Wiosenne porządki

[Hagmar]

Ja to bym wolał tyla w miodzie ile ta ziemia warta jest. Powiedział Garir, strzelił lejcami by ponaglić konie. Następnym razem wezme mu ładniutką trumne co by wygodnie miał.

[Gunses]

- Musze całą wyspę osłonić powłoką... Tylko czy tarlesstów starczy? - Gunses wiedział, że nie starczy. A szkoda.

[Hagmar]

Zmierzchało gdy dojeżdżaliśmy do karczmy "Pod kozim kopytem", Jest to bogato umeblowana karczma otoczona niewielką palisadą. Leży 110 km na wschód od Ekkerund, na jedynym szlaku handlowym prowadzącym do Ekkerund. Zawijają tutaj nie tylko najemnicy, czy pospolita ludność, ale również szlachta i bogaci kupcy. Rzadko dochodzi tutaj do pijackich bójek, a nawet jeśli takie mają miejsce, są szybko zakańczane przez krasnoludzkich najemników wynajętych przez właściciela. Gdy wjechaliśmy na plac zrazu zleciała się służba by oporządzić konie i wóz.

[Patty]

Z cichym westchnieniem zeszłam z siodła, oddając lejce stajennemu. Jazda konna może i była przyjemna, jednak na dłuższą metę całe ciało sztywnieje i pobolewa, a tego już nie lubiłam. Ale cóż, takie były efekty wielodniowych wypraw. Najprzyjemniejsza część jeszcze na mnie czekała. Stajenny ukłonił się lekko, odbierając wierzchowca. Skinęłam jedynie głową i udałam się do środka karczmy, szukając czegoś ciepłego do jedzenia. Bo z pewnością musieli mieć coś takiego na stanie.

[Iddeous]

Kompania bez większych przeszkód, oprócz niewygód hrabiego Cadacusa, dojechała do owej karczmy. Iddeousa bolały wszystkie stawy, mimo, że ledwo skończył dwadzieścia lat, to czuł się jakby miał ciało co najmniej sześćdziesięciolatka. Oddał stajennemu konia bez słowa, ani nawet kontaktu wzrokowego. Wszedł szybkim krokiem do karczmy, zajął wolny stolik, niedaleko Patty i usiadł. Rozglądnął się i zawołał:- Ej no, Gospodarzu! Macie dobrą i pożywną strawę dla znudzonych podróżnych? Czuję się jakbym nie jadł od tysiącleci. Wtem głośno zaburczało mu w brzuchu i żołnierz zaśmiał się.

[Mogul]

Mogul lubił, a nawet kochał takie podróże. Ciężka, lub nie wyprawa, a po tym zatrzymanie się w karczmie. Klimat i odczucia towarzyszące przy tym były intensywne i niesamowite. Ork był w pewien sposób obieżyświatem, w końcu podróżował kilka lat, ale ze względu na bonusy rasowe nie mógł nic dostać za ten perek. Podczas podróży zahaczył kilka razy wzrokiem Gunsesa. Jednak nie rzucił w jego stronę ani jednego zdania, nie szydził, ale też nie współczuł. Po prostu był mu obojętny.

[Koza123]

Konrad zsiadł z konia i oddał go stajennemu. Wszedł do karczmy i zajął jeden ze stolików jednocześnie szukając wzrokiem karczmarza. Młodzieniec chętnie napiłby się jakiegoś dobrego piwa.

[Gunses]

Kiedy się ściemniło Gunses wyskoczył z wozu jak fryga. To dopiero była podróż! Leżenie brzuchem do góry, gdy inni siedzą w twardych kulbakach! Ha! No, nie wspominając o krwawieniu z nosa i oczu oraz stanu bliskiego agonii... Cóż. Cena potęgi nocą, kosztem słabości za dnia.
Wampir zgłodniał, miał zamiar posilić się świeżą krwią w obejściu karczmy, tak aby nikt tego nie zobaczył. Póki co wszedł ze wszystkimi do środka ;>

[Malavon]

Elf udał się za resztą podróżnych w kierunku karczmy. Nie miał ochoty jeść ani zbytnio pić, więc wyciągnął z szaty podręczny leksykon maga. Wziął go z Gildii Magów zanim wyszedł na miasto. Malavon lubił czytać w podróży lub w wolnych chwilach. Poza tym wciąż musiał się doszkalać i trenować. Po chwili zrezygnował z tego pomysłu i postanowił pomęczyć jeszcze nieco członkinie zakonu.
-A ty osiągnęłaś już jakąś ciekawą pozycję w Bractwie? Wydajesz się mieć nielichy bagaż doświadczeń.

[Hagmar]

Przy jednej z ław siedziała trójka krasnoludów i ktoś kto wyglądał na maga ale pił i śmiał sie z sprośnych żartów brodaczy, Garir znał jednego z tej trójki. Był to...
Yarpen, stara pierdoło! Przywitał się podchodząc do stołu i dając znak reszcie drużyny by i oni podeszli.
Garir, kutasie! Tydzień tu kurwa siedzimy z Torralem, Cedriciem i Miltenem i czekamy na was. Tych dwóch Garir kojarzył, ale Miltena nie. Mało sie widuje magów lubujących się w towarzystwie krasnali.
Problemy  techniczne były. Powiedział krótko. Karczmarzu! My prosilibyśmy tego prosiaka co tam dochodzi i... po beczułce piwa i miodu.
Szykuje się ostre rżnięcie co?
I to jak...

[Adaś]

Podróż mijała, bardzo ale to bardzo powoli. Czas mijał strasznie mozolnie. A było to oczywiście spowodowane brakiem jakiegoś ciekawego zajęcia w trakcie jazdy. No ale w końcu dotarliśmy do jednego z wielu celów naszej wyprawy. W sumie nie zdziwiło mnie że jednym z tych celów była karczma, w końcu kto by się dziwił, skoro wyprawę tę prowadził krasnal? Ale cóż, kiedy tylko zajechaliśmy pod sam zajazd, z miłą chęcią zsiadłem z konia, rozprostowując nogi zaprowadziłem go do pobliskiej stajni. Wolałem sam się nim zająć, aby trochę "odżyć" bo tej jakże wyczerpującej podróży. Kiedy wprowadziłem go do środka, wolnymi ruchami go rozkulbaczyłem. Siodło i toboły powiesiłem na ścinakach boksu po czym ruszyłem do karczmy. Już niemal czułem smak ciepłego posiłku i pienistego piwa. Oblizując wargi wszedłem do środka, większość towarzyszy już tam siedziała. A wśród nich był, nie kto inny jak mój drogi tatko. Podszedłem do stolika przy którym siedzieli i klęknąwszy mocna ojca w plecy spytałem:
-A ty gdzie znowu mordę moczysz, że tyle czasu cię nie widziałem?

[Patty]

Usiadłam obok elfa, który choć zdawał się być fizycznie starszy, to mentalnie przypominał raczej nieopierzonego młodzika, który ledwie co opuścił rodzinny dom i próbuje się odnaleźć. Zamyśliłam się przez chwilę; czy każdy elf dojrzewa nieco wolniej niż ludzie? A może po prostu akurat tacy się trafili na Valfden. Ale nie wiedziałam tego, a Malavon przybył już z kolejnym pytaniem.
- Swego czasu byłam nawet mistrzynią i przewodziłam całemu zakonowi, ale te czasy już minęły. Po prostu tak wyszło - uśmiechnęłam się krzywo, nalewając sobie miodu. Ostatnimi czasy bardzo polubiłam ten napitek, był przyjemnie słodki, w przeciwieństwie do wykręcającej twarz i wnętrzności paskudnej wódy, którą w podobnych przybytkach z reguły serwowali - A twoja uwaga może wynikać stąd, że po prostu sporo już widziałam i wiele krain zwiedziłam.

[Hagmar]

ÂŚledzwo żem prowadził. W sprawie z zgonem Czarnego Barona. Odparł krótko,, i na tyle głośno by słyszał to  każdy kto akurat obok przechodził.

[Gunses]

Gunses słysząc o przeprowadzonym śledztwie lekko się uśmiechnął. Drapieżnie. Mało kto łączył fakty wyjechania Zelerisa z miasta, 'samobójczej' śmierci Anvarunisa i cichej 'samotnej' śmierci Aragorna z nagłym ponownym pojawieniem się na tronie władcy Wampirów, nikogo innego jak Gunsesa Cadacusa. Wampir przysunął się bliżej. Usłyszał imię Milten. Znał jednego takiego, kiedy lata temu na Khorinis Gunses jako jeszcze człowiek przygotowywał się w klasztorze Magów Ognia do przejścia Próby.

[Koza123]

Konrad zbliżył się do stolika, przy którym siedzieli Adamus, Garir i reszta.
-Adamus. Chyba nie mieliśmy jeszcze okazji się przywitać. Witaj, Yarpen.- mówił do tych, których już znał, zaś z pozostałymi przywitał się skinieniem głowy.

[Hagmar]

Witaj. Odparł a w tym samym czasie wniesiono pieczone prosie i wraz z czterema półmiskami okraszonych skwarkami ziemniaków. Powęszyłem tu i tam i wiem że Aragorna... otruto.
ÂŻe kurwa co?! Garir krzyknął aż zadudniało. Ale kurwa jak?
Srak. Milten mów.
Ekhm. No więc Aragornowi dorzucono coś do herbaty, którą zwykł pijać wieczorem przed snem. To tak w dużym skrócie. Odrzekł elf.

[Gunses]

Twarz Gunsesa była niczym wykuta z kamienia. Nie zdradzała nic. Absolutnie nic...

[Koza123]

Konrad na chwilę pobladł. Nie wierzył, że wielki Dracon, będący jednocześnie wielkim i mądrym wojownikiem mógł zostać ot tak sobie otruty.
-Wiemy już, czym?- spytał po chwili.

[Mogul]

A twarz Mogula wskazywała, że na nic ciekawego nie wpadł elf. To było oczywiste i coś wisiało w powietrzu. I nie, nikt raczej nie pierdnał na tyle przeraźliwie, bym męczyć tym orka. Westchnał, gdy usłyszał pytanie Konrada. Nie wiedział, czy pytanie było poprawne. Bo po co komu informacja o tym, czym się zatruł. Ale to tylko myślenie Mogula.

[Hagmar]

Nie, ale to pewnie "Czarny Bez". Pytanie brzmi: kto to zrobił. Bo po co to chyba jasne. Rzekł czarodziej. Garir jedynie cichcem pierdnął i rzucił kolejne "kurwa mać". Nałożył sobie kawałek pieczystego i jadł w ciszy.