Gdzie jest Nemo?

[Zaidaan]

Przy kolejnych drzwiach otworzył mu staruszek, to nie to czego szukał, ale przynajmniej nie zamknął od razu drzwi. Więc też szybko dopowiedział. - Zaraz! Ja nie po to, szukam matki, której to dziecko zaginęło, wie Pan gdzie ona mieszka? Mam dość chodzenia od domu do domu.

[Goris]

- Aaa, pan w tej sprawie. Zapraszam, może coś pomogę.
I zaprosił cię do środka.

[Zaidaan]

No i go zaprosił, no i co tu począć jak nie wejść do środka? No więc wszedł powoli i dodał do dziadka. - No, więc co Pan wie o tym zaginieniu dzieciaka? - Założył ręce za plecami i czekał.

[Goris]

- Dzieci, drogi kolego. Najpierw był Nemo. Bawił się z dziećmi za ulami. Pół wioski go szukało i nic, jak kamień w wodę. Potem spadł nowy śnieg i wszelkie ślady zostały zasypane. Potem był Jully. Ten poszedł nad morze i nie wrócił. Sytuacja tak patowa, jak poprzednia. I całkiem niedawno, Dory. Dziewczynka, która zniknęła tam, gdzie pierwsze dziecko.

[Zaidaan]

- Ule potem morze i znowu ule.. - Wtej chwili się zamyślił bowiem przyszło mu stać się detektywem. - I nic? Tak po prostu, jakby rozpłynęła się w powietrzu? A co z innymi dziećmi, skoro się z nimi bawiła to one musiały coś widzieć?

[Goris]

- Tak, grały w chowanego. Nemo został ogłoszony mistrzem Miodowa.

[Zaidaan]

- Mistrz chowanego. A ten Jully to po co tam nad morze podszedł, do kogoś?

[Goris]

- Rodzice go okrzyczeli i uciekł. Raczej nie poszedłby daleko. Chociaż przeszukano już całe nadbrzeże.

[Zaidaan]

- Jak igła w stogu siana.. Przypomina sobie Pan jeszcze coś, co okazało by się przydatne?

[Goris]

- Niestety, powiedziałem już wszystko, co wiem. Przykro mi. Pozostało jedynie życzyć powodzenia.

[Zaidaan]

- No dobrze, to cóż. Idę poszukać nad tym morzem, może coś znajdę. ÂŻegnam. - I jak powiedział tak zrobił, ruszył w kierunku plaży, hemis już się skończyło, więc pochodnia stała się zbędna.

[Goris]

I znalazłeś się na plaży. Raczej to był niewielki kawałek ziemi, tuż za klifem w który uderzały fale podczas silniejszych wiatrów. Jednak dziś morze było spokojne.

[Zaidaan]

Rozejrzał się, trochę piasku, wody i klif. Poszukał wzrokiem ślady w piasku, choć było to mało prawdopodobne. Przeszedł tak całą plaże. Spojrzał następnie na klif od przodu, nie zaszkodzi popatrzeć. Coś też go pociągnęło by przebadać, łapał za jakiś odstający kamień i tak dalej.

[Goris]

Piasek żółty, woda mokra a klif skalisty. Po przejściu przez plażę nie rzuciło ci się w oczy nic szczególnego. Potem zacząłeś się przyglądać klifowi. Macanie go nic nie dało, ale gdzieś coś mogłeś zauważyć tak kątem oka. Potrzeba było tylko lepiej się przyjrzeć.

[Zaidaan]

Klif także stał się nietrafny, ale kątem oka coś widział, gdzieś. Instynktownie odwrócił się w tamtą stronę ściągając przy tym z pleców kuszę. Przyłożył do barku, podniósł głowę i rozejrzał się dokładniej.

[Goris]

A przyjrzałeś się tak dokładnie, że zobaczyłeś jedynie jak niektóre kamienie układały się w kształt przyrodzenia. Czyli chuja zauważyłeś.

[Zaidaan]

Tak, oczywiście los składa sobie figle z niego, ciekawiło go raczej co poruszyło tymi kamykami, że w taki a nie inny sposób się ułożyły. Podszedł więc do nich, gdy tak patrzył to postanowił spojrzeć w stronę, którą kierowały te kamyki.

[Goris]

Prawdopodobnie erozja kamieni. Woda uderzająca o klif wypłukała słabsze fragmenty skały, a słońce i wiatr zrobiły resztę i utworzyły się takie chujowe ostańce. Wystające otoczaki wskazywały kierunek ku górze, do chmur.

[Zaidaan]

Natura robi swoje, niestety kierunek wskazywał ku górze, Emerick także pokierował głową w górę. Wtedy spojrzał ponownie na klif, trzeba znaleźć wejście na górę. Tak więc cofnął się kawałek by poszukać drogi na klif, w międzyczasie schował kuszę z powrotem na plecy.

[Goris]

Klif był stromy a ściana w miarę gładka, nie licząc wystających kamieni w różnych kształtach. Jeśli chciałbyś wejść na górę, musiałbyś się wrócić.