Na rozprostowanie kości

[Evening Antarii]

Gdy wyszli ze sklepu anielica wzięła od wampira fiolkę z miksturą i wypiła ją. Chwilę odczekała, by dostrzec efekty. Po kilku minutach jej oczy zaczęły postrzegać wszystko w szarych kolorach, ale każdy szczegół było bardzo dokładnie widać, nawet lepiej niż za dnia. Z tym wyjątkiem, że wszystko było w nieskończonej ilości odcieni szarego. Niemal białe ludzkie twarze, szary bruk, jasno-szare domy, ciemno-szare niebo, niemal czarne drzewa i rośliny. Nic jednak się ze sobą nie zlewało, doskonale można było odróżnić każdy przedmiot od siebie, a nawet z wielu metrów dostrzec, kto kroczy ciemną uliczką.
-Łooo....- skomentowała Antarii, rozglądając się dookoła, jakby przymierzała nowe okulary. -Bardzo to fajne, ale też dziwne- dodała. -Teraz, jak już wiem jak to jest widzieć lepiej w nocy, nie będę chciała oglądać świata bez "kociego wzroku".

[Patty]

Czarodzieje... Daleko nie mógł uciec, stwierdziła anielica i sięgnęła po miecz. Gładkie, czarne ostrze opuściło z sykiem pochwę i anielica tak zbrojna ruszyła przed karczmę. Wychodząc zawołała do Bękartów:
- Hej, nie ma go tam nigdzie...? - gdy zaś wyszła przed karczmę i ujrzała elfiego maga - Tu jesteś! - krzyknęła i przemieściła się za jego plecy, momentalnie posyłając go kopniakiem na ziemię - Było pyskować?!

[Zaidaan]

- To nie jest chyba najlepsze miejsce na takie pytania. Chodźmy szybko zanim wybiegnie za nami wkurwiona anielica z pistoletem.
Kiwnął głową na resztę i szybko skręcił w jakąś alejkę by ukryć się przed prawdopodobnie zbliżającym się gniewem anioła. Wcale by sie nie zdziwił jakby wybiegła na zewnątrz i jeszcze kogoś postrzeliła. Przyspieszył tempa słysząc za sobą krzyki anielicy. Złej anielicy.

[Dragosani]

Drago też się rozejrzał, chociaż przecież jego wzrok się nie zmienił. Potem spojrzał na Evening.
- Więc widzisz teraz, że i w mroku może kryć się piękno - powiedział. Oczywiście nie mógł być poważny za długo. - I twoje oczy śmiesznie wyglądają! - zaśmiał się. Potem jego wzrok zupełnie przypadkowo powędrował na katedrę, która górowała nad miastem. Uśmiechnął się niecnie.
- Masz ochotę się przelecieć? - zapytał anielicy.

[Melkior Tacticus]

- Z nią nie ma żartów, serio. Powiedział wychylając się zza rogu. - O. Właśnie kopnęła Meritha, jak można kopać starców.

[Nawaar]

- Dobrze. Opowiedział, po czym wziął drewnianą skrzynię pełną narzędzi od starego kupca. Rzeczywiście nie była ciężka zwłaszcza dla rosłego maurena, który przewyższał staruszka już pod każdym względem. Ciemnoskóry otworzył zawartość owej skrzyni, sprawdzając co rzeczywiście jest w środku. Staruszek nie wyglądał na kłamce i raczej żadnych węży tam nie znajdzie, tylko wspominanie narzędzia tak w rzeczywistości było. Same narzędzia, które wykładał na wystawę staruszka. Wiele tego nie było i dość szybko się uwinął z robotą, po tym zamknął skrzynie pozostawiając ją pustą na wozie. - Tak może być? Coś jeszcze będzie do zrobienia? Może jeszcze na coś staruszkowi się przyda.

[Egbert]

Egbert nie miał pojęcia jak walczyć z aniołem, nie mówiąc już o tym że średnio chciało mu się narażać dla bliżej nieznanego maga. Wziął więc przykład z reszty towarzyszy i poderwał swoje cielsko z krzesła, po czym dał nogę na zewnątrz.
-Robimy coś?- Zapytał gdy już znaleźli się we względnie bezpiecznym miejscu. Rudobrody w dalszym ciągu miał kubek kakao w ręce.

[Merith]

- Ała! Krzyknął lecąc na ziemie. - Dobra, przepraszam. Weź się uspokój kobieto. Powiedział wstając, teleportował się jeszcze raz tym razem gdzieś gdzie go psychiczna i agresywna anielica nie znajdzie.

[Melkior Tacticus]

- Nie, Merith to wrzód na dupie. Nawet lepiej że go pogoniła, serio. Nie chcecie dla niego się narażać.

[Patty]

- Już możecie wyjść - zawołała Patty do Bękartów czających się za węgłem jak banda knujących dzieci. Wyglądali rozkosznie. Anielica pomachała im ręką z mieczem i wróciła do gospody rozładować broń.

[Zaidaan]

- Już spieprzył, mag chędożony. Tfu! - Wyszedł zza rogu i rozejrzał się po okolicy. - No, skoro już jesteśmy na zewnątrz - chodźmy się tu rozejrzeć! - Zaproponował i ruszył powoli przed siebie rozglądając się za czymś ciekawym.

[Evening Antarii]

-Co z nimi nie tak?- zamrugała szybko, zdziwiona. Nie przejmowała się tym jednak zbyt długo. Jej wzrok podążył za wzrokiem Antaresa. Czyli na najwyższy punkt w mieście, a może i w okolicy.
-Z tobą zawsze- odparła bez chwili wahania. Po sekundzie Eve już nie było w miejscu, w którym przed chwilą stała. Dzięki przemieszczeniu znalazła się kilkanaście metrów nad ziemią i dopiero tam rozłożyła skrzydła i mocno nimi machnęła, by wzlecieć prosto w górę.

[Dragosani]

- Ej, oszukujesz! - Drago krzyknął za anielicą, po czym sam wyskoczył w powietrze i przemienił się w nietoperza. I już jako małe, latające stworzenie, przeleciał nad głowami mieszczan, kierując się w stronę katedry. Konkretnie na jej dach.

[Armin]

Ciemnoskóra nie do końca orientowała się w zaistniałej sytuacji. Anielica z królem poszła na spacer, druga anielica kogoś bodajże zaatakowała i zebrała się jakaś grupa widzów czy uciekających przed kobietą mężczyzn. Może dlatego, że było za wcześnie, aby myśleć logicznie i racjonalnie, a może to dlatego, że za dużo się działo w jednym momencie, a maurenka dawno nie obcowała z taką grupą osób. Ostatnie lata spędziła w izolacji, w swoim hermetycznym małym świecie.
Nie rozumiała też, dlaczego ona oraz reszta wstała tak wcześnie, jeśli nic sensownego nie mają do roboty i muszą czekać do wieczora, aby wyruszyć z grupą maurenów do kopalni na przeszpiegi. Na pierwszy rzut oka - bez sensowne działanie. Cóż, jeżeli jednak tak się stało to najwidoczniej jakiś sens, większy czy mniejszy musiało mieć. Armin nie była od oceniania, tylko od działania.
Widząc, że wszyscy robią to, na co aktualnie mieli ochotę, kobieta dokończyła posiłek i wstała od stołu, po czym narzuciła płaszcz, a następnie wyszła z karczmy. Chciała się przewietrzyć, więc poszła przed siebie, bez żadnego konkretnego celu.

[Marduk Draven]

Marduk wracał z kaplicy, gdy zauważył zaistniałą między Merithem a Patricią sytuację. Na jego twarzy nie gościła absolutnie żadna emocja. Nie drgnęła ani razu. Wszedł do gospody chwilę po tym gdy Armin z niej wyszła. Zdjął kaptur z głowy i rozpuścił włosy, które jak czarna burza chmur deszczowych rozpostarły się po jego ramionach. Zdjął pelerynę i powiesił ją na wieszaku. Usiadł przy Patty.
– Co się stało? – spytał anielicę. – I czemu Merith zapoznał się z Twoją anielską nogą i ziemią? – dodał lekko zdziwiony.


Przechodnie zareagowali ochami i achami gdy anielica, a potem wampir wzbili się w powietrze, wskazując na nich palcami. Katedra miała strzelisty dach. Trudno byłoby się utrzymać na nim normalnemu człowiekowi, ale czy wampirowi i aniołowi? Drago, jak i Eve mieli się za chwilę przekonać. Lub stałoby się tak, gdyby dzwon nagle nie zadzwonił donośnie, mocno, głośno. Bił niczym serce miasta, pompujące krew w ciało.


No a na ulicach było wiele ciekawych rzeczy, ale zależy dla kogo. Emerick usłyszał ciche "psst!". Takie konspiracyjne "pssst!" z zaułka.


Staruszek dopomógł trochę Nawaarowi. Szybko się uwinęli. Mężczyzna popatrzył na wojownika i wyciągnął do niego dłoń
- Dziękuję, młody człowieku! – powiedział.- Proszę, weź to. Służył mi kiedyś dzielnie, gdy byłem młody. Kosztował małą fortunę. Niech ci dobrze służy! I Zartat niech ci świeci na drodze!
Tym, co Nawaar dostał była pochwa z nożem. Nóż był ze szkła ilusmirskiego. Widocznie szczęście, lub sam Zartat uśmiechnęły się do maurena i wynagrodziły mu stratę. A wszystko to za cenę bycia dobrym człowiekiem.

//Nawaar otrzymuje:
Nazwa broni: Pobożny
Rodzaj: nóż
Typ: jednoręczny
Ostrość: 35
Wytrzymałość: 21
Opis: Wykuty z 0,16kg szkła ilusmirskiego o zasięgu 0,2 metra. Krótkie jelce układają się w kształt małych płomyków, z kolei ostrze ma wygrawerowany mały napis, który brzmi: "Zło dobrem zwyciężaj"
 

Spacer dobrze zrobił Armin. Posiłek lepiej się układał. Ludzie byli uprzejmi i mili. Napotkała na ulicy małego, rudego kota, który zatrzymał się przy niej i zaczął łasić o jej nogę.

[Patty]

- Nic się nie stało - Patty zrobiła niewinną minkę, słysząc pytanie Marduka. Gdy je zadał miecz już dawno spoczywał w pochwie, a anielica właśnie kończyła rozbrajać pistolet - Zaprzyjaźniałam się z Merithem. Ciekawy elf z niego.

[Evening Antarii]

-Bo ze swoimi małymi skrzydełkami i tak nie masz ze mną szans!- zawołała z góry, żeby nieco zirytować króla. Antarii leciała tak wysoko, aż mogła ogarnąć całe miasto jednym spojrzeniem. Później zaczęła swobodnie spadać w dół. Skrzydła miała złożone ciasno na plecach. Wiatr tańczył jej we włosach i prześlizgiwał się po gładkich piórach. Spadała cicho, właściwie pikowała. W końcu rozłożyła szeroko skrzydła, by wyhamować. Znalazła się w ten sposób na wysokości dachu katedry. Odszukała Dragosaniego wzrokiem, a było to niełatwe zadanie. Jednak dzięki kocidmu wzrokowi dojrzała nietoperka na tle fasady katedry. Minęła go szybko, tworząc specjalnie wir powietrza, któremu wampir w obecnej postaci nie mógł się oprzeć. Sama zaś podleciała na szczyt dachu katedry zartykańskiej i wylądowała tam niemal się nie wywracając przy okazji. Otrzepała ręce z brudu i udawała, że tak naprawdę pojawiła się tu z gracją. Miała nadzieję, że król tego nie widział! Teraz czekała, aż i on zjawi się obok.

[Samir]

- Tak było - potwierdził ze swej ławy Samir, który wciąż drzemał. Lub udawał że drzemie. Kto wie z tymi maurenami - Nie zmyślam.

[Zaidaan]

- Hm?
Hmmnął Emerick słysząc konspiracyjne "pssst!" i odwrócił głowę w tamtym kierunku. Ostrożnie się obrócił i trzymając dłoń na rękojeści powoli ruszył w kierunku Psssytacza.

[Marduk Draven]

- Bardzo ciekawy. Tak jak hemoroid - odrzekł Marduk Zdjął miecz z pleców i oparł go o stół. Jego głowica miała wyryty symbol Bractwa Świtu, oraz jakiś napis po dracońsku. Przy jelcach była też rozwarta lwia paszcza. Wyglądało to tak, jakby ostrze wychodzi wprost z niej.- Napijesz się miodu? - zaproponował anielicy.- Ja stawiam! - dodał z uśmiechem tak przekonywującym, jak szept samego Zartata.- Papierosa? Też miodowe.


Z zaułka wychylił się ktoś w kapturze. Skinieniem palca przywołal Emericka.
- Podejdź! - szepnął.