Kojący dotyk Enart. Ogrody Erosa.

[Silion aep Mor]

A szanta juz sie dobrze wbila w glowe, poszla i czwarta zwrotka.
- Był na "Valfden" młodszy majtek, 
Czort, Rasputin, bestia taka, 
ÂŻe sam kręcił kabestanem 
I to bez handszpaka. 

ref.Hej, ha! Kolejkę nalej! 
Hej, ha! Kielichy wznieśmy! 
To zrobi doskonale 
Morskim opowieściom. 

[Szarleǰ]

- Szarlej Znikąd - podał rękę elfowi , po czym również wypił swoje. Po chwili usłyszeli dudnienie desek ponad ich głowami, które poprzedziła skoczna melodia wzbogacona o basowy, krasnoludzki głos. Brzmiało to naprawdę zachęcająco. - Chodźmy na pokład, trzeba być czujnym! Piraci mogą zaatakować w każdej chwili - przedłożył Elrendarowi, po czym zachęcił go gestem. Następnie odwrócił się w stronę schodków i prowadzony dźwiękami tej skocznej piosenki ruszył na pokład.

[Armin]

Ciemnoskóra uśmiechała się od ucha do ucha. Wywijała kobietą na lewo i prawo. Przecież musiała nauczyć swoją starszą koleżankę jak się tańczy. Raz po raz patrzyła na niebieskie oczy kobiety, a innym razem na stopy, by nie zamęczyć mścicielki. Armin doskonale wiedziała, że Evening nie lubiła, a nawet nie umiała tańczyć, więc postanowiła jakoś rozruszać szlachciankę. Maurenka robiła przeróżne piruety oraz zwariowane, trudne, lecz przemyślane ruchy taneczne. Znajomej czasem udawało się nadążyć za ciemnoskórą. Dla obu kobiet była to świetna zabawa.

[Silion aep Mor]

Od tego spiewania az krasnoludowi zaschlo w gardle, wody nie mial przy sobie wiec wzial malutkiego lyczka przepalanki z manierki. Wyluzuj chlopie, dobra spiewamy dalej. - schowal manierke i spiewal dalej grajac przy tym.
- Jak spod Helą raz dudnęło,
ÂŻagle zdarła moc nadludzka,
Patrzę - w koję mi przywiało
Nagą babkę z Pucka.

(ref.)Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom.

[Elrendar]

Nie było co ciągle siedzieć pod pokładem więc ruszyłem śladami Szarleja. Na górze rozgrywała się istna taneczna orgia w wykonaniu dwóch kobiet. Muzykę zapewniał krasnolud, który wcześniej wyciągnął mnie z klatki. Próbowałem wsłuchać się w słowa i zaczęło mnie zastanawiać gdzie jest Puck i czemu kobiety tam chodzą nago. Cóż, musiało to być wyjątkowo miłe miejsce. O ile średnia kobiet z Pucka nie przekraczała trzydziestu lat.

[Silion aep Mor]

Kazali sie integrowac to sie integruje... - pomyslal przypominajac sobie kolejne dwie zwrotki. Odchrzaknal i spiewal dalej.
- Niech drżą gitary struny,
Niech wiatr grzywacze pieści,
Gdy płyniemy pod banderą
Morskich opowieści.

ref.)Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom.

7.)Może ktoś się będzie zżymał,
mówiąc, że to zdrożne wieści,
ale to jest właśnie klimat
morskich opowieści.

(ref.)Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom.

[Armin]

Ciemnoskóra tańczyła przez długi czas z Evening. Była niemalże pewna, że nauczyła ją kilka kroków. Przecież szlachcianka powinna posiadać taką umiejętność. A jakby się trafił bal, to co by wtedy zrobiła...? Armin robiła kroki coraz wolniej i wolniej, kiedy przestała tańczyć.
- Dziękuję panno Antarii za cudowny taniec. - zaśmiała się maurenka. Podeszła bliżej krasnoluda i usiadła koło niego. - Silion. - szepnęła mu do ucha. - Fajnie, że się zintegrowałeś. Jak chcesz to pomieścimy się w mojej kajucie we dwoje. - uśmiechnęła się kobieta.

[Silion aep Mor]

Krasnolud usmiechnal sie do kobiety i ucalowal ja w policzek, objal ja ramieniem i przytulil. Lutnie oparl o podbrodek i gral dalej. Wszak musial skonczyc szante...
Odchrzaknal, spojrzal na kobiete i do dziela:

- Pij bracie, pij na zdrowie,
Jutro ci się humor przyda,
Spirytus ci nie zaszkodzi,
Sztorm idzie - wyrzygasz.

Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom.

Kiedy znudzą ci się szanty
I obrzydną Ci Mazury,
To pierdolnij kapitana
I uciekaj w góry.

Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom.

Kto chce niechaj wierzy,
kto nie chce niech nie wierzy,
nam na tym nie zależy,
więc wypijmy jeszcze!

Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom.

Po ostatnich slowach radosnej piosenki krasnolud puscil kobiete, wstal, uklonil sie nisko i powiedzial do maurenki ze zaraz wraca. Pobiegl oddac jednemu z marynarzy lutnie, oddal ja i wrocil do kobiety. Podal jej reke aby mogla wstac, objal ja w pasie i kierowal sie na gore. - Dziekuje kochanie... - szepnal. - Nie wiem o co wam chodzilo z ta integracja ale dobra, przebrnalem przez to. Musisz sie przyzwyczaic ze czasem dopadaja mnie takie dni gdy natlok mysli mnie przytlacza...

[Szarleǰ]

Szarlejowi powoli robiło się wszystko jedno co, gdzie i z kim. Przyglądał się całemu zamieszaniu z zaciekawieniem, a na koniec nie wiedział czy klaskać, czy nie. Ponieważ jednak jego również gnębił swego rodzaju natłok myśli, szybko o tym zapomniał i porzucił ten problem. Zdał sobie wszak sprawę, że pił na pusty żołądek. Uraczył się więc jednym z jabłek, które popijał resztką wódki z kubka.

[Mohamed Khaled]

//Na samą myśl o wódce po przedwczorajszym dniu - mam dość xD

Mohamed ciągle stał oparty o burtę, wsłuchując się w pieśni marynarzy, zaciągając się papierosem i wzdychając. Niektórzy potrafią się wyluzować. On miał z tym zawsze problemy. Ale czy na pewno zawsze? Gdy przybył na Valfden, był bardziej rozluźniony, przyjaźnie nastawiony. Teraz, po kilku latach na wyspie stał się zgorzkniały, pozbawiony uczuć, wyprany ze swej dziecięcej delikatności. Tylko dlaczego? Co zmieniło jego życie na tyle, że stał się... taki? Nie musiał się zastanawiać. Wiedział. Sam postanowił wieść taki żywot. Pozbawiony miłości, przyjaźni. Kruczy żywot. ÂŻywot Samotnika.
Mówi się, że zabójca doskonały nie ma przyjaciół - tylko cele. Doskonały zabójca nie ma tożsamości - ma za to wiele twarzy. Zabójca doskonały nie ma sumienia - tylko zadania. Pierwsze dwa określenia pasują do niego idealnie - przyjaciół nie ma, nie musi się martwić, tożsamości też. Nikt go nie zna, znają tylko jego powierzchowną wersję. Tą, którą dojrzy każdy. A sumienie? Wyzbyłem się go już dawno temu, pomyślał Kruk. Dawno temu...
Rozejrzał się po pokładzie, gasząc niedopałek papierosa i wrzucając do morza. Na statku podróżowało wiele osób. Silion i Armin, para kochanków, Kruczy bracia... Szarlej, nowy kanclerz koronny, szlachcianka Eve, pani rycerz z Bractwa ÂŚwitu.. Z nikim się nie znał. Nikt nie znał go. Nikt się z nim nie przyjaźnił, ani on nie chciał się zaprzyjaźniać. Nie był nachalny...
W każdym z tych ludzi widział tylko potencjalnego sojusznika na zbliżającą się wojnę. Sojusznika albo... wroga. Sam bowiem niedawno stwierdził, że zabójca doskonały nie ma sumienia... Być może, za odpowiednią cenę, będzie zdolny zdradzić tych mniej ważnych spoza kręgu kruków? Wszystko zależało od przyszłości, od drogi jaką podąży.

[Canis]

Salazar wziął się mza dalsze patroszenie zwierzyny i wyciąganie kolejnych organów. doszeł do watroby i znał ryzyko, w pobliżu woreczek żółciowy i trzeba być ostrożnym. Sięgnął po krótki nóż i mając już wycinać wątrobę, drzwi do kochni rozwarły się z chukiem, a w wyniku zdarzenia, nóż ślizgnął się po miękkej tkance rozcinając woreczek żółciowy, która obficie zalała wnętrze.

# marynarzy zamilkło i zastygło w bezruchu. Salazar patrzył z wykrzywioną miną o taką  , aż powieki mu drgały. Po dłuższej chwili cisnął nożem o posadzkę kuchni.

- Czego?!

- Przyszliśmy kolację zrobić dla gości...

- Toście wybrali moment... posprzątajcie, mięso nie nadaje się do użytku. To co w garnkach wylejcie, lukiem do oceanu, Nie zrobię już z tego nic, skoro resztę mięsa mam w żółci. - Powiedział spokojnie delikatnie rozczarowany swoją koncentracją. - Przygotujcie to co najlepsze potraficie, ja muszę przeprosić za porażkę... nie lubię porażek...

Powiedział wymijając marynarzy i wychodząc na pokład, gdzie ludzie w miarę a w miarę się bawili.

- Nie długo będzie kolacja. Ja niestety dzisiaj nie podołałem kucharzeniu i zmarnowałem piękny okaz dziczyzny... Marynarze zrobią moze coś bardziej pospolitego, ale z pewnością smacznego. - Powiedział podchodząc do beczki i zanurzając w nim znaleziony kubełek, sięgnął też po jabłuszko. Upił łyk zagryzając jabłuszkiem i siadając na schodkach prowadzących na wyższy pokład i wpatrywał się w bezkresną dal z kamienną miną.


Czas mijał nieubłaganie, a słońce nad horyzontem chyliło się ku zachodowi. Sternik zawiadomił, że jeżeli nie będzie sztormu, ani ataku czy niespodzianek, mto powinniśmy być na miejscu o świcie.

Wiatr rzeczywiście wiał nieubłaganie targając włosy podróżników, którzy je mieli. kobietą szczególnie rozwiewał je czyniąc widok szczególnie miłym dla męskiej części załogi i wycieczkowiczów. Jednak chylące się ku zachodowi słońce coraz ciemniejsze promienie słało na nasze twarze. Niebo przybrało wiele barw, począwszy od szczerego błękitu, przez pomarańczowe, różowe promienie po wreszcie gasnący, czerniejący błękit...

[Evening Antarii]

Eve wreszcie wyswobodziła się od roztańczonej Armin i mogła odetchnąć gdzieś z boku, z dala od śpiewającego krasnoluda chociażby, choć bardzo go lubiła.
Niebo malowało się już kolorami nadchodzącego zachodu. Pomarańczowa kula na horyzoncie stykała się już wodą, jakby powoli znikała w czeluściach oceanu. Za chwilę na niebie pojawią się miliony gwiazd, tak odległych, a zdawałoby się, że po można po nie wyciągnąć rękę i zgarnąć dla siebie tyle świecących niemrawo punkcików ile się chce.
-Okrętowa kuchnia cię pokonała?- zaśmiała się Eve podchodząc do Salazara, nie chcąc zabrzmieć uszczypliwie. -Szkoda... Miałam nadzieję na spróbowanie tego specjału

[Szarleǰ]

Siedział na ławce gdzieś na uboczu i zastanawiał się, czy aby nie pora zejść pod pokład, zaklepać sobie swoją koję i wypocząć po ciężkim dniu. Nim to jednak zrobił, ponownie napełnił swój kubek. Na statku ciężko było się rozeznać, czy bardziej szumi w głowie, czy poza nią. Panowała zatem atmosfera przyjazna spożywaniu napojów wyskokowych, co Szarlej postanowił wykorzystać. Odkąd objął państwową posadę nie miał zbyt wiele czasu na przyjemności. Pił więc, bo skoro częstują, to nawet nie wypada odmówić.

Niektórzy w pobliżu kruka mogli usłyszeć niebezpieczne, przerywane burczenie w jego brzuchu. Pomimo, że zdążył zjeść już ze trzy jabłka, nie zaspokoiło to jego wilczego apetytu, zatem wciąż czekał na kolację, którą miał przyrządzić załogantom jakiś nieznajomy, pokładowy kuk.

[Armin]

Ciemnoskóra spojrzała na krasnoluda i zaproponowała -Poczekamy na kolację w kajucie. Odpoczniemy chwilę, a potem zjemy... Dobrze? I nie dąsaj się już- powiedziała maurenka po czym skierowała swe kroki do jednej z lepszych kajut na całym statku.
-Czuj się jak u siebie- puściła Silionowi oczko wpuszczając go do środka.

[Mohamed Khaled]

Sławne powiedzenie "ze mną się nie napijesz?!" i jego w końcu skusiło do skosztowania jęczmiennej. Gdy polewali, wlewał w siebie trunek, gdy prosili, on wlewał innym. Starał się jednak hamować, zwłaszcza, że nie chciał się wygłupić.
Zapalił kolejnego papierosa, wciągając dym głęboko w płuca i wypuszczając gdzieś w dal. To go rozluźniało, zwłaszcza podczas chwil, gdy zapomniał o tym, że samotność jest jego drugą połówką do końca życia.
-Coś ty ze sobą zrobił?, pomyślał. Bądź już tym zabójcą, ale nie odcinaj się od relaksu...
Uśmiechnął się kpiąco. To nie był jego świat. Znowu wciągnął dym, zaciągnął się i wyrzucił to, co zostało. Począł szukać ciekawych person do zapoznania.

[Silion aep Mor]

- A czy ja wygladam jakbym byl nadasany? Przed chwila odspiewalem 10 zwrotek szanty. Nie da rady byc nadasanym. - sprzedal kobiecie kuksanca w bok. - Poczekamy. - usmiechnal sie szeroko. - I tak nie mamy nic lepszego do roboty. Jedz, jedz moja droga, mi ta buleczka co zjadlem wystarczy. - rzekl siadajac gdzies, gdzie by nie zawadzal kobiecie, wczesniej zamknal za soba drzwi.

[Armin]

Armin położyła swoją torbę obok łóżka, tak aby nie przeszkadzała. Podeszła do dużego okna i spojrzała w bezkresny obraz wzburzonego oceanu. Kiedy się już napatrzyła podeszła zamyślona do krasnoluda i usiadła obok niego, na łóżku. Przybliżyła się do mężczyzny i przytuliła się jak do pluszowego misia. Ciemnoskóra położyła swoją głowę na kolanach Siliona. Spojrzała w błękitne oczy ukochanego.
- Kolejne wakacje... - westchnęła maurenka. - W końcu można wypocząć od różnych kruczych zleceń. - uśmiechnęła się.

[Silion aep Mor]

Krasnolud tak naprawde to zamyslony nie byl, poprostu z zaciekawieniem przygladal sie krzatajacej sie po pokoju maurence. Gdy ona ogladala bezkres morza on tak sobie pomyslal. Och... Ar... Jestes najwiekszym szczesciem jakie spotkalo mnie w zyciu. - po tym szeroko sie usmiechnal. Poczul mily dotyk, takie przyjacielskie przytulenie, a pozniej kobieta lezac glowa na jego kolanach patrzyla mu w oczy. Zrobil swoj zadziorny usmieszek i rzekl wesolo. - Co prawda to prawda... Ale to takie nie do konca bezpieczne wakacje, wiesz mozemy natrafic na piratow a i mamy tylko 25% szans na wplyniecie do portu w jednym kawalku. -zrobil taki idiotyczny szeroki usmiech. - Ale czy to teraz wazne? - zaczal glaskac kobiete po glowie i bawic sie jej wlosami.

[Armin]

Armin spojrzała na mężczyznę zaciekawionym wzrokiem.
- Czemu akurat 25%? - zapytała maurenka. - Poza tym nie martw się. Kruki zawsze wychodzą cało. Zresztą mamy na pokładzie magów. - uśmiechnęła się ciemnoskóra. Chciała już chodzić po piaszczystych plażach Chatal wraz ze swoim partnerem. Piasek przypominał jej rodzinne strony, Igshar. Plaża, morze, zachód słońca... Czy można chcieć czegoś więcej?

[Silion aep Mor]

- Zapomnialem ze nie bylas na wykladzie naszego jakze ulubionego kapitana. W tamtym miejscu, morze, naszprycowane jest podwodnymi wulkanami i ostrymi szpikulcami. - rzekl jakze madrym glosem lekko sie usmiechajac. Poczochral wlosy kobiety i zadziornie sie usmiechnal. - U twojego boku jestem gotow nawet umrzec. - powiedzial krasnolud. Po chwili. - Jakich my tutaj mamy magow? Po za panna Antarii? - zapytal zaciekawiony.

//: Skad Ar wie ze Salus to lisz?