Gdzie jest Nemo?

[Zaidaan]

Tak więc też zrobił, wrócił się kawałek rozglądając się za czymkolwiek. Co się stało z pataszkami, które powinny ćwiergotać? Czyżby dopiero się budziły?

[Goris]

Ptaszki spokojnie sobie zimowały i przez najbliższe dni nie miały zamiaru wychodzić z ukrycia, przynajmniej póki ziemia nie odmarznie i nie wyjdą robaczki, albo nie rozwiną się rośliny. Nawet ty swojego trzymałeś w portkach, gdy była okazja. Więc wróciłeś się rozglądając się za... No właśnie czym? Niedbale omiotłeś wzrokiem całe otoczenie widząc ścianę klifu, piaszczystą ścieżkę, płaskie, zimne morze i samotne drzewo bez liści. Nawet nie przyjrzałeś się żadnym szczegółom.

[Zaidaan]

Czego, właśnie, czego miał szukać? ÂŚladów stóp, jakiejś jaskini, czy jeszcze coś innego? To był problem. Jednak w połowie drogi zatrzymał się, coś mu nie dawało spokoju, jakby czegoś nie przeszukał, albo coś pominął. To zdawało się być bardziej, niż pewne. I więc pomaszerował z powrotem nad złocistą plażę, nawdychał się dla zdrowia czystego, zdrowego, morskiego powietrza, może z odświeżonym umysłem lepiej mu pójdzie poszukiwanie? Po drobiuteńkich kamykach przechadzał się jakiś wąż, albo jaszczurka, a gdzieś tam na morzu pojawił się łebek jednej z ryb. No nic, podarował sobie zabijanie jaszczurki, choć co prawda to prawda od tych poszukiwań coraz bardziej głodniał i by nie pogardził świeżo upieczoną jaszczurką. Gdzieś obok spotkał samotne, jeszcze bez liści starsze drzewo. Co by zaszkodziło obejrzeć to drzewo dokładniej? Okrążył tak drewniany posąg od korony do pnia, może gdzieś leżała jakaś lalka, lub strzępek ubrania. Słońce świeciło jak nigdy, co prawda przez długi okres czasu był tylko mrok, a teraz? Teraz wszystko zaczynało się budzić, na szczęście nie było tak gorąco, albowiem morskie powietrze przyniosło chłodny, przyjemny wiaterek. I tak oglądał swój obiekt, raz to dotknął kory, raz to gałęzi się trzymał, a gdy skończył przykucnął na przeciw spoglądając to na chwilę na morski krajobraz.

[Goris]

Po drodze natrafiłeś na patyk. Nie taki zwykły patyk. Zaklęty też raczej nie był. Za to był dobrze i gładko ociosany. Nawet zaimpregnowany. Ewidentnie to nie wyglądało na robotę natury. Nie leżał zakopany w piasku ani nie nosił śladów działania morskiej wody. Długi na trzy łokcie, z jednej strony było widać ułamanie, z drugiej gładkie zaokrąglenie. To tyle z ważniejszych poszlak. Większą uwagę poświęciłeś samotnemu drzewu, które widocznie lubiło rosnąć na żółtym piachu. Z racji słabej gleby i ono było liche. Cienkie, z krótkimi gałęziami i odpadającą korą po dotknięciu. Bez żadnych dziupli z morderczymi wiewiórkami. Pozostało ci jedynie rozmyślać nad tropem i rozkoszować się morską bryzą.

[Zaidaan]

Gdy podchodził do drzewa przez nogę przeplątał się patyk, mały nie był. Jednak odpuścił sobie na przeglądanie samotnego strażnika lasu, tego nadbrzeżnego. Okazało się, że nic ciekawego tam nie ma, wtedy przypomniał sobie o wcześniej napotkanym patyku, a więc wrócił do niego. Kucnął przy nim, trzymając go, przepadał, okazało się, że to nie był zwyczajny patyk z drzewa. Wyglądało to bardziej używany przez człowieka, a bardziej przez dziecko. Czyżby to była zabawka dzieciaka, który został wygoniony przez rodziców? Z jeden strony się złamał, może samo o coś zahaczyło i tyle, albo ktoś lub coś zniszczyło. Pierwsza, jakakolwiek poszlaka, choć brzuch domagał się porządnego jedzenia, choć tu takiego nie było więc zwykłą jaszczurkę na obiad. Jednak brzuch musiał poczekać. Skoro znalazł tu ten patyk to oznacza, że gdzieś w pobliżu się stało, przecież od tak by nie wyrzucił. A więc trzymając złamany patyk w ręce rozejrzał się po ziemi, w tym wypadku po piasku. Za czymś innym co zostało trochę zasypane przez piasek, albo jakieś większe ślady szamotaniny, czy temu podobnej sytuacji.

[Goris]

Oprócz jaszczurki próbującej się zakopać w piasku zauważyłeś wystającą drugą część kijka. Po dokładniejszym zbadaniu okazał się on być piórem od wiosła z ciemnoczerwonymi śladami.

[Zaidaan]

Po zbadaniu skrawka plaży zobaczył drugą część patyka, a raczej wiosła, a gdzieś nieopodal jaszczurka wykopywała sobie norę w piasku. Mając pewność, że to na pewno jest druga część wiosła rzucił swoją część dość niedbale, los chciał, że akurat poleciało w stronę gada. Biedaczek próbował zakopać się w piasku, a tu oberwał ni stąd ni zowąd kawałkiem drewna, poleciał niczym ptak z dwa metry w górę by potem upaść z powrotem na żółtą ziemię, lekko ranna i zdezorientowana stała gdzieś z boku. W tym samym czasie gdy mały gad walczył go życie, Emerick przykucnął przy bardziej czerwonej części. Wyglądało to na krew, pewnie ludzka, Bękart nabrał trochę czerwonej cieczy na palec i przyjrzał się dokładniej, lekarzem on nie był, czy wampirem, ale pewnie należała ta krew do człowieka, który nieszczęśliwie oberwał wiosłem, po chwili zastanowienia wytarł krew o palce. Dość mocno, gdyż narzędzie do pływania ułamało się na pół, twardy łeb. Ale ciekawszym i bardziej sensownym pytaniem filozoficznym było - Do kogo ta krew należała? Ale jak to filozofowie, to tylko mogą gdybać nad odpowiedzią. A więc oznaczało to, że ktoś tu przypłynął, ale skąd? Zerknął filozof-amator na morze poszukiwał wzrokiem jakiegoś zarysu statku, lub czegoś innego co pływa. A gdy on rozmyślał to jaszczurka zdążyła się już otrząsnąć i pójść dalej, tym razem poszukać bezpieczniejszego miejsca na swoje jaszczurkowe okopy.

[Goris]

Krew była nieco zaschnięta, ale to definitywnie była krew. Niestety, nie miałeś żadnych zdolności, by na podstawie kilku kropelek dowiedzieć się więcej o jej właścicielu. Jednak miałeś już jeden punkt zaczepienia. Jaszczurka nieco się na ciebie zdenerwowała, gdyż wróciła i zaczęła swoim pyszczkiem podgryzać ci buty.

[Zaidaan]

Krew już trochę tu była, ale też nie był to jakiś szmat czasu. Przy okazji gdy Emerick zastanawiał się nad krwią, to mały gad postanowił wziąć sprawy w swoje łapki i nie będzie się dawał bić jakiemuś tam człowiekowi, przecież od tych gadów wywodzi szlachetny i honorowy lud jaszczuroczłeków! A więc jaszczurka ruszyła do boju, gdy już była blisko przeciwnika postanowiła wykorzystać swój pyszczek i uderzyć na buta. Człowiek w tym czasie namyślił się, gdy wstawał ujrzał małą gadzinę pełną w furii. Nie chciał jej zabijać, nawet by się nią nie najadł więc po co to komu! Schylił się nad nią i złapał za ogonek, a ta korzystając z tego, zgięła się w pół i wbiła swoje ząbki w rękę przeciwnika. Bękart odruchowo upuścił jaszczurkę, ta spadła na buta, zaczęła chodzić po spodniach coraz wyżej. Człowiek widząc ten obrót spraw potrząsnął nogą aby ta spadła. I tak też się stało, upadła ponownie na piasku, Emerick w tym czasie podszedł do rzuconego wcześniej kija i przyłożył do jaszczurki by ta weszła na skrawek kijka. Gad widząc drogę w stronę swojego wroga, zasyczała po swojemu i wlazła na kij. Nim zdążyła cokolwiek jeszcze zrobić, Bękart cisnął z całej siły kawałkiem drewna ze swoim przeciwnikiem w stronę morza. Jaszczurka nieszczęśliwie przeleciała przez skrawek plaży i wpadła do słonej wody, gdzie zaczęła się topić. Emerick mając już problem z głowy rozejrzał się ponownie szukając jakiegoś mola czy chatki nad brzegiem morza, postanowił popytać czy ktoś nie zgubił "przypadkiem" wiosła.

Przepraszamy, ale nie możesz zobaczyć ukrytej zawartości. Musisz się zalogować, aby zobaczyć tę zawartość.

[Goris]

Pokonałeś swojego pierwszego przeciwnika podczas tego zadania. Jednak to dało ci jedynie satysfakcję i spokój. Rozglądając się po okolicy nie zauważyłeś żadnych budynków czy przystani dla łodzi. Dzika plaża, rzadko uczęszczana przez ludzi i nieludzi. Jednak, gdy rzuciłeś kijem ujrzałeś nad brzegiem kawałek jakiejś tkaniny, który pewno został wyrzucony przez fale.

[Zaidaan]

I tak pozbył się natrętnej jaszczurki, rozejrzał się po plaży. Nic. Tylko piasek, dzika plaża, już trochę się pogubił, a w brzuch dalej domagał się jedzenia. Przez chwilę zaczął żałować wyrzucenie tej jaszczurki, może mała, ale zawsze by coś przekąsił. Wzrok swój skierował w stronę morza, w której dostrzegł znowu jaszczurkę! Nie poddawała się, walczyła do końca. Niestety przyszła większa fala i gad zniknął z oczu. Gad został oddany na łaskę Nalasa, tak oto jego niedoszły posiłek odpłynął. Wtedy też dojrzał jakiś skrawek materiału, pewnie kolejny kawałek układanki, podszedł więc bliżej morza i złapał za wyrzucony dopiero materiał, co to znowu mogło być?

[Goris]

Był to mokry i oblepiony piaskiem delikatny materiał. Po rozłożeniu przypominał płaszcz. Kolor niebieski, rozmiar dziecięcy, z wyszytym koślawym wzorkiem wzdłuż. Miejscami był postrzępiony, jakby ktoś go wyszarpał. Przez to były pourywane guziki.

[Zaidaan]

- Oho, no to pięknie... - Mruknął pod nosem widząc rozszarpany płaszczyk dziecięcy, wyglądało by na to, że to dziecko lub ktoś inny uderzył tym wiosłem w łeb tego czegoś, a finalnie dziecko zostało złapane i najprawdopodobniej rozszarpane w wodzie przez tego stwora i teraz wypłynął skrawek jego ubrania. No właśnie co teraz? Gdyby to było jedno dziecko to by stwierdził od razu, że zostało zabite i jedyne co mógłby jeszcze zrobić, to poinformować o zgonie i nic więcej. Ale dzieci zaginęło więcej, jeden tu, a drugie podczas chowanego, a może także schowało się gdzieś tu? Narazie schował strzępek płaszcza i rozejrzał się dalej, czy coś nie wystaje z piasku lub nie wypluło morze.

[Goris]

Jedyne, co wyróżniało się na plaży to... jaszczurka. Widocznie to jakiś specyficzny gatunek, który potrafi pływać. Powróciło do ciebie ie dając za wygraną. Szybko weszła ci na buta, potem pod nogawkę i sunęła w górę po nodze.

[Zaidaan]

Nic, to było chyba tyle, było to na tyle by dojść do pewnych wniosków, ale za mało by móc szukać dalej, czegokolwiek, nawet truchła. Prawdopodobnie szkielet dziecka leży teraz na dnie morza. Nagle poczuł jak coś weszło przez nogawkę do spodni, gdy zerknął szybko w dół zobaczył wchodzący ogonek, był to ogonek jaszczurki, którą przecież wyrzucił do morza! Nie poddawała się, a co najgorsze wkroczyła pod spodnie, czuł lepkie, mokre łapki gada wchodzącego coraz wyżej, uparta jak osioł! Lekko spanikowany zaczął uderzać się w nogę, w miejsca gdzie akurat przechadzała się jaszczurka, zanim cokolwiek trafił to obił sobie pół nogi. Dopiero za etnym razem trafił w nieznośnego, małego wojownika, trafiony upadł na samo dno, wracając do nogawki. Tam znowu wystawał ogonek przeciwnika, szybkim ruchem złapał za ten ogon. Ale tak jak było wcześniej, jaszczurka ponownie ugryzła! Jednak teraz bardziej opanował odruch i rzucił nią w piach. To nic nie dało, zaraz się otrząsnęła i atakowała po raz kolejny! Emerick już całkowicie zirytowany natrętnym gadem, wyciągnął miecz z pochwy i zaczął nim machać aby trafić tego wroga, który cały czas szturmował w stronę buta. Za którymś tam zamachnięciem trafił w końcu małego wojownika, lekko ranna odleciała gdzieś skrawek na bok ranna w brzuszek, była już  zbyt pobita by mogła dalej walczyć, teraz leżała by odzyskać siły. Teraz dla pewności Bękart podszedł do jaszczura i profilaktycznie wbił ostrze (jednak to chwilę zajęło nim trafił, bo jak trafić w taki mały cel!) w małe ciało bohatera, tejże plaży. To było na tyle, jaszczurka odeszła w zaświaty, zaraz po tym schował miecz, jednak, że nie zostawi na pastwę padlinożerców bohaterskiego wojownika, więc zakopał go piaskiem, tak trochę przykryć, prowizoryczny grób. Gdy ceremoniały pogrzebu były już odprawione spojrzał znowu na płaszczyk dziecka i ruszył ponownie do Miodowa, poinformować o śmierci dziecka.

[Goris]

Jaszczurka po przebiciu mieczem raczej już nie wstanie, by naprzykrzać ci się coraz bardziej. Na płaszczu nie pojawiło się nic nowego, więc wróciłeś do Miodowa.

[Zaidaan]

Mając już z głowy natrętnego jaszczura mógł w końcu w spokoju dojść do Miodowa. Ponownie te same drzewa, krzaki, ścieżka, i tak dalej. Będąc już przed pierwszymi chatami, Emerick zatrzymał się i spojrzał na nie, mając dość wielkiego pecha do trafienia do odpowiedniego domu. Zaraz odetchnął i ruszył do drzwi, rozległo się spokojne stuku puku, a w trakcie czekania na otwarcie drzwi przyjrzał się ponownie płaszczykowi. Miał już dość tego zlecenia, chciał już wyłącznie oddać ten płaszcz i wrócić do twierdzy, by najeść się i nachlać do syta.

[Goris]

Drzwi otworzył ci mężczyzna w średnim wieku. Widocznie zmęczony.
- Słucham?

[Zaidaan]

Chwila czekania i oglądania swojego znaleziska i zaraz drzwi otworzył mężczyzna, normalny, nie dający kawałków kurczaka, czy mylący z inną osobą, wyglądało na to, że się chłop zmęczył, tylko jeszcze nie wie czym. Więc chwilę pomyślał, przy okazji opuścił płaszczyk niżej. - Witam, ja w sprawie.. - Tu znowu trochę pomyślał i znowu się odezwał. - W sprawie zaginięcia Jullyego, który był ostatnio widziany nad morzem. Mam... Informację o jego stanie. Wie Pan gdzie znajdę jego rodziców? - I gdy skończył poprawił pas i potreptał nogą w miejscu.

[Goris]

Mężczyzna popatrzył na ciebie dokładniej. Jego wzrok spoczął na płaszczu. A potem uwagę przykuł twój ruch przy pasie.
- Skąd pan ma płaszczyk Dory? I co pan robił na wybrzeżu?