Na zachodzie bez zmian I

[Rikka Malkain]

Rikka uśmiechnęła się w drzwiach do Kazmira, bo ku swojemu zdziwieniu odkryła, że coraz lepiej czuje się w kompani najemników. Będąc na zewnątrz przywitała na twarzy podmuch nocnego powietrza i poruszyła lekko nosem chwytając wszystkie nowe zapachy. Igliwie z pobliskich drzew, zapach zwierząt które czekały w stajni, swąd z kuchni dochodzący z uchylonego okna kawałek dalej. Wampirzyca czuła wszystko. Nie ociągając się jakoś specjalnie, wskoczyła zaraz na swoje miejsce na furgonie. To samo, które zajmowała zeszłej nocy. Zaciągnęła też na głowę swój kaptur i już była gotowa do drogi.

[Kazmir MacBrewmann]

Kazmir czuł jeno końskie gówno zmieszane z zapachem kaszanki z kuchni. Wprost poetycki duet. Kapral ruszył w stronę furgonu, zasiadł na miejscu obok Rikki. Poczekał na resztę i wtedy ruszyli. Dość szybko. Bo Merith zapewnił magiczne światełko.

[Egbert]

Egbert, zupełnie tak jak poprzedniej nocy, wpakował swoje wielkie cielsko do wozu i nawet przyjął podobną pozycję. Plecy oparte o ściankę, łapa na rękojeści miecza, oczy przymknięte. Kołysanie furgonu nie przeszkadzało mu ani trochę, więc czuwało mu się tutaj całkiem komfortowo. Chociaż z reguły najemnik starał się myśleć o tym gdzie jest teraz i co robi, to obecnie nie mógł się powstrzymać by nie wybiec myślą trochę w przyszłość. Perspektywa walki, która może go czekać w niedługim czasie, bardzo mu się podobała. Chętnie wpakowałby komuś w bebechy swój kilogram mosiądzu.

[Kazmir MacBrewmann]

Jechali długo, w ciszy. Bowiem wjechali na teren Omas. ÂŚwiadczyła o tym jakość drogi, a raczej brak owej jakości. Zmusiło to Kazmira do poważnego zredukowania prędkości furgonu, który podskakiwał na wybojach. W końcu wyjechali z lasu na otwartą równinę, przed nimi majaczyła wioska.

[Ashog "Stalowa furia"]

Jadący na koniu Ashog spojrzał kierunku wioski, mimo pełni i światła Meritha nie widział za wiele. Sam nie bardzo wiedział co chce dostrzec. Nie było widać jakiejś wielkiej aktywności ani "wrogich wojsk". Mimo to przygotowywał się mentalnie do walki.
- To kogo udajemy?

[Rikka Malkain]

-Grupę osób, która postanowiła porzucić fałszywych bogów i zapoznać się bliżej z kultem, o którym na gościńcu mówi się dużo dobrego. Powiemy, że chcemy ich wesprzeć.
Odpowiedziała szybko mówiąc o tym, co już wcześniej wspólnie ustalili. Jak dla niej, to wstępnie pomysł był całkiem dobry. Równocześnie uważnie obserwowała wioskę, chociaż nie spodziewała się raczej dojrzeć niczego niezwykłego. Była przecież noc, normalni chłopi powinni spać. Chociaż, kto ich tam wie tych kultystów.
-Na dobrą sprawę, to nie musimy się zbytnio wysilać z jakąś maskaradą. Nasz czarodziej może udawać głównego zainteresowanego. Powiedzmy, jakiegoś szlachcica albo bogatego kupca, który nagle dostał objawienia. Ja będę jego asystentką, a pozostali ochroną.

[Kazmir MacBrewmann]

- Dobra myśl, tylko ten no, Merith zgaś światło. Kazmir chciał dobrze. Ale pech chciał że byli obserwowani, no i doskonale widoczni z daleka. Na wjeździe do wsi pojawili się dwaj przedstawiciele "wymarłego gatunku", skamieliny branży najemniczej.
- Kurwa... Zaklął, bo plotki okazały się prawdziwe.


- Stać! Kim jesteście, i czego chcecie.

[Rikka Malkain]

-Spokojnie! Mój pan, czarodziej Potter, nie szuka zwady. To elf wielce uduchowiony, który dużo dobrego słyszał o tym co się tutaj dzieje. Męczą go już zakłamani bogowie i chciałby sprawdzić, czy pogłoski o nowym kulcie są prawdziwe.
Wypaliła. To nie było jej pierwsze kłamstwo w życiu. Gdy chciała, wampirzyca potrafiła być naprawdę przekonująca. Jakby nie patrzeć, krasomówstwa uczyła się od najlepszych! Cóż, może tym razem nie wzniosła się na wyżyny swoich możliwości, ale historyjka powinna być dosyć wiarygodna. Zawsze warto spróbować. Kusze łowców wyglądały dosyć groźnie, a Rikka nie miała najmniejszej ochoty dostać bełtem w brzuch.
-Najemnicy są z nami dla ochrony.

[Narrator]

Pół biedy w brzuch. Rikka powinna martwić się o głowę. Gdyby nie zakrywający twarz hełm to można by na twarzy dostrzec perfidny uśmieszek. Jednakże z racji owego garnka twarz łowcy pozostawała zagadką.
- Zatem witamy w Gandawie przybysze. Macie szczęście, akurat przybył kapłan. Rozmawia z sołtysem. Możecie jechać.

[Mirzak aep Rothgar]

Mirzak zrobił się nieco nerwowy gdy wjechali do wioski, rękę trzymał na trzonku toporka. Czując że coś się spierdoli. Jak nie teraz to zaraz. Przeżył coś podobnego w Ekkerund, gdy nagle z dupy zaatakowały wampiry wbijając im nóż w dupsko. No cóż... Pomodlił się w myślach do Ellmora.

[Rikka Malkain]

Rikka skinęła wartownikom głową i podziękowała uśmiechem, ale gdy wóz znowu ruszył przygryzła lekko wargę. Nie żeby nie wierzyła w swój dar przekonywania, ale przepuścili ich jakoś za łatwo. Cichy głosik podpowiadał, że trzeba teraz uważać. Tym bardziej, że tamci dwaj nie wyglądali na pierwszych lepszych oprychów zwerbowanych w jakiejś portowej spelunie. Wystarczył rzut oka na ich wyposażenie. Który zwyczajny kusznik paradowałby w płytach? No i kto potrafiłby poruszać się w nich prawie bezgłośnie? Wykorzystując swoją zdolność widzenie w ciemnościach, dyskretnie wskazała Kazmirowi dom sołtysa żeby nie musieli jeździć od drzwi do drzwi. ÂŁatwo było go rozpoznać. Jak w każdej wiosce, chata człowieka piastującego najbardziej prestiżowe we wsi stanowisko była największa i w wyraźnie lepszym stanie niż okoliczne rudery. Czując, że coś może pójść nie tak, wampirzyca starała się mieć wszystko na oku. Omiatając spojrzeniem całą osadę próbowała wypatrzeć resztę łowców.

[Egbert]

Egberta denerwowało to, że będąc wewnątrz furgonu niczego nie widział. Wychylanie łba przez okienko raczej nie byłoby najlepszym rozwiązaniem, dlatego póki co musiał jeszcze trochę wytrzymać. Zacisnął mocno szczękę i sprawdził po raz tysięczny, czy jego mieczyk może gładko wysunąć się ze skórzanej pochwy. Mirzak chyba też czuł się nieswojo, bo zaczął zachowywać się jakoś inaczej. Krasnolud pewnie również wolałby widzieć ewentualnych przeciwników.

[Kazmir MacBrewmann]

Więcej ciężko opancerzonych łowców nie było, byli za to najemnicy z niższej półki, też w barwach ÂŁowców. Kazmir zatrzymał furgon pod chałupą sołtysa.
- I jesteśmy panie Potter. Zaciągnął ręczny i zszedł z wozu, chaty pilnował jakiś najemnik w skórzanej zbroi. - Ja i Kapturek z panem pójdziemy, reszta zostaje.

[Rikka Malkain]

Rikka zeskoczyła lekko na ziemię i poczekała aż Merith, od teraz Potterem zwany, wyjdzie z wozu. Wampirzycę ciekawiło kto dowodzi grupą i co takiego robi tutaj w środku nocy. Przy odrobinie szczęścia dowie się tego już za chwilę.
-Przepuść nas, mamy się zobaczyć z kapitanem.
Oznajmiła temu w skórzanej zbroi, coby nie próbował przypadkiem stanąć między nimi a drzwiami. Brak następnych ciężkozbrojnych trochę ją uspokoił, co nie znaczyło że Rikka przestała uważać albo straciła czujność. Na to nigdy sobie nie pozwalała.

[Merith]

Harry Potter... To znaczy Merith, wysiadł z wozu, opierając się na kosturze jak na maga z klasą przystało. Elf ruszył w stronę drzwi, ale w tym samym czasie z chałupy wyszedł kapłan, w towarzystwie sołtysa.




- Sprowadzisz zgubę na wieś, kolejną zaprawdę powiadam ci...
- Wynoś się! Jesteście jeno łgarzami i mordercami! Co wam zawinili Herodot i Imira?!
- Zbluźnili przeciw Mścicielowi. Daje wam czas do jutra, po zachodzie słońca przybędę tu. I albo się nawrócicie, albo zginiecie. Kapłan spojrzał na nowych gości pogardliwie, prychnął, wydał strażnikowi rozkaz opuszczenia wsi i... teleportował się.

[Narrator]

Gdy sekciarze odjechali w pośpiechu sołtys splunął siarczyście i zaklął paskudnie, aż krasnoludy zadziwił.
- A wy? Czego tu, też nas nawracać przyszli?

[Merith]

- Nie. Merith wpatrywał sie w pustą przestrzeń po wrażym magu. - Wręcz przeciwnie, jestem Merith. Przybyliśmy tu zająć się waszym problemem. A jak widzę jest gorzej niż myślałem.

[Narrator]

- Dzięki bogom. Jestem Włodek, sołtys Gandawy. Problem? Panie! To istna plaga, my są ostatnią wsią co sie nie ugieła. Ale o, jak do jutra sie nie zgodze to kaplica. Już dwoje naszych spalili, wampirzą pare. Ich synek na to patrzeć kurwa musiał... Cała wieś zresztą musiała.

[Kazmir MacBrewmann]

- No to już skurwysyństwo! Wypalił MacBrewmann, nie żeby żal mu jakoś było wampirów... bardziej tego dzieciaka który zapewne wyrośnie na renegata. Kapral wiedział już co ich czeka, Kapturka też. Już planował jutrzejszą bitwe.
- Jebać plan... jestem kapral Kazmir MacBrewmann. Bękarty Rashera. Zrobimy z nimi porządek, jutro i w ogóle.

[Rikka Malkain]

Rikka oparła ręce o wąskie biodra i zrobiła niezadowoloną minę. Nie lubiła, gdy ktoś ot tak zmieniał plany bez pytania jej o zdanie. Zwłaszcza, jeśli według niej ten nowy wariant nie był taki dobry jak poprzedni. Tylko co zrobić? Za wydawanie rozkazów nikt jej tutaj nie będzie płacił, więc musiała się dostosować do nowych warunków. To może być trudne starcie, ale powinni sobie poradzić. Kultyści będą mieć pewnie przewagę liczebną, ale oni zaatakują z zaskoczenia. No, i będą dysponować wampirem w pełni sił! W końcu tamci planują nadejść nocą. Pozostawała jeszcze sprawa tego „kapłana”, ale rudowłosa wierzyła, że Merith będzie w stanie poradzić sobie z podobnym kuglarzem.
-To co teraz?
Zapytała, bo kapral na pewno ma więcej niż ona doświadczenia jeśli chodzi o zakładanie takich zasadzek, i w ogóle jeśli idzie o wojaczkę. Na przygotowania mieli resztę tej nocy i cały następny dzień, więc mogli zabrać się do tego bez zbędnego pośpiechu. Gdy czciciele Mściwego powrócą, czeka ich wyjątkowo paskudna niespodzianka.