym lasem. Da się tam w jeden dzień dojść? Mogę ci w czymś pomóc? Muszę jakoś zabić tą nude. - uśmiechnął się.

//Zabieram 5 grzywien

[Rodred]

-  Jeden dzień wozem. Na piechotę to będzie jakoś dzień i noc. Zależy ile postojów i jakie tępo.  Powiedziała i napiła się piwa.
-  Nie, nie potrzebuję pomocy. A ty?

[Mourtun]

Podrapał się po głowie. - Poniekąd tak, potrzebuje. Trzeba mi coś dzięki czemu dotre do tego miasta w jednym kawałku. Raczej samotna wędrówka nocą po opuszczonym trakcie nie będzie zbyt rozsądna. Nie sądzisz? Do tego, nie widziałaś gdzieś woźnicy? Bo siedział przed karczmą i nagle wsiąkł.

[Rodred]

-  Woźnicy nie widziałam. Co do traktu to nie jest on zbyt uczęszczany więc bandytów raczej nie będzie. Co do różnej maści potworów to nie wiem. Z nimi nigdy nic nie wiadomo. Raz są raz ich nie ma. Ale przecież sam mówiłeś, że lubisz się bić więc co za problem?  Zapytała z ironicznym uśmieszkiem.

[Mourtun]

- Wiesz... Z dwojga złego lepsi są bandyci. Z potworami to nigdy nie wiadomo. Raz miałem taką jedną nieprzyjemną sytuacje. Stado wilków wzięło mnie z zaskoczenia i straciłem wtedy nogę. - rzekł robiąc smutną minę ponieważ wspomnienia wróciły. - Bynajmniej, pewnie z rana wyrusze jak się nic nie zmieni.

[Rodred]

-  Jak to straciłeś nogę?  Popatrzyła zdziwiona na twoje nogi.
-  Przecież masz obie. A co do bandytów to nie lekceważyłabym ich. Tych dwóch co tu byli zabili by nas gdyby tylko chcieli.

[Mourtun]

Niziołek podciągnął nogawke u spodni by pokazać kobiecie swoją bio-nogę. - To dar od lasu i przestroga dla tych co go niszczą. ÂŻyjmy w zgodzie z naturą i jej dziećmi, matka natura potrafi się odwdzięczyć. Normalnie to byłbym kaleką. - spoważniał na chwile. - Co do bandytów to wiesz... Zależy na jak inteligentne osobniki natrafisz.

[Rodred]

-  ÂŁadna. Uśmiechnęła się oglądając nogę.
-  Albo jak dobrze uzbrojonych.

[Mourtun]

- Normalnie sprawia się jak zwykła noga tylko że nie mam w niej czucia, w tej roślinnej części. Pozwolisz że to zakryje. - opuścił nogawke. Uważał że zbyt dużo osób nie musi o tym wiedzieć. - Ta noga to taka moja osobista tajemnica, niech ona zostanie między nami. - uśmiechnął się do kobiety. - Bandyci... Fakt, można natrafić na mocnych zakapiorów lecz zwykle są to chuderlaki z mosiężnym mieczem i sztyletem przy pasie... - podrapał się po głowie.- Ci dwaj tutaj byli swoistym ewenementem. - rzekł spokojnie.

[Rodred]

-  O ile to byli zwykli bandyci.  Pokiwała głową niepewna.

[Mourtun]

- Bandyci czy nie. Porywacze napewno. Zastanawia mnie dlaczego oni porwali tego dziadka. Pamiętasz jak mówiłaś nie dawno o gladiatorach? Zapewne tam zawlekli maurena ale na cholere im dziadek...? A no tak. Jako tłumacz. Ciekawe co z nimi. - spojrzał na blat w którym przy pomocy paznokcia żłobił małą, podłóżną kreske. Skup się, nie pójdziesz ich szukać. To nie twoja sprawa. Ty idziesz do Shani... Swoją drogą, ciekawe jak cie przyjmie i czy o tobie nie zapomniała. - dodał w myślach. W duchu miał nadzieje że trochę towarzystwa wreszcie wróci do karczmy. Chodźby ta druga kelnerka z niziołkiem którzy najprawdopodobniej udali się na schadzkę i coś długo ich nie ma.

[Rodred]

Przed karczmą usłyszałeś rozmowę.
-  Nie wiesz? W końcu to ty ich im sprzedałeś.  Przewruciła oczami i popatrzyła na ciebie z niesmakiem.
-  Chyba, że nawet ich o to nie spytałeś.  Rzuciła ci niemiłe spojrzenie.
-  Po co się w ogóle o nich troszczysz? Zrobiłeś co zrobiłeś, a teraz się zastanawiasz co z nimi?

[Mourtun]

- Taa... "Sprzedałem" - tutaj zrobił powietrzny cudzysłów. - Powiem to juz któryś raz. Nie miałem z tego hajsu i nie chcieli mi powiedzieć na co im on. Zresztą, niektóre błędy da się naprawić. Przepraszam na chwile. - zerwał sie ze stołka. - Wiesz, przed karczmą któś rozmawia a ja musze sobie pilnować bo jakby coś przyjechało to żeby nie pojechali beze mnie. - dodał szybko. Uchylił drzwi od karczmy i przez szpare w tychże drzwiach nasłuchiwał rozmowy jednocześnie patrząc kto z kim mówi.

[Rodred]

Przez szparę zobaczyłeś, że Woźnica z Mieszkiem wracają do karczmy rozmawiając.
-  Oczywiście, że ich nie sprzedałeś tylko przyjąłeś mieszek wypchany kamieniami nie? Myślisz, że nikt cię nie obserwował?  ÂŻachnęła się.
-  Nawet przyjmując twoją wersję. Nic ci nie powiedzieli, nie zapłacili, a mimo to ich wydałeś. ÂŚwietny z ciebie kompan naprawdę.  Popatrzyła na ciebie wrogo.

[Mourtun]

Wrócił do rudej i usiadł na stołku. Przyłożył dłoń do czoła. - Obserwowaliście mnie? To powinniście widzieć że nie dali mi kasy. Położyli na stole mieszek który nie trafił później w moje ręce. Oszukały mnie te świnie, wykorzystali moje chwilowe zamroczenie spowodowane zmęczeniem i zamyśleniem. Ale szczerze... Ten mauren chciał zamordować moją najlepszą i jedyną przyjaciółke. - posmutniał.

//To ci bandyci dali mi ta kase czy nie? Bo wszystkie NPC mówią że tak a ja nigdzie nie widze żeby mi przekazali.

[Rodred]

// Powiedziałeś im więc w domyśle dostałeś te pieniądze. Możliwe, że zapomniałem ci o tym wspomnieć.

-  Taa jasne.  Przewróciła oczami nie wierząc w żadne z twoich słów. Dopiła piwo.
-  Mnie czeka praca.  Powiedziała wstając i ruszając na zaplecze.

[Mourtun]

//No kurde, bo ja tu z siebie idiote zrobiłem...

Niziołek zrobił tak: :/ po czym spojrzał na kobiete wzrokiem pełnym szczerości i złapał ją za nadgarstek. - Saro! Spójrz na mnie. Powiem ci teraz szczerze jak na modlitwie do bogów. Sprzedałem ich bo życie mojej przyjaciółki i innych istot było zagrożone. Czasem trzeba wybrać mniejsze zło lub nie wybierać wcale. Niestety ja nie potrafie tak stać z założonymi rękoma więc zrobiłem co zrobiłem. Nawet jeśli to nie było mądre, macie oczywiście pełne prawo mnie nienawidzić za to. - Mourti posmutniał lecz mu ulżyło.

[Rodred]

// Myślałem, że celowo kłamiesz.

Wyrwała ci się.
-  Czyli wydałeś kalekę maurena i staruszka na niemal pewną śmierć bo zagrażali życiu innych istot?! Zwariowałeś?! Jak mógł jeden mauren zagrozić masie istot?! A jak chciał zabić twoją przyjaciółkę to mogłeś to zgłosić do straży a nie sprzedawać ich idioto!  Obróciła się i zniknęła za drzwiczkami zaplecza.