Poszukiwania Nekromanty

[Mantos]

Po dwóch godzinach alchemik otworzył oczy
- Co się sta... - zdążył tylko zacząć i natychmiast krzyknął - Nie! To wy. Zostawcie mnie!

[Hagmar]

-Spokojnie, chcemy jedynie byś nam powiedział gdzie jest krąg rytualny, a i najmocniej przepraszam za krasnoluda...

[Hagnar Wildschwein]

-Ekhem... no ten... teraz już Ci wierze, ale uwierzę ci jeszcze bardziej jak odpowiesz na pytanie mojego kamrata- - rzekł krasnolud wpatrzony w alchemika.

[Mantos]

- Ehh, no dobrze. Powiem wam. Jak mniemam jesteśmy po zachodniej stronie gór. Idźcie na północ i poszukajcie ścieżki pomiędzy dwoma szczytami. To niedaleko stąd, widziałem je kiedy pogoda się trochę poprawiła. Idźcie nią, aż dojdziecie do jej końca, skręćcie w lewo. Jeśli pójdziecie prosto jakieś 100 metrów a potem wejdziecie w ukryte przejście na prawo dojdziecie do tego kręgu który znajduje się na wielkim klifie. Jednak uważajcie, ta droga jest wielce niebezpieczna, czai się na niej wiele potworów. Mam nadzieję że wam pomogłem.

[Gordian Morii]

Wielkie dzięki za wskazanie drogi. Zaczekaj tu na nas przyjacielu. Wrócimy po ciebie bodź tego pewien. po czym ukłonił się starcowi zarzucił skóry na plecy i ruszył w stronę wyjścia jaskini. Kompania za mną!- krzyknął wesoło i wszyscy zgodnie pomaszerowali według wskazanych przez alchemika wskazówek.

[Mantos]

- Tylko wróćcie po mnie! - krzyknął do wychodzącej z jaskini trójki

[Gordian Morii]

Nie obawiaj się! Tylko znowu nie próbuj się zabić!- krzyknął elf i ruszył górską ścieżką pokrytą dosyć dużą warstwą śniegu.

[Hagnar Wildschwein]

-Trzymaj alchemiku! - rzekł Domenic zostawiając alchemikowi 3 skóry, które taszczył na plecach.
-Niech ci służą! Wrócimy po Ciebie to spowrotem je zabierzemy, lecz teraz nie są mi potrzebne. W końcu jestem krasnoludem -dziarsko i na swój sposób powiedział krasnolud po czym ruszyli w góry zgodnie ze wskazówkami alchemika.

[Mantos]

Doszliście do końca ścieżki między dwoma szczytami.

[Hagnar Wildschwein]

-Alchemik kazał iść w lewo, towarzysze...-.

[Gordian Morii]

Tak jest Domanicu idziemy w lewo. A jeszcze jedno wyciągnijcie broń. Wszak alchemik wspominał coś o różnych bestiach które mogą się tutaj na nas czaić- zauważył elf i dobył swojego miecza.

[Hagnar Wildschwein]

-Idziem, idziem! Rozglądajta się za tym wejściem co tu być miało... - powiedział Domenic.

[Mantos]

Szliście prosto, co chwile zapadaliście się w śniegu. Było cicho, zbyt cicho. Nagle ze śniegu wyłonił się jakby ogromny wij. Rzucił się prosto na Gordiana, ale ten dzięki szybkiej reakcji elf zdołał uniknąć śmierci. Potwór ponownie skrył się pod śniegiem.



Nazwa: Rohmoraz
Opis: Rohmoraz to niezwykle przebiegła bestia. ÂŻyje w zimnym klimacie zakopany w śniegu. Gdy poczuje nawet najmniejszą wibrację na powierzchni białego puchu to czeka bez ruchu  aż niczego niepodejrzewająca ofiara wpadnie w jego sidła.       
Walka: Atak ostrymi kłami, wykorzystując własny ciężar.
Technika: Rohmoraz wykopując się ze śniegu momentalnie rzuca się z góry na ofiarę wbijając jej kły (bądź jak kto woli specyficzne rogi) w plecy bądź klatkę piersiową, po czym najzwyczajniej wciąga nieszczęśnika pod linię śniegu gdzie w spokoju konsumuje ofiarę.       
Atrybuty: Duża szybkość, ciężar, wyczuwanie drgań, efekt zaskoczenia gdy wyłania się ze śniegu, wrażliwość na gorąco, nasłuchiwanie, zauważenie, potężny atak.
Trofea: Róg 3x (niezwykle twardy i ostry, nadaje się na ostrze sztyletu), kolce grzbietowe.

[Hagnar Wildschwein]

-Osz kurwica mać! Cóż za szkadardna bestyja! Uwaga na co stąpacie! -



\\\Jaka jest pogoda? Piszę, bo nie wiem czy można wzniecić ogień.

[Gordian Morii]

Panowie było blisko ale się udało. Weźcie spokojnie ściągnijcie broń. Gdy znowu się pojawi strzelajcie. Mam plan. Pojedźmy tylko spokojnie do tej ściany. Weźcie sobie po kamieniu. Czytałem że ta bestia reaguje na drgania jeżeli znowu wyskoczy z tego śniegu rzucajcie jak najdalej byle nie w nią. Powinna wtedy się odwrócić w tamtą stronę a wtedy strzelajcie ale na bogów celnie.- powiedział szeptem Gordian i zaczął powoli iść przy ścianie. Ha panie Domanicu coś widzę że przeszła ci ochota na jedzonko. cicho zaśmiał się elf.

//Jak wygląda ta cała ścieżka/droga po której się poruszamy?

[Mantos]

Ma jakieś pięć metrów szerokości, i widać tylko śnieg, żadnych kamieni. Niebo jest czyste, dobra widoczność. Potwór zaatakował ponownie, wyłonił się ze śniegu tuż obok Domenica, złapał go w paszcze. Krasnolud szamotał się ale Rohomoraz trzymał go mocno i znowu spróbował się schować w śniegu. Wiadome było, że jeśli zniknie im z oczu, już nie zobaczą swojego towarzysza żywego.

[Gordian Morii]

O nie potworze mojego towarzysza to ty nie dostaniesz.- krzyknął elf. W stronę bestii. I ruszył w jej stronę.Korzystając z tego że krasnolud trochę ważył i bestia nie mogła go unieść przez co trzymała łeb dosyć nisko, elf  z całej siły uderzył tuż za głową  Rohomoraza. Elf usłyszał chrzęst pękającego chitynowego pancerza bestii...

//Zabiłem albo chociaż ciężko zraniłem napastnika?

[Mantos]

Oszołomiony Rohomoraz wypuścił z paszczy Domenica i szybko schował głowę w śnieg. Po chwili znowu nie było go widać... Krasnolud był ranny, ale i wij porządnie oberwał.

[Gordian Morii]

No, Domenicu mamy szczęście w nieszczęściu. Miejmy nadzieję że więcej nie wyjrzy z tego śniegu bo wtedy już nie ręczę za siebie. -powiedział Gordian odwracając się do miejsca w którym zniknął wij. Musisz iść podziękować królowi za tą zbroję bo gdyby nie wojna z orkami mielibyśmy tutaj trupa a tak to przynajmniej żyjesz obeszło się jedynie na tych ranach miejmy nadzieję że nie ma złamań. Aragornie przyjacielu słyszałem że ty znasz się coś na medycynie podejdź i sprawdź co z nim. -rzekł elf do Aragorna który z mieczem gotowym do ataku wypatrywał wija. W razie czego ja się nim zajmę. -rzekł klepiąc po ramieniu elfa który klękał przy rannym krasnoludzie.

[Hagnar Wildschwein]

-Chędożony w rzyć wij przeklęty! Niech ten śnieg będzie jego grobem na wieki! A tobie dzielny Gordianie za ratunek dziękuję, nadzieje mieć musze, że odpłacić się móc będe! - rzekł mocno poturbowany, leżący na ścieżce krasnolud.



\\\\Nie tak jedzonka jak to, że ten wij ciepła nie lubi.