Doprowadzić sprawy do końca - Ansir

[Gunses]

- Muszę doszkolić się z dracońskiego - Gunses patrząc na nic nie mówiące mu wyryte runy zauważył braki w swoim wykształceniu - Co oznaczają te runy, mistrzu?

[Isentor]

//W ruinach.
- Ktoś wyrył na nich inkantacje, w zasadzie to wskazówkę do inkantacji w starodracońskim.



//Powierzchnia
ÂŻołnierze opatrywali rannych, w tym Mogula i Canisa, łatali rany, nastawiali złamane kości. Każdy z nich otrzymał po większej miksturze leczenia ran oraz gnatozrost.

Wojska Atusel: 44 piechota, 46 konni.

[Aurius]

//: Co ze mną? Biegnę do was

[Isentor]

//No to dobiegaj do nas.

[Gunses]

- Aż boję się zapytać co to za wskazówka i do jakiej inkantacji? Hmm?

[Isentor]

//W ruinach.
- Zapewne do inkantacji niezbędnej do otworzenia tych przeklętych drzwi. Muszę się chwilę skupić.



//Powierzchnia
ÂŻołnierze opatrywali rannych...

Wojska Atusel: 44 piechota, 46 konni.

[Zeleris Flamel]

Zeleris nie rzucał więcej zaklęć podczas bitwy. Dwie armię były zbyt wymieszane, aby walić czym popadnie bez narażania sojuszników. Wieocznie jednak nie każdy to dostrzegał. Może z ziemi ciężej było się rozeznać w sytuacji. Nieważne. Skończyło się tym, że Malavon nieco "musnął" zaklęcie siły królewskie. Cóż, zdarza się. Dracon wylądował po skończonej walce. Widać wybuch dowódcy pomógł żołnierzom odciągnąć go od maga.
- No to spieprzyłeś - podsumował, gdy żołnierze jako tako okiełznali dowódcę i podał dłoń elfowi, coby ten wstał.
- Ale może z wyrokiem poczekajmy na miłościwie nam panującego króla. Swoją drogą ciekawe co tam robią... - zamyślił się i rozejrzał się. Kurz bitewny opadał, rannych opatrywano, ciała poległych składano mniej wiecej w jedno miejsce. Ogółem panował typowy rozgardiasz pobitewny.
- Mogul, żyjesz? - zapytał, gdy opuścił elfa i podszedł do orka, który nie wyglądał najlepiej.

[Gunses]

No tak - pomyślał wampir i gestami nakazał pozostałym ciszę, spokój i cierpliwość

[Hagmar]

- Spokój kurwa! Dowódca do mnie i to migiem! Ryczał dracon, co takiego zrobił Malavon.

[Aurius]

Aurius w końcu znalazł w ruinach króla i hrabiego Gunsesa.
-Witajcie hrabio, oraz ty królu Isentorze. Rycerz wydawał się niezbyt zmęczony biegiem. Ostatnio przywykł do noszenia ciężkich pancerzy. -Przynoszę wieści. Sytuacja na górze została nieco opanowana. Jednak są spore straty wśród naszych. Zaklęcia jednego maga wymknęły się na koniec spod kontroli. Pan Mogul Khan i rekrut Canis Eisenheim są poważnie ranni i wymagają opieki. Opatrzyłem ich, ale to nie wystraczy. Trochę im zajmie dojście do siebie. Wszyscy przeciwnicy na powierzchni zostali zgładzeni. - wyrecytował niemal.

[Isentor]

//W ruinach.
Isentor zerknął przez ramię na paladyna ale nie skupił na nim zbyt długo swojej uwagi, wrócił do odszyfrowywania run.
- Osh qieloshhuxu ilishesh, Izishesh!
Spod kamiennych drzwi buchnęła sterta kurzu, po czym zaczęły się powoli unosić ku górze.


//Powierzchnia
- Co takiego zrobił? Co kurwa takiego zrobił? Zajebał z zimną krwią część z pozostałych przy życiu żołnierzy! Domagam się dla niego kary śmierci!

Wojska Atusel: 44 piechota, 46 konni.

[Malavon]

Elf użył wsparcia w postaci ręki dracona.
-Chyba straciłem nieco kontrolę nad mocą pod sam koniec bitwy. Wydaje mi się, że użyłem zbyt dużych pokładów i nie byłem potem w stanie zapanować. Muszę potrenować z tym zaklęciem jeszcze sporo czasu. Przyznaje, że nie mam nic na swoją obronę, jednak żałuje mej nieroztropności. Poobijany Malavon odszedł na bok i siedział opary o ruiny jakiegoś domu. Dłonią masował szczękę sprawdzając czy jest na swoim miejscu.

[Gunses]

- Jeżeli to rany śmiertelne to nie mogę pomóc. Są osłabieni, jeśli umrą to nie wytrzymają przemiany w sposób normalny i staną się wampirami niższymi, czyli bezrozumnymi bestiami. Chyba nie możemy tak ryzykować. Mogól może się pozbiera, a Canis... Cóż. Mnie kiedyś pogryzła Bestia Malara w Trzech Formach i żyję. Nigdy tego nie zapomnę - Gunses obserwował co robi Król. Po inkantacji wrota uniosły się. Gunses wyciągnął miecz z pochwy, tak dla przezorności. Przypomniał sobie inkantację wszystkich zaklęć. Tak na zapas
- Wchodzimy?

[Aurius]

Aurius tylko kiwnął głową. Miał przekazać wieści i to zrobił. Wtedy zauważył elfa Devristusa.
-Mistrzu Devristusie, wszystko w porządku? Mogę ci jakoś pomóc?

[Mogul]

W czasie opatrunków Mogula pochłonęła ciemność. Zemdlał.


//: można się ocknąć, czy na razie jesteśmy niewiadomymi?

[Devristus Morii]

Jeśli możesz to nastaw kości i podaj mi gnatozrost. Mam nadzieje, że żołnierze na górze mają coś takiego ze sobą. Potem podaj mi mikstury uzdrawiajace, które mam przy sobie mówił z przerwami na ból elf.

[Elrond Ñoldor]

- O! I jest kto się tobą zająć! To ja lecę... - powiedział do Devristusa i zniknął goniąc Wąpierza i Isentora.

[Aurius]

Paladyn zaczął nastawiać wyłamane kości elfa. Zajęło mu to chwilę ale udało się. Potem wyjął jedną z mikstur, które miał przy sobie Devristus i mu podał. -No to do dna. - rzucił żeby nieco rozweselić sytuację. -Gnatozrosta nie mam, ale powinni mieć jeszcze na górze. Zabrać cię tam mistrzu Devristusie?

Medyk

[Devristus Morii]

Lepiej mnie nie ruszać w tym stanie. Będzie szybciej jak sam polecisz na górę

[Aurius]

//: Gogo power rangers!

Aurius wykorzystując pozostałe siły i umiejętność przemieszczenia dość szybko obrócił w obie strony. Gnatozrosta znalazł u jednego z wojskowych. Pomknął jak wiatr by pomóc staremu magowi. -Mam tu jedną miksturę. Proszę. Paladyn podał "lekarstwo", a potem czekał na rezultaty.