Pomyliłeś niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu

[Dragosani]

Drago pomacał palcami miejsce, gdzie wszedł klucz. Ciężko było nawet poczuć szczelinę pomiędzy struktura piedestału a kluczem. Dopasował się idealnie. Drago rozejrzał się po sali, ale nic nie wskazywało na to, aby coś się zmieniło. Wziął więc żółty klucz i umieścił go w odpowiednim otworze. Wolał wsuwać klucz po jednym, w razie gdyby miały one wywołać coś, zanim użyje wszystkich.

[Funeris Venatio]

Sytuacja się powtórzyła. ÂŻółty klucz zniknął, a żółty symbol wygasł.

[Dragosani]

Pozostał więc ostatni klucz. Drago więc wziął go i spojrzał na otwór, w który mógł go wsunąć. Tylko czy powinien? I czy w ogóle miał na to ochotę? Czy może zamiast tego powinien olać i sobie pójść, a sam klucz wywalić do morza? Z drugiej strony zaszedł już dość daleko. Dziwnie byłoby teraz sobie odpuścić. No i to coś, ten "artefakt", o którym starożytny dracon wspominał w pergaminie, mógł być użyteczny. Draconi zdawali się chcieć ukryć to coś przed młodszymi rasami. Czyli musiał być potężny. Albo i nie, cholera tak naprawdę wie, co sobie te gady myślały. Drago wzunął ostatni klucz do otworu.

[Funeris Venatio]

Sytuacja się powtórzyła. Klucz zniknął, zielony symbol wygasł. Drago poczuł, że coś gdzieś pod nim zaczyna się jakby ruszać, przesuwać. Lód ze wszystkich sarkofagów rozprysnął się, zalewając odłamkami całe pomieszczenie i komnatki ze skrzyniami, także tymi nieotwartymi. Czarny piedestał ze środka sali zaczął obniżać się, całkowicie znikając w posadzce. Tuż za nim, jakiś metr przed stojącym wampirem, otworzyła się zapadnia. Wewnątrz znajdowała się mała skrytka, emanująca bladym niebieskim światłem z wyrysowanego symbolu.

Dragosani dostrzegł tam również następny klucz - niebieski właśnie. Taki jak poprzednie, tylko nieco większy, o bardziej intensywnym świetle.

//Znajdujesz:

Nazwa: Niebieski lustrzany klucz
Opis: Idealnie wypolerowany klucz wykonany z czarnej rudy. W kształcie podłużnego ostrosłupa, długi na 19 centymetrów. Blisko wierzchołka posiada wgłębienia, które emanują bladą poświatą koloru niebieskiego.

Tracisz: Czerwony lustrzany klucz, ÂŻółty lustrzany klucz, Zielony lustrzany klucz.

[Dragosani]

Piedestał schował się w podłodze. Rozległ się trzask lodu, który odpadał od sarkofagów. Wampir niemalże odruchowo wyciągnął pistolet z kabury i wycelował w jeden z sarkofagów. Jednak ten nie otwierał się, nic z niego nie wychodziło. Drago spoglądał przez chwilę na nie podejrzliwie. Może coś z nich na niego wylezie, gdy weźmie niebieski klucz? Albo... zerknął na demoniczną rękę, na której wciąż miał znaleziony wcześniej pierścień. Albo właśnie ów pierścień w jakiś sposób naznaczał go jako "upoważnionego", przez co ewentualna ochrona tego miejsca (o co podejrzewał sarkofagi) zwyczajnie nie aktywowała się. W sumie Aura Inteligencji nic mu nie podpowiadała. Więc nie wiedział co się może jeszcze stać. Wiedział natomiast, że może teraz wziąć ten duży klucz. I to też uczynił. Zajrzał przy okazji do skrytki, aby sprawdzić, czy nie ma tam czegoś jeszcze.

[Funeris Venatio]

Klucz został podniesiony.

[Dragosani]

Klucz został podniesiony. W skrytce nie było niczego innego. Sarkofagi się nie otworzyły. Drago jeszcze raz spojrzał na nie podejrzliwie. Takim spojrzeniem, które mówiło "obserwuję was". Nie był to oczywiście przejaw paranoi, ot wampir był ostrożny. Teraz powinien chyba wrócić do sali im. basenu. Jeszcze raz zamienił się w nietoperza i poleciał właśnie do tamtej sali.

[Funeris Venatio]

Zbliżając się do wyjścia z komnaty im. piedestału Drago poczuł, że z niej po prostu nie wyjdzie. Pierścień na jego palcu ponownie rozżarzył się, wyrysowana na posadzce i ścianach linia wybuchnęła ostrym czerwonym światłem. Przed wampirem pojawiła się niemalże namacalna i widoczna bariera, która w jakiś magiczny sposób blokowała mu przejście.

[Dragosani]

Wampir wrócił więc do swojej zwyczajnej formy, gdy tylko zorientował się, że coś jest nie tak. Pierścień na jego palcu rozgrzał się. ÂŚciągnięcie go teraz mogło mu tylko poparzyć palce niedemonicznej dłoni. W sumie mógłby spróbować użyć do tego pozostałych palców demonicznej, ale na razie wolał rozeznać się w sytuacji. Linia z piór obejmowała całe pomieszczenie. Zagradzała nawet kraty, za którymi były skrzynie. Bariera zapewne roztaczała się równolegle z linią. Wampir zerknął na sarkofagi. Tak aby się upewnić, że nie wyłazi z nich coś, co miałoby usunąć intruza.

[Funeris Venatio]

Chociaż linia niemalże płonęła wszędzie wokół, Drago nie czuł bariery za kratami, tylko przy wyjściu z korytarza.

[Dragosani]

Istotnie, bariera zasłaniała tylko wyjście. Albo wejście. Zależnie od punktu widzenia. Drago podszedł więc do krat. I wtedy zrozumiał swój błąd. Wszak za nimi były jeszcze cztery skrzynie, które mógł otworzyć żółtym i zielonym kluczem. Teraz, gdy już ich nie miał, było to raczej trudne. W sumie przedtem nawet nie próbował otwierać ich za pomocą siły, może to coś by dało? Wzrokiem ocenił wytrzymałość skrzyń. Albo próba odzyskania "pomniejszych" kluczy? A może niebieski klucz był zdolny do otworzenia każdego zamka? W sumie biorąc pod uwagę kolor, byłoby to trochę nielogiczne, ale chyba nie szkodziłoby spróbować. Wampir zerknął jednak jeszcze na miejsce, gdzie był piedestał. Tak, aby upewnić się, że nie dałoby się jakoś wydobyć kluczy.

[Funeris Venatio]

Niebieski klucz spowodował, że cztery zamknięte skrzynie zapadły się w sobie pod wpływem jakiegoś potężnego zaklęcia. Było to o tyle dziwne i niespodziewane, że ktoś postronny mógłby popuścić w gacie. Dragosani jednak pewnie nie popuścił, chociaż na pewno pluł sobie w wampirzą brodę, że doprowadził do zniszczenia tego czegoś, co się zapewne w środku znajdowało. Gdy wszystkie cztery uległy zniszczeniu, bariera opadła a pióra przybrały znowu blady odcień. Droga do wyjścia z tej komnaty była wolna.

[Dragosani]

Zniszczenie skrzyń było raczej niespodziewane. Było to także nieprzyjemną niespodzianką. Wampir pacnął się w czoło. Jak mógł o tym zapomnieć? Widocznie natłok wrażeń i liczne walki za bardzo podekscytowały go i zwyczajnie wyleciało mu to z głowy. No zdarza się. Następnym razem będzie robił notatki, czy coś! Klnąc pod nosem ruszył do sali im. basenu. I tak nie miał tutaj teraz nic więcej do roboty. A może tam uda się coś zdziałać? Zamienił się w nietoperza i poleciał sobie.

[Funeris Venatio]

W sali im. basenu Drago ujrzał basen, a jakże. A w basenie tym, jak już wcześniej wampir zauważył, rozciągał się symbol, który był połączeniem wszystkich czterech, które do tej pory odnalazł. Pióro, trzy splecione okręgi, prosta rozeta wpisana w koło i tajemnicze coś, co dało się przeczytać jak Zoso.

U nasady pióra znajdował się otwór, w który można było włożyć pierścień. W centralnym punkcie trzech okręgów również był otwór, do którego pasował pierścień podobnych rozmiarów co ten, który Drago miał na palcu. Na środku litery S znajdowało się miejsce, w które wchodził niebieski klucz. W centrum rozety było wgłębienie, w które również coś wchodziło. Można było domniemywać, że było to coś prostokątnego i podłużnego. Aura Inteligencji Dragosaniego szalała jakby ktoś smagał ją biczem z rozgrzanymi do czerwoności pazurkami, które dodatkowo wydzielały jakąś truciznę. Wampir dobrze czuł, że w głębi tych ruin czai się coś... potężnego.

[Dragosani]

No i teraz wampir doskonale widział, że jego błąd uniemożliwi mu dalsze działanie. Brakowało mu po prostu trochę elementów układanki. Z drugiej strony trochę dziwnym było to, że wcześniej nie zauważył tych szczegółów. Może wtedy by przykładał większą uwagę do tego, co już widział. Jednak teraz było już za późno. Może to i lepiej? W głębi ruin siedziało coś potężnego. I Drago nie wiedział, czy chciałby się z tym czymś mierzyć już teraz. Może później, gdy nieco się podszkoli? Już nawet nie próbował używać niebieskiego klucza i pierzastego pierścienia. Nie miałoby to raczej wielkiego sensu. Może powinien nieco pogrzebać w różnych bibliotekach i poszukać informacji odnośnie tych ruin? Może tam by znalazł odpowiedź i wskazówkę co mógłby zrobić dalej? Teraz i tak nie mógł zrobić nic. Chociaż... spojrzał na jeden z filarów otaczających basen. Były kamiennie. I gładkie. Byłoby szkoda, gdyby ktoś coś na nich wydrapał. Wampir wyciągnął sztylet i podszedł do jednego z nich. Tego najbliżej kraty prowadzącej do sali w której walczył London. Wybrał ścianę, która byłaby najbardziej widoczna dla kogoś, kto odwiedziłby te ruiny. Czyli tę od strony basenu. I zabrał się do pracy. Wydrapał sztyletem duży napis "DRAGO TU BYÂŁ". Było mu jednak mało, więc podszedł do kolumny najbliżej drugiej kraty i wydrapał drugi napis. "LONDON PRICE JEST GÂŁUPI". Zadowolony odsunął się o kilka kroków, aby podziwiać dzieło.

[Funeris Venatio]

Wyszło przepięknie. A pomysł z biblioteką naprawdę był udany. Tylko to już temat na inną historię...

[Dragosani]

Drago poprawił jeszcze kilka szczegółów, tak aby oba napisy prezentowały się perfekcyjnie. Zaśmiał się krótko, gdy wyobraził sobie minę jakiś przypadkowych archeologów, którzy by tutaj trafili. Schował sztylet do pochwy, po czym sprawdził, czy wszystko ma. Rogi demonów, klucz, pierścienie i takie tam. Wszystko było na swoim miejscu. Mogło się przydać później. Ale to już byłaby inna historia. Wampir zamienił się więc w nietoperza i poleciał w stronę jaskini, przez którą się tutaj dostał. Chyba tylko tam było wyjście, wybite przez meteoryt.

[Funeris Venatio]

Jakoś tutaj dotarł London, prawda?

[Dragosani]

Pewnie przez kanały, jakimi chodzą takie szumowiny jak on. Nietoperz zawrócił i poleciał jednak w drugą stronę. Do sali, gdzie spotkał Londona. Co prawda nie przypominał sobie, aby widział tam gdzieś jeszcze inne przejście, niż do skarbca, ale co tam. Może coś przeoczył?

[Funeris Venatio]

Na suficie pod kratą prowadzącą do sali im. skarbca dostrzegł otwór.