Na drodze ku zrozumieniu - Iwerin

[Pani Jeziora]

Elfa zaciekawił ten obiekt. Wielki kamień pośród trwa i wystających pni po dawno wyciętej puszczy. Zbliżył się do niego żeby go obejrzeć bliżej.

[Drasul]

Głaz był martwy. Owszem, nosił na sobie symbol. Wyryty w kamieniu przed wiekami, zapomniane, zniszczone wiatrem, deszczem i mrozem. Poznałeś jednak symbol, poznałeś to co przedstawiał. Któż lepiej poznałby drzewo. Symbol ten przedstawiał dwa drzewa, skręcone ze sobą pniami niczym nierozerwalna para. Ich korony tworzyły baldachim nad nimi. Tyle. Rzuciło Ci się jeszcze coś w oczy. Daleko, bardzo daleko, tak po lewej, jak i prawej stronie, przed lasem, na terenie wyciętym przez człowieka stały kolejne wielkie głazy. Jakoby słupy graniczne.
Kiedy dotknąłeś kamienia poczułeś chłód skały. Nic poza tym. Kamień był martwy.

[Pani Jeziora]

Elf przetarł dłonią zatarty znak. Spojrzał w prawo i w lewo. Granica? pomyślał. Po czym przekroczył ją i wszedł pomiędzy drzewa w lesie.

[Drasul]

Ostrożności nigdy za wiele, warto o tym pamiętać. Zwłaszcza, że czułeś na swoim karku czyjś wzrok.

[Pani Jeziora]

Elf zatrzymał się niby to zauważając że coś mu się stało z butem. Przykucnął i coś przy nim majstrował jednocześnie próbował rzucić okiem to w lewo, to w prawo. A nóż kogoś uda mu się zobaczyć.
Przeklinał się w duchu że po biegu zapominał o przełożenie broni do pasa.

[Drasul]

Pod drzewo podeszła powoli i niepewnie postać. Poznałeś, że to młoda dziewczyna. Była wysoka, szczupła, spod czerwonego kapturka swojego płaszczyka spływały blond włosy. Miała na sobie dziewczęcą sukienkę. W jednej dłoni niosła koszyk.

[Pani Jeziora]

Elf podnosił się wolno, ale był cały czas czujny. Nie chciał aby dziewczę się wystraszyło. Zaszurał trochę burami o zarośla, zrobił to tak jakby wycierał obcas z łajna. Spojrzał na dziewczynę i uśmiechnął się do niej
- Pozdrawiam - rzekł nie wiedząc czy przyjdzie jej zamienić z dziewczyną kilka słów.

[Drasul]

- Ja... - zawahała się dziewczyna na chwilę i przygryzła wargę, jednakże w Twoich oczach nie znalazła złych intencji, odpowiedziała więc
- Ja idę do swojej babci. Niosę jej wino i ciasto...

[Pani Jeziora]

- Yhym - odyhymknął elf. Dziewczyna wydawała się przestraszona, może przerażona, a na pewno rozkojarzona tyle samo co oberżysta w wiosce. Może rodzina? pomyślał
- To miło z Twojej strony - dodał nie wiedząc co o tym wszystkim myśleć - Wszystko dobrze? - spytał podpierając pięści na biodrach.

[Drasul]

- Ja... Ja zgubiłam swojego pupila... To on znał drogę do... do babci.... - mówiła widocznie zakłopotana. Czy się bała. A jakże. Pośrodku lasu nie sądziła, że przyjdzie jej spotkać kogokolwiek. Teraz zaś obcy mężczyzna proponował jej pomoc.
- Może... Może pomógłbyś mi go poszukać? Zgubiłam go z oczu przy wodopoju... Boje się, że coś mu się stanie. Bez niego nie trafię... do babci.

[Pani Jeziora]

Elf jeszcze nie zdążył zaproponować pomocy, jednakże kto odmówiłby takiej dziewczynie. Elf popatrzył na dziewczynę. Cóż, miał udowodnić czy jest godzien. Kto wie jakie są zachcianki bogini.
- No dobrze - powiedział i przestąpił z nogi na nogę - Powiedz mi coś o tym więcej. Spróbuję Ci pomóc.

[Drasul]

- Wygląda... To wilk... na szyi ma obrożę z przywiązanym totemem w postaci ptasich lotek... A do wodopoju nie wrócę! Tam... Tam było coś złego...

[Pani Jeziora]

- Uspokój się - powiedział lekko dziwiąc się jej wybuchowi - Przecież nie mówiłem nic o tym, żebyś tam wracała... No już. Spokojnie - powiedział dalej. Wolał do niej się nie zbliżać. Dziewczyna była w kiepskim stanie psychicznym, mogła go zadźgać nawet wsuwką do włosów
- Sam tam pójdę. Powiedz mi gdzie to jest... - rychło w czas, pomyślał. Rozmowa zaczynała być coraz dziwniejsza.

[Drasul]

- Ja... ja nie wiem... Byłam tam ze swoim Kłem... Nagle on zaczął warczeć i szczekać na... na coś w krzakach po drugiej stronie... Próbowałam go odciągnąć, ale kiedy wracałam... Wtedy jego już nie było... Chyba pobiegł tam... - powiedziała zasmucona, bliska łez.
- Dostałam go od babci... Ażeby zawsze mógł mnie do niej zaprowadzić... - powiedziała, upadła na kolana, złapała się dłońmi za twarz i rozpłakała.

[Pani Jeziora]

Elf przykucnął, złapał w dłonie listek i bawił się nim przez jakiś czas. Kiedy uznał, że uleciało dość dużo łez podniósł swa twardą twarz i spojrzał na dziewczynę.
- Gdzie ten wodopój?

[Drasul]

- To.. em.. - przełknęła ślinę i otarła łzy, westchnęła - Musisz iść tą wąską ścieżką...a potem skręcić w lewo obok kamienia porośniętego mchem... I dalej już będę wodopój...

[Pani Jeziora]

Skinął głową, niepotrzebnie, dziewczyna i tak nie patrzyła na niego.
- Poczekaj tutaj - powiedział i ruszył ścieżką. Zdjął miecz z pleców, zapiął wokół bioder. O ile nic złego go nie spotkało doszedł do kamienia, skręcił przy nim i poszedł dalej.

[Drasul]

Na miejsce dotarłeś szybko. Stanąłeś przed taflą wody. Po drugiej stronie rzeczywiście były krzaki. Sceneria był... zresztą sam widziałeś.

[Pani Jeziora]

Elf zatrzymał się za drzewem i słuchał, jednak żadne odgłosy nie mąciły jego spokoju. Ruszył więc skryty za linią drzew i krzewów aby obejść wodę i dostać się na drugą stronę.

[Drasul]

Wodopój ma to do siebie, że ściąga wiele zwierząt. ÂŚladów było więc co nie miara, od wielkich kopyt magnusów, poprzez racice jeleni, dzików, łapy niedźwiedzi, wilków, łapki kun, łasic, wiewiórek, ptaków, żab i innych. Nic szczególnego nie rzuciło Ci się w oczy.