Miękki niczym skała II

[Evening Antarii]

To dlatego gospodarz nie był zbyt rozmowny i gburowaty... - No tak, to podejrzane - uniosła kąciki ust. - Dziękuję wam bracia... i siostro.  - pożegnała ich uśmiechem, gdy wysłuchała niziołkini. Podeszła do ogniska, chwyciła obuwie w dłonie sprawdzając, czy jest suche. Okazało się, że ciepły ogień wysuszył je i Eve nałożyła buty. Spodnie były mokre jeszcze tylko w okolicy ud, co było raczej niekomfortowe, ale suszenie szło szybko. Usiadła na swoim starym miejscu na przeciw karczmarza i uważnie mu się przyglądała.

[Funeris Venatio]

A on, jak to miał w zwyczaju, wycierał brudną szmatką brudny kufel. Raz sobie kaszlnął, wytarł twarz ową szmatką i powrócił do wycierania.

[Evening Antarii]

Niziołki naprowadziły Eve trochę... Teraz nie wiedziała jak zacząć, jak wspomnieć o piwnicy. Odchyliła się lekko do przodu, zaglądając co jest za blatem, ale niewiele zobaczyła, a dalsze starania byłyby podejrzane.
- Ekhem... gdzie trzymacie żywność, wina i zapasy? - zagadnęła niewinnie.

[Funeris Venatio]

- A co Cię to? - ton karczmarza był niezwykle pretensjonalny.

[Evening Antarii]

- Tak tylko pytam... - burknęła urażona Eve. - Ale mógłby mi pan pokazać karczmę "od kuchni". Zawsze byłam tego ciekawa. Jakieś tajemne pomieszczenia, maszyny, magazyny?... Co tam trzymacie? Alkohole, konfitury, mięsa? - wymieniła szybko, zapewne zbijając go z tropu. - Co panu szkodzi? - i spojrzała na niego zalotnie, choć tak naprawdę nie wiedziała jak go przekonać do tego dziwnego "zwiedzania".

[Funeris Venatio]

- Nie pokazuję - odparł karczmarz. Bo niby czemu miałby pokazać? Jeżeli byłby młodym kawalerem, to pewnie by się z chęcią wybrał do piwniczki z młodą dziewczyną, ale w tym wieku? Jak mu nic nie staje? Niedoczekanie.
- Zamawia coś, czy tylko gadać będzie?

[Evening Antarii]

Przemilczała jego pytanie. Posiedziała chwilę patrząc się w ogień, trochę w ciemność w oknie. Na nogawkach nie było już śladu wody - były ciepłe i przyjemne, tak samo jak buty. W końcu zdenerwowana trochę, może swoją bezradnością, brakiem cierpliwości, wstała gwałtownie. Najpierw ukucnęła na stołku, by zaraz potem przejść przez szynkwas i spać miękko na podłogę po drugiej stronie. Znalazła się na wprost gburowatego karczmarza, stanęła na palcach, by wyglądać na choć trochę wyższą i przystawiła ostrą końcówkę miecza do jego gardła. Na twarzy malowało mu się przede wszystkim zdziwienie. Czym miałby się bronić? Drewnianymi kuflami?
- Pokaż, co masz w piwnicy - rozkazała , starając się niemal wrzasnąć i brzmieć groźniej.

[Funeris Venatio]

Karczmarz nie odezwał się ani słowem. Sparaliżowany strachem opuścił brudny kufel, który rozbił się o brudną podłogę z brudnych desek. Brudna ręka nadal trzymała brudną szmatkę. Dwójka niziołków dobyła krótkich mieczy i wstała zza ławy.
- Panienko, spokojnie... Odłóż miecz.

[Evening Antarii]

Odpuściła tylko trochę, oręż wciąż miała przygotowaną. - Pokaż, gdzie jest wejście. - oznajmiła delikatnym głosem.
Rzuciła okiem na pozostałych gości, zaniepokojonych tym faktem, ale Eve nikomu nie chciała robić przecież krzywdy. Ostrze nie dotykało już skóry szyi karczmarza, a w głosie nie było irytacji.

[Funeris Venatio]

- Nie rób nic głupiego, wyjdź zza lady. Schowaj broń, a nikomu nic się złego nie stanie. - To mówił ten starszy z dwójki braci. Nie rozumiał poczynań dziewczyny. A wydawała się taka spokojna, ułożona. A tu co? Zbójnik.

[Evening Antarii]

- Spokojnie, chciałabym tylko, aby ten miły pan pokazał mi piwnice karczmy. Co w tym złego? -w jej głosie było słychać ironiczny ton. Uśmiechnęła się przyjaźnie i spuściła miecz. Wyciągnęła rękę w zapraszającym geście. - To jak? Nie zrobię nikomu krzywdy. - te słowa skierowała raczej do zaniepokojonych niziołków.

[Funeris Venatio]

- Po co więc ten miecz? Po co Ci wgląd do piwnic? Aż tak Ci zależy, by obrabować biednego karczmarza?

[Evening Antarii]

Piwnice kojarzyły się Eve zwykle ze szczurami i zapomnianymi zatęchłymi pomieszczeniami. Pełne wody, pająków i raczej zimne. Jednak te pod karczmami musiały być zadbane. Karczmarz wyraźnie stawiał opór. Przecież gdyby trzymał tam jedynie zapasy, to pokazałby to i byłoby po sprawie. Między jej brwiami pojawiła się na chwilę charakterystyczna zmarszczka... - Co? Obrabować? Nie... Tylko zajrzeć na chwilę. A miecz jest mi potrzebny i już. 

[Funeris Venatio]

- Po co zajrzeć? - nie ustępował niziołek. Ta sytuacja była wielce dziwna, nic nie rozumiał. Ani on, ani jego rodzinka. Karczmarz stał spokojnie, nie chcąc się chwilowo wtrącać, skoro dziewczyna opuściła miecz.

[Evening Antarii]

-Niziołki no... to nie wasza sprawa.- wyjaśniła z poirytowaniem. Chyba.... -Chcę tylko zajrzeć, zobaczyć co się trzyma w takim podziemnym pomieszczeniu- powiedziała spokojnie. -Chyba nie będziemy tu tak stać w nieskończoność, hm? No dalej, ruszaj dupsko karczmarzu, proszę!- i tym razem było słychać znudzenie Eve...

[Funeris Venatio]

Karczmarz chyba jednak przejął się cała sytuacją, bo podszedł do klapy w podłodze i ją otworzył na oścież. Było ciemno, gówno było widać. Znaczy się, narrator chciał napisać, że nic nie widać. O tak, dokładnie - nic nie widać.
Ogólnie to sprawy miały się tak... Dwójka niziołków stała z krótkimi mieczami za szynkwasem, od strony wyjścia z karczmy. Lada była wysoka dla nich, musieliby ją obejść. Karczmarz otworzył kwadratową klapę, która miała jakiś metr szerokości i stanął następny metr dalej. W dół prowadziła drabinka, lecz nie było widać nic na dole, bo było ciemno, jako już się rzekło.

[Evening Antarii]

Klapa zaskrzypiała i Eve w końcu (nie) mogła dojrzeć co jest w środku. Westchnęła tylko zrezygnowana, ukucnęła nad wejściem rozglądając się raz w prawo, raz w lewo, ale i tak gówno było widać. To znaczy... nic nie było widać. Uniosła brew i z wyrzutem spojrzała na gospodarza. -Może jakąś świecę podacie, hm? - tylko to zdążyła powiedzieć i już schodziła w dół. Drabinka raczej mało solidna, za to sprowadziła Evening w miarę bezpiecznie w owe ciemności.-Tylko mnie tu nie zamknijcie. - rzekła ironicznie do pozostałych na górze, jakby nie chciała kusić losu, choć teraz jej się zdawało, że to będzie bardziej prawdopodobne, niż gdyby tego nie mówiła. No cóż... Stojąc tam tak na dole, męcząc oczy, starała się chociażby coś wyszukać zmysłem dotyku, na przykład. Przeszła tak kilkadziesiąt centymetrów, wróciła znów pod otwór klapy i spojrzała w górę, czekając na jakieś źródło światła chociażby...

[Funeris Venatio]

Jedna pochodnia leżała w zasięgu wzroku, tuż przy drabince na stojaku. A na półeczce obok było krzesiwo. Takie tam zrządzenie losu.

[Evening Antarii]

O, jak miło.
Wzięła krzemień w dłoń i uderzyła kilka razy w żelazny kawałek. Po chwili wesołe iskierki tańczyły już na pochodni. Eve dmuchnęła raz, tak na wszelki wypadek, podsycając jeszcze bardziej płomień. Pomieszczenie rozświetliło się wokół niej, ukazując co skrywa piwnica...

[Funeris Venatio]

Trablina! Skoczył do przodu, będąc nieco ponad metr dalej. Chciał ciachnąć pazurami i wgryźć się... gdziekolwiek. Piwniczka duża nie była, po dwa metry na prawo i lewo, do tyłu zero przestrzeni (bo drabina), do przodu z 5 metrów. No i tyle.


1x Trablin