Demony w mieście

[Gunses]

Wampir ostrożnie przekraczając próg wkroczył do domu. ÂŚmierdziało stęchlizną i kocim moczem. Na ścianach widniał grzyb, a z ocalałych na parterze mebli pozostał stół, dwa krzesła i przechylony kredens ze szmatami miast drzwiczek. Gunses skoncentrował się. Oczyścił umysł ze zbędnych myśli. Wyostrzone zmysły rejestrowały każdy sygnał. Szpon ożywił się przepełniającą go falą przypływającej energii. Rozjaśnił się. Gunses widział jego mocniejszą, aktywniejszą astralną aurę. Gunses delikatnie wspiął się po schodach na piętro. Kroczył za Isentorem.
- W Pakcie Isentor mówił o opętaniach. Sądzę, że właśnie to spotkało ojca dziewki. Pytanie... Skąd Isentor zna się z babką dziewczyny?

[Isentor]

Wchodząc po schodach ciągnięty za rękę przez kobietę zerknąłem spode łba na bestie. Trudno nie znać magów w naszym królestwie - powiedziałem z przekąsem.
Dziewczyna zaprowadziła nas do pokoju na piętrze. Obskurny pokój przepełniało gęste powietrze, które utrudniało oddychanie.
- Odejdź dziewko. Nie wchodź tutaj pod żadnym pozorem.
- Czujecie? Zapach siarki w powietrzu? Był tutaj demon.
Pośrodku pomieszczenie stało stare, drewniane łoże. Pod białą jak śnieg pierzyną wił się starszy mężczyzna.
- Anv odkryj go.

[Anv]

Anvaunis ostrożnie podszedł do łóżka, na którym leżał, a raczej wiercił się starzec. Złapał za pierzynę i szybkim ruchem ściągnął ją, ukazując mężczyznę w całości...

[Isentor]

Naszym oczom ukazał się wymęczony psychicznie i fizycznie starzec. Pościel poplamiona była krwią, pełna plam od moczu. Po tym jak Anv uniósł pierzynę buchnęło w naszą stronę powietrze przepełnione siarką. Mężczyzna słabym i posępnym głosem wymruczał...
- Panie zabij mnie. Uwolnij mnie od tego.
Zbliżyłem się szybko do starca. Był już w kiepskim stanie. Demon powoli przejmował nad nim kontrolę.
- Zaryglujcie drzwi. Bądźcie gotowi na każdą ewentualność.

[Anv]

Anv szybko ruszył do drzwi. Zamknął je, lecz aby zapewnić większe bezpieczeństwo, wziął stojącą obok szafkę i docisnął ją drzwi, układając ją pod kątem, wspierając na klamce. Wejście było praktycznie nie możliwe.
- Gotowe. My z resztą też. - rzekł Anv i spojrzał na błagającego o śmierć mężczyznę.

[Gunses]

Gunses stanął w bezpiecznej odległości od łóżka.

[Isentor]

Oczy staruszka ogarnęła ciemna jak noc otchłań. Wstał powoli z łóżka. Spojrzał ciemnymi ślepiami na Isentora.
- Wypierdalaj!
Nagle król poszybował na drugi koniec pokoju, lodując w szafie wbił się w nią łamiąc ciałem drzwiczki.
- ÂŁap go Gunsesie!
Rzuciłem Anvowi beżowy mieszek.
- Rozsyp sól przy drzwiach i oknach!

[Anv]

Anvarunis zręcznie złapał mieszek. Otworzył go i podszedł do drzwi, gdzie wysypał część jego zawartości, tworząc odpowiednią barierę. Potem szybko podbiegł do okien, pod którymi także rozsypał sól.
- Gotowe! - krzyknął do Isnetora. Po czym zaczął się koncentrować aby być gotowym na możliwe niebezpieczeństwo ataku.

[Gunses]

Wampir błyskawicznie wykonał polecenie. W długim skoku rzucił się na opętanego. Przewidział, że największe sukcesy odniesie szpon. Wykierował go w wątłe ramię mężczyzny i chwycił go mocno. W szponie poczuł mrowienie. Domyślił się, że to efekt kontaktu z bytem astralnym. Swą spotęgowaną mutagenami wampirzą siłą spróbował przewrócić człowieka na podłogę pokoju

[Isentor]

Demon rzucił Gunsesem w sufit, a następnie o podłogę. Przekręcił głowę w stronę Anva, ten w mgnieniu oka przeszybował nad łóżkiem i uderzył w obraz na ścianie za nim. Padł zdezorientowany na podłogę.
Potężnym zamachem uderzyłem demona końcem mojego kostura w twarz. Jego głowa obrócona niemal o 180 stopni nadal łypała na mnie czarnymi jak węgiel oczyma. Próbował wyprowadzić atak ale szybko wyprowadziłem kontrę rzucając nim o ścianę. Przytrzymałem gnidę mortokinezą tak by nie mógł się oswobodzić.
- ÂŻyjecie?

[Anv]

Anvarunis wstał podtrzymując się ściany. Po chwili otrząsnął się i był gotowy do działania.
- Mniej więcej. - rzekł obolały lecz w pełni skoncentrowany do działania.

[Gunses]

Wampir pozbierał się szybko. Był wytrzymały na silne uderzenia swą naturą i szybką nocną regeneracja tkanek
- Ze mną wszystko gra - rzekł zerkając to na Isentora to na Anvarunisa, który już się podniósł
- Nie sądziłem, że demony mają taką moc... - rzekł wpatrzony w przytrzymanego magią mężczyznę.

[Isentor]

Odrzuciłem łóżko w kąt za pomocą mortokinezy.
- Anv łap kredę i szybko narysuj to na podłodze.


Demon wił się próbując uwolnić. Raz po razie rzucał w Isentora drobnymi przedmiotami walającymi się po pokoju. Jednak ten szybko wysuwał kontry.
- Zginiesz magu! Zabije Cię! Już po Ciebie idą.

[Anv]

Anvarunis starał się skupić na zadaniu, pomimo iż demon krzyczał i wygrażał się. Anv wziął kredę i zaczął rysować. Najpierw okrąg, potem wrysował pentagram. Na końcu zajął się dziwnymi symbolami. Mimo iż nie znał ich znaczenia, wyrysował je dokładnie i sprawdzając jeszcze raz zgodność powiedział
- Zrobione. Co teraz?

[Isentor]

Rzuciłem demonem w sam środek znaku narysowanego przez Anva.
- Gadaj demonie!
- Myślisz, że uwięzienie mnie coś da? Tracisz czas śmieciu. Moi bracia zaraz tutaj będą.
- Bądźcie gotowi.

[Gunses]

Szpon Wampir wręcz pulsował mocą. Otaczająca go aura była już pokaźna. Wampir skoncentrował się na otoczeniu. Chciał być gotowy na każdą ewentualność.

[Isentor]

Zbliżyłem się do demona tak by dokładnie mógł śledzić moje ruchy.
- Anv podaj mi mieszek z solą.

[Anv]

Anv gdy tylko usłyszał nakaz, natychmiast podał mieszek z solą Isentorowi. Był to ten sam mieszek, z którego brał on wcześniej sól, aby zabezpieczyć drzwi i okna.
- Trzymaj.

[Isentor]

Sięgnąłem do mieszka po garść soli. Rozłożyłem dłoń i za pomocą mortokinezy uniosłem w powietrze tysiące drobnych kryształków soli. Wystrzeliłem nimi w demona. Drobinki przebiły skórę opętanego starca wtapiając się dogłębnie w tkankę zadając ogromny ból. Demon zasyczał.
- Skurwysyn! Torturuj mnie. Nic Ci nie powiem!
Powtórzyłem czynność, raz po razie zadając ból demonowi, który sapał coraz głębiej i wolniej z każdym kolejnym ciosem.
- Co mi tam. I tak zginiecie. Skurwysyny, bękarty! Pan jest już blisko. Rozsmaruje pokój waszymi wnętrznościami jak masło rozsmarowuje się po kromce chleba. Hahahahaha!
Z pokoju pod wami dobiegł przeraźliwy krzyk dziewczyny. Po chwili ustał. Trzymającą w napięciu ciszę przerwał lekki stukot dobiegający zza drzwi.
- Gunsesie sprawdź to.

[Gunses]

Wampir odwrócił się na pięcie w stronę drzwi. Podszedł do nich i chwycił za klamkę. Równocześnie stał się niewidzialny, ażeby nie został rozpoznany, a ustawił się tak, aby nic co zza drzwi wyskoczy nie mogło go uderzyć...