Tajemnicze wezwanie

[Dragosani]

Całe szczęście dla Adamusa do jego buta nie wpadł żaden kamyk. Wtedy to dopiero podróż byłaby wesoła! W końcu zapadła noc, jednak śmiałkowie nie zatrzymali się. Przeszli jeszcze pozostałą część drogi. Nad ich głowa wznosiły się księżyce Marantu. Noc była już w pełni, gdy dotarli do celu. Stary, zrujnowany zamek stał sobie niepozornie na wzgórzu. Otaczały go lasy. W mniej więcej dobrym stanie była tam tylko jedna wieża i fragment umocnień. Jednak mogły kryć się tam jeszcze lochy, podziemia, więc miejsca mogło być więcej niż wskazywały na to pozory.
- Dobra - rzekł cicho Drago. - Wybadam teren. Ukryjcie się gdzieś i zaczekajcie - polecił. Przywołał swoje wampirze moce i przemienił się w nietoperza. Odleciał, znikając w mroku nocy.
- Niedaleko jest strumień - powiedziała Ilara, gdy wampir zniknął im z oczu. - Możemy zaczekać przy nim. Zrobię przy okazji tego naparu ziołowego. Chodź. - I nie czekając na Adasia ruszyła do strumienia. Adamus mógł nawet usłyszeć jego cichy szum, gdy się lepiej wsłuchał.

[Adaś]

Z racji że za dużo nie miałem do powiedzenia, to postanowiłem że dostosuje się do rozporządzeń. Więc powoli ruszyłem za Ilarą w kierunku strumyka. Gdy tam dotarłem stwierdziłem, że w sumie chwila odpoczynku się przyda. Tak więc podszedłem do płynącej wody kucnąłem i opłukałem sobie twarz po cało dziennej podróży. Od razu człowiek się poczuł lepiej. Następnie ściągnąłem buty, onuce i usiadłem na pobliskim kamieniu. Wsadziłem stopy do wody i sobie tak siedziałem z nogami w wodzie pod rozgwieżdżonym niebem.
Siedząc tak bezczynnie z nogami w wodzie stwierdziłem, że będąc tak blisko nie przyjaciela trzeba się przygotować. Więc przezornie postanowiłem nabić oba pistolety, tak w razie czego. Nie śpieszyłem się z tym, robiłem to powoli co jakiś czas spoglądając na Driadę. Byłem niezmiernie ciekaw jak zaparzy ziół bez ognia, który mógłby nas zdradzić.

[Dragosani]

Ilara zabierała jakiś chwastów i mchu. Wymieszała je. Dodała jakiś proszek z woreczka, który miała przy pasie. Kupka zielska zaczęła lekko się żarzyć, praktycznie się nie dymiąc. Następnie driada wzięła małe naczynie, który zupełnie przypadkowo też miała przy pasie. Ot, coś w rodzaju małego kubka. Nabrała do niego wody i postawiła na żarzącym się zielsku. Pozbierała z okolicy kilka liści, trwa i innych chwastów i zaczęła je po kolei wrzucać do podgrzewającej się wody, mrucząc przy tym coś pod nosem, czego Adamus nie potrafił zrozumieć. Woda zagrzała się w końcu, zaczęła parować. Ilara zdjęła wtedy naczynie z żaru i podała go Adamusowi.
- Proszę - powiedziała. Woda w kubku była pełna zielska. Jakieś liście i źdźbła trawy moczyły się w zabarwionej na zielono wodzie. Całość pachniała... dziwnie. Ziołowo. I miało w sobie nutkę, taką przepowiednię potwornie gorzkiego smaku. No ale przecież Adamus nie chciał okazać przed driadą, że mu nie smakuje, prawda?

[Adaś]

Driada zręcznie uporała się z uwarzeniem ziółek, najciekawsze było że udało się jej znaleźć od tak wszystkie zioła. No i po za tym jeszcze był ten specyficzny żar, ale stwierdziłem że nie będę o to pytał bo i tak pewnie nie zdradzi mi tajemnicy lasu. Więc tylko przyjąłem kubek i uśmiechem podziękowałem. Co prawda zapach mnie odrzucił, ale raz się żyje. Delikatnie dmuchnąłem do kubka i powoli zrobiłem łyka. Smak był bardzo dziwny i specyficzny. Wyraźnie było czuć trawę i jakąś dziwną gorycz. Lecz było w tym jeszcze coś, co nie potrafiłem rozpoznać, ale coś co skłaniało do ponownego napicia się. Więc pociągnąłem znów łyka ciepłej cieczy i przyznam że przy drugim łyku było lepiej. Dawało się to wypić, co prawda pijało się lepsze rzeczy ale to nie było złe.
-Mhm ciekawe czy dałoby się to poddać fermentacji?-Zadałem pytanie bardziej do siebie niż do Driady. Następnie zrobiłem jeszcze jednego łyka i powiedziałem do niej.-Nawet niezłe, chcesz też się napić?-Wyciągnąłem kubek w jej stronę.

[Dragosani]

Driada obserwowała się w twarz Adamusa, jak gdyby wypatrywała jego reakcji na napój.
- Nie, pij. Przed walką wolę wodę - odpowiedziała, zostawiając Adasia z gorzkim napojem.
Po jakimś czasie wrócił Drago. Podleciał niemalże bezszelestnie jako nietoperz i wrócił do wampirzej formy tuż przy Adamusie.
- No i jestem - powiedział. - Niewiele w sumie się dowiedziałem. Widziałem trójkę wampirów na zewnątrz. Młodziki jakieś. Do samego zamku nie udało mi się dostać. W sumie niewiele z niego nadaje się użytku. Też nie chciałem zwracać na siebie uwagi. Ale widziałem, że na dziedzińcu jest jakieś zejście, jakby do lochów. Nie będę zaskoczony, gdy właśnie tam będą wampiry za dnia.

[Adaś]

-Nie to nie.-Odpowiedziałem i piłem dalej, kiedy nagle pojawił się Drago. Grzecznie go wysłuchałem, po czym wyciągając nogi i owijając je w onuce powiedziałem do niego:
-Dla Ciebie może młodziki, a pewnie są starsze ze dwa razy niż mój wiek i Ilary razem wzięte. Lepiej powiedz jak to widzisz. W końcu poznałeś teren, więc pewnie już masz jakiś pomysł?

[Dragosani]

Drago usiadł sobie przy drzewku. Wykorzystał do tego valfdeński przykuc.
- Jak mówię "młodziki" to mam na myśli takich prawdziwych leszczy - odparł. - Pewnie niedawno zostali przemienieni i wciąż uważają się za nie wiadomo kogo. Podejrzewam, że przybyli z Revar... mamy tam spory problem z dzikimi wampirami. No, ale teraz to nieistotne! - Machnął ręką. Teraz istotne były ruiny zamku.
- Jak wcześniej ustaliliśmy, zaatakujemy za dnia, po wchodzie słońca. Nie powinno być wtedy wampirów na zewnątrz. Wybadamy spokojnie teren, potem sprawdzimy wieżę. Cholera wie, czy tam nic nie będzie siedziało. Jak będzie już czysto, zejdziemy do lochów. Może z wieży będzie tam druga droga? Byłoby miło. Ilaro, ty zaczekasz na zewnątrz. Jeżeli ktoś będzie próbował uciekać - zatrzymasz go. Już ty masz na to swoje sposoby. - Uśmiechnął się tajemniczo, jak gdyby coś wspominał. Driada kiwnęła głową. Wiedziała, że jej łuk straci sporą część swojej przewagi w ciasnych pomieszczaniach. A i tez sama wolała tam nie wchodzić. Bo jakże to tak, mieć kamienny sufit nad głową, zamiast nieba i gałęzi?
- Adamus, jak wcześniej mówiłem. Staraj się uszkodzić mózg albo odcinać głowy lub kończyny. Masz może jakąś runę? - zapytał.

[Adaś]

-Hoho już lata run nie używam.-Powiedziałem na wspomnienie dawnych czasów. Była to bardzo przydatna rzecz, tylko że na jakiś czas wyszła z obiegu, a ja jakoś nie miałem głowy aby uzupełnić braki. -Ale myślę że w razie czego strzał w głowę też będzie dobry. A co do planu to myślę że nie mam żadnych uwag do niego. Plan jest dobry, najwyżej jakby coś się spieprzyło to będziemy improwizować.-Powiedziałem i założyłem buty i teatralnie poruszałem na przemian nogami, tak jakbym chciał aby lepiej się ułożyły.
-Jak na razie myślę, że można byłoby się ciut zdrzemnąć. Ty masz wyczulone zmysły to chyba zadbasz o nasze bezpieczeństwo w odpowiedni sposób?

[Dragosani]

- Szkoda... podmuch ognia w twarz byłby przydatny... - mruknął Drago. - Chociaż strzał w głowę też zadziała. Ale dla pewności po czymś takim tę głowę jeszcze odetnij - poradził. - I w sumie masz rację, przyda się wam trochę snu. Będę czuwał, nie martwcie się. - Uśmiechnął się tak, że ciężko było się nie martwić mając takiego "strażnika". Bo kto wie czy nic dziwnego mu do łba nie strzeli!

[Adaś]

-Dobra, to budź nas o świcie-Powiedziałem do Draga i dłużej nie czekając ułożyłem się pod jednym z krzaczków rosnącym nad strumykiem. W takim przypadku każda minuta snu była cenna, więc trzeba było je wykorzystać. A pomysłami Draga nawet jeśli jakieś miał, nie było sensu się przejmować. Nawet jakby się napił mojej krwi to pewnie dostałby jakiejś nieprzyjemnej choroby wątrobowej, a o inne rzeczy się nie martwiłem. Co mógł mi zrobić wąsy narysować?

[Dragosani]

Adamus zasnął. ÂŚnił sobie o tym, o czym śnią śpiące Adamusy. Jednak trwało to krótko. Zdawało mu się wręcz, że ledwie oczy otworzył, a już poczuł jakieś szturchanie i usłyszał głos Dragosaniego przebijający się przez jego mętne, zaspane zmysły.
- Wstawaj! - Usłyszał. Gdy otworzył oczy zobaczył, że wampir szturcha go kijem. Nad horyzontem wstawało słońce. - Pora wyruszać - powiedział jeszcze Drago. Ilara była już na nogach, gotowa do działania.

[Adaś]

Obudziło mnie lekkie szturchanie, na początku chciałem je zignorować, ale zaraz świadomość mi wróciła i podpowiedziała że jednak czas wstawać. Spojrzałem na Draga i teraz dopatrzyłem że trzyma jakiś kij w ręce.  Zapewne chciał rozpalić ten konar, ale skoro mu się za pewne nie udało to wolał go użyć do obudzenia mnie.
-Jak to jest że ja zawsze ostatni wstaje?-Zapytałem i głośno ziewnąłem. Poderwałem się z miejsca w którym leżałem i lekko rozruszałem stwardniałe mięśnie. Po króciutkiej chwili byłem gotowy do działania.
-To co idziemy?

[Dragosani]

Drago wzruszył ramionami.
- Mnie nie pytaj. - Odrzucił gdzieś kija. - No ale chodźmy. Nadeszła pora. - No i ruszyli. Do zamku, lub raczej ruin, nie mieli daleko. Ot, kilkaset metrów. Stał o dokładnie na tym samym wzgórzu co w nocy. - Teraz cicho i ostrożnie... - mruknął wampir i zaczął zbliżać się za zabudowań. Trzymał się drzew i krzewów. Nie podejrzewał, że ktoś może obserwować teren wokół zamku, ale wolał nie ryzykować. ÂŚciągnął jeszcze rękawicę, coby móc ciskać piorunami bez przeszkód. Ilara zaś wspięła się zwinnie na jedno z drzew. Naszykowała łuk i czekała, niewidoczna pomiędzy liśćmi.
Drago zaś dotarł do wyrwy w murze, którą zamierzał wejść. Przycupnął przy niej, ostrożnie zerkając czy na dziedzińcu jest pusto. Droga była wolna, więc wszedł przez wyrwę.
Dziedziniec zamku był niewielki. W zasadzie to była bardziej strażnica, niż "zamek". Mniej więcej nienaruszona pozostałą tylko jedna wieża. Kawałek od niej znajdowały się schody idące w dół z ciężkimi drewnianymi drzwiami na końcu. Zapewne prowadziły do wspominanych lochów. Do wieży zaś prowadziły wąskie schodki biegnące tuz przy jej ścianie. Kończyły się wejściem pozbawionym drzwi.
- Najpierw wieża - szepnął Drago.

[Adaś]

Ruszyłem tuż za wampirem traktując go jako przewodnika. W końcu lepiej znał teren niż ja, więc było to logiczne podejście. Po drodze zostawiliśmy Ilarę na drzewie, gdzie w sumie z ogromną sprawnością i gracją się wspinała. Jakby to ująć skupiała mój wzrok na sobie, ale nie było czasu na podziwianie jej. Bo z Dragiem ruszyliśmy ku murowi, gdy tylko zaglądnęliśmy przez wyłom, odruchowo sięgnąłem po szable. Lepiej mieć broń w ręce w takim przypadku. Kiedy wampir powiedział mi że zaczynamy od wieży powoli ruszyłem w jej stronę starając się trzymać resztek ścian.
Gdy doszedłem do wąskich schodków powoli po nich wszedłem starając się zachowywać jak największą ciszę.  Podszedłem do dziury gdzie miały być drzwi i z szablą w ręce zaglądnąłem do środka.

[Dragosani]

Drago szedł za Adamusem, wcale nie wykorzystując go jako żywą tarczę. Nie wyciągał jeszcze broni. Adaś zaś zajrzał do środka. Wnętrze było okrągłym pomieszczeniem, dość małym. Stało tak kilka beczek. Drewniana drabina prowadziła na górną kondygnację. Jedna z beczek stała też na czymś, co wyglądało na klapę w podłodze.

[Adaś]

Rozejrzałem się po pomieszczeniu i jedyne co w nim ciekawego zauważyłem to drabina i klapa w podłodze. Spojrzałem na Draga który się za mną chował i powiedziałem:
-Zaglądnę na górę czy jest coś ciekawego.-Schowałem szable, podszedłem do drabiny i zacząłem się wspinać. Co prawda z dołu nikogo na wieży nie było widać, ale zawsze lepiej wiedzieć co ma się za plecami, albo jak w tym przypadku nad głową.

[Dragosani]

Drago wszedł za Adamusem do wieży. Klapa w podłodze sugerowała zejście na dół. Może do lochów. Albo do jakiejś piwnicy. Wampir podszedł do beczki stojącej na niej i stuknął w nią, coby sprawdzić czy jest pusta.
Tymczasem Adamus dzielnie wspinał się na górę. Gdy tam wszedł zorientował się, że i tam również nie ma nikogo. Wyższa kondygnacja nie istniała, po części zwalona. NA tej, na której znajdował się Adamus widać było oznaki bytowania wampirów. Na krzywym stoliku stały dwa drewniane kubki, brudne od czegoś, co wyglądało na krew. Na podłodze leżało ciałko wiewiórki, całkowicie suche i smutne.
Na dole zaś Drago odsunął ostrożnie beczkę. Postarał się, aby nie było tego słychać. Zamierzał sprawdzić co jest na dole.

[Adaś]

Aż mi się smutno zrobiło kiedy rozejrzałem się na wyższej kondygnacji. Nie z powodu braku przeciwników, lecz ubolewałem nad losem wiewiórki. Która wyglądała tak smutno, że aż serce się krajało. Jak tak można było, to po prostu bestialstwo!
Ale z racji że nic nie znalazłem, zszedłem z powrotem na dół. Tam Drago już grzebał w beczce stojącej na klapie od podłogi. Stanąłem koło niego i powiedziałem szeptem:
-To co teraz Ty przodem?-I wcale nie chciałem użyć go jako mięsa armatniego, tylko nie od dziś wiadomo że wampiry mają lepszy wzrok w ciemnościach. A że on był wampirem, a w lochach na pewno będzie ciemniej więc wypadałoby aby szedł przodem.
-Masz lepszy wzrok.-Pokrótce dodałem, żeby nie miał pretekstu się wykręcać.

[Dragosani]

Wiewiórka spoglądała na Adamusa martwym wzrokiem swoich oczek, czarnych jak paciorki. W takim niemym wołaniu o pomszczenie jej malutkiego życia.
- Hm... - mruknął Drago. Otworzył klapę. Pod nią była drabinka prowadząca na niższy poziom. - Mi to jedno - powiedział. - To wygląda na zejście do podziemi, może połączone jest z tym na zewnątrz. Więc można się rozdzielić. No albo zejdziemy tutaj razem i wspólnie przeszukujemy lochy. Liczę na twoją opinię. - Zmusił Adasia do uczestnictwa w procesie decyzyjnym.

[Adaś]

-Mhm ciężki temat.-Powiedziałem do Draga, który koniecznie chciał znać moją opinię. Już chciałem nakreślić jakie są przed nami możliwości z strategicznego punktu widzenia. Gdy koniec końców stwierdziłem, że nie ma co kombinować. Co prawda nie była to walna bitwa gdzie liczą się ludzkie życia, tu chodziło tylko o jakieś tam wampiry. Co prawda nie bagatelizowałem przeciwnika, bo nie wiedziałem kim są i co potrafią. Ale nie było sensu rozważać wszystkich opcji, więc powiedziałem do Draga.
-W sumie możemy się rozdzielić, jakby było trzecie wyjście to mamy Ilarę na drzewie. To kto idzie gdzie? Może niech los rozstrzygnie?
Powiedziałem i nadstawiłem rękę tak jak to się robi do gry w papier kamień i nożyce.

//:Proponuję kostkę tak jak wcześniej, losujemy dla jednego. To se wybierz dla którego, wieża niech będzie jedynką