Zemsta to wyraz słabości

[Dragosani]

Gdy Isentor zwrócił uwagę na to, że demon gra na czas, Drago uznał, że może tak być w istocie. Oznaczać to mogły nadchodzące kłopoty. Ale najpierw powinni spróbować wycisnąć cokolwiek z Nirsala. Czy jak on tam się zwał.
- Krew demona byłaby szkodliwa dla wampira? -  zapytał mistrza. - Mógłbym łyknąć nieco i wyczytać co wie.

[Elrond Ñoldor]

Elrond bez słowa wyciągnął srebrny sztylet, podszedł szybko do demona i wbił mu go w bark.

[Rakbar Nasard]

Rakbar w tym czasie zaczął rysować pentagram, który uwięzi demona. Nie skorzystał jednak z soli, czy kredy, bo wszystko to byłoby zbyt niestabilne na piasku. Zaczął oddziaływać pirokinezą na piasek, tworząc lity materiał z wyglądu przypominający mętne szkło. Tak, krok po kroku, bardzo dokładnie, odtworzył zapisany w pamięci wzór.

[Isentor]

Drago spróbuj.

[Dragosani]

Wampir podszedł do demona. Był on uwięziony w pentagramie, więc nie powinien kombinować. Elrond już zadał mu ranę, więc Drago nie musiał tego robić. Złapał demona za jego wdzianko i przyciągnął do siebie, wybijając kły w jego ranę. Zaczął pić.

[Rakbar Nasard]

Rakbar zawsze się zastanawiał jak wygląda wampir w takiej sytuacji, bo prawdę powiedziawszy - nigdy tego nie widział. Stwierdził po chwili, że wygląda to równie prymitywnie co u reszty gatunków, przez co niemal całkiem stracił zainteresowanie sytuacją. Zastanawiał się, czym mógłby przywitać nieproszonego gościa, który mógł ich tutaj zastać.

[Isentor]

Krew demona zaczęła krążyć w żyłach Dragosaniego, jego martwe serce ponownie zabiło przeszywając go bólem w piersi. Przez ułamek sekundy poczułeś się jak bóg, potężny i niezwyciężony, byłeś w stanie objąć umysłem setki myśli naraz nim wizja doprowadziła do paraliżu organizmu...

[Dragosani]

Z początku było całkiem nieźle. Krew demona była inna, niż tę, którą zazwyczaj pił Drago. Napełniała go siłą. Czuł wzrastającą potęgę. Takie przynajmniej miał wrażenie. Mimo bólu w piersi, czuł się świetnie. Jego umysł ogarniał przetwarzał setki myśli w jednej chwili... i potem nadszedł kryzys. Drago poczuł, że coś jest nie tak. Stracił kontrolę nad swoim ciałem i opadł sparaliżowany na piasek.

[Rakbar Nasard]

- Aż taka niedobra? Cholera. - skwitował sytuacje, której do końca nie był świadomy. Nie próbował dotykać wampira, bo być może sobie tego nie życzył. Demon mu nie zagrażał, był skrępowany.

[Isentor]

Drago ujrzał świat oczami Narsila, po oparach siarki i magmowej scenerii jasno określił, że to otchłań. Demon klęczał przed schodami do bramy zapieczętowanej nieznanymi mu inskrypcjami.

Podeszłą do niego postać, rozpalona buchającymi językami ognia aż do białości, niczym gwiazda na nocnym sklepieniu.
- Powrócisz do dominium śmiertelników, aby zanieść im słowo mej zemsty. Zniszczysz ostatni bastion uczonych mogących zagrozić naszym planom. Kiedy będą zajęci odegraniem się za atak na ich siedzibę my zaatakujemy ze wschodu. Nie będą wiedzieć kiedy zadamy im śmiertelny cios! Idź mój dziedzicu! Wypełnij powierzoną ci misję.
Dragosani odzyskał przytomność.

[Dragosani]

W wizji Dragosani doświadczył dotyku niezwykłej potęgi. Mógł tylko zgadywać co to było, co przemawiało do demona, które krwi skosztował. Prowadziło to jednak do bardzo ponurych podejrzeń. Panem Nastila mógł być, i zapewne był, boski demon. Po wizji wampir otworzył gwałtownie oczy. Wstał ciężko i odszedł od demona.
- Widziałem... Otchłań - powiedział do towarzyszy. - Pan tego tutaj rozkazał mu sprowadzić jego zemstę na ten świat. To on jest odpowiedzialny za atak na Pakt i... - Nagle dotarł do niego sens słów tajemniczego bytu. - I nastąpi kolejny atak! Ze wschodu, gdy my będziemy zajęci zemstą. Nie będziemy wiedzieli kiedy zadadzą nam śmiertelny cios! - Nieświadomie sparafrazował jedno ze stań wypowiedzianych przez demona.

[Isentor]

Zabij go! Musimy wracać na okręt.

[Dragosani]

Isentor nie musiał powtarzać rozkazu. Wobec demonów nie powinno się odczuwać litości. One jej by nie okazały nikomu. Drago szybko chwycił za szablę, podbiegł do demona i błyskawicznym cięciem pozbawił go głowy. Schował szablę.
- Ruszajmy więc. Przylecę tam zaraz po was. - Wampir niestety nie potrafił się teleportować, więc musiał lecieć na nietoperzych skrzydłach.

[Rakbar Nasard]

- A to bydle! - wybuch Rakbar. Jeszcze bardziej się oburzył, kiedy tak po prostu zabito demona. ÂŚmierć nie jest dostateczną karą. Po czym bez słowa teleportował się na okręt.

[Isentor]

Rakbar spal proszę ciało demonaaa...
Mistrz rozłożył ręce.
Grishil ipash grusha elash!
Isentor przeteleportował się na statek.

[Dragosani]

Widząc jak truchło demona radośnie płonie, Drago sprawdził szybko, czy ma cały ekwipunek. Następnie wezwał swoje wampirze moce, aby przemienić się w nietoperza. W tej formie opuścił plażę i poleciał na statek.

[Isentor]

Isentor zdążył już wydać rozkaz obrania kursu na Atusel. Wiatr sprzyjał magom i okręt mknął po tafli oceanu.

[Dragosani]

Zaraz po magach, na statek przyleciał Drago. Wrócił do normalnej formy. Teraz pozostawało im jedynie czekać, aż dopłyną do Atusel. I później gdzie ruszą? Wampir z wizji wiedział tylko o kierunku, z którego nastąpi atak. Wschód. Jednak Isentor zdawał się wiedzieć coś więcej na ten temat. Nie zmieniało to jednak faktu, iż w chwili obecnej pozostało im tylko czekanie.

[Elrond Ñoldor]

Elrond natomiast wykorzystywał swoją całą żeglarska wiedzę, by wykorzystać wiatry i prądy, mogące jak najszybciej zabrać ich ku nowemu celu.

[Rakbar Nasard]

Rakbar zamknął się w sobie, stał przy relingu i spoglądał w wodę. Karty zaczynały się odkrywać, niektóre były ważniejsze niż przewidywał. Po chwili przemyśleń, podszedł do Isentora.
- Mistrzu, powiedz mi, czy to daje stuprocentową gwarancje przed opętaniem? - odparł, wskazując na znamię Zewoli, jakie wytatuowała mu Mortis kilka lat temu na klatce piersiowej, w miejscu serca.