Stella Artois

[Funeris Venatio]

Wnętrze było czysto służbowe. Niezbyt szeroki korytarzyk prowadził dalej do szerszego i bardziej przestronnego pomieszczenia, w którym znajdował się długi stół, dwie ławy, masa skrzyń, worków, stojaków na broń i oporządzenie. Kręciło się tam dwóch rycerzy i jeden ktoś ubrany w strój strażnika miejskiego, nie należał na pewno do Zakonu ÂŚwitu. Tyłem do wejście, grzebiąc w jednym z pakułów i klnąc nieprzyzwoicie, kucał barczysty mężczyzna w srebrnej zbroi. Sądząc po wzroście, czuprynie i naprawdę niewybrednych słowach, był krasnoludem.
- Kto mi kurwa schował grzebień do brody? Którego słać na warty jak będzie pizgało złem, psie syny? Gadać, kurwa! - Tak, to był krasnolud. Zdecydowanie.

[Elizabeth]

-Hej, Jestem Elizabeth, przybywam ze stolicy, a konkretnie z samego Raschet. - ukłoniła się i czekała na reakcje krasnoluda. Bawił ją ten krasnal, dlatego na jej obliczu szybko zagościł szczery uśmiech.

[Funeris Venatio]

- Raschet nie jest w stolicy... - powiedział krasnolud, chwytając stojący obok młot.

[Elizabeth]

Elizabeth speszyła się aż na jej policzkach pojawiły się czerwone kolorki.

- Miałam na myśli stolicę jako główną siedzibę bractwa... a może rzeczywiście nie mam racji. Ale czy to takie ważne... - machnęła ręką - Szukam Sergiusza, mam do niego wielką prośbę. Wielką jak wielką... dla mnie to bardzo ważna sprawa, a dla niego może nie będzie to takim wielkim problemem. Szczególnie, że w tym mieście nie panuje żaden burmistrz. - Ostatnie zdanie dodała z przekąsem.

[Funeris Venatio]

- Jak to nie panuje żaden> Mamy nawet dwóch! - ryknął krasnolud, a rycerze odpowiedzieli mu gromkim śmiechem. Widocznie był to jakiś powód do żartów, czy coś.

[Elizabeth]

- Taaaa, mi nie jest do śmiechu. Chciałam coś załatwić, a tu kupka. Gęsta i duża. No cóż, raczej patrząc na wasze rozbawienie to nic z tym nie można za bardzo zrobić. Ehhh - spojrzała z politowaniem. Nie wiedziała co począć patrząc na tych rozbawionych rycerzy.

- Zatem kto tu do cholery panuje poza tymi dwoma samozwańczymi burmistrzami? - powiedziała lekko się uśmiechając, głównie dzięki miłej atmosferze, a nie że jej jakoś miło i przyjemnie było czy coś.

[Funeris Venatio]

- No to będę ja, Sergiusz aep Tym, do usług. W czym mogę dokładnie siostrze pomóc? - powiedział wreszcie krasnolud. Jego srebrna zbroja była oczywistym wyznacznikiem bycia paladynem.

[Elizabeth]

- Jak za pewne wiesz, nie jestem tutaj na wycieczce krajoznawczej. Zostałam wysłana tu z misją, aby jak najszybciej sprowadzić Krzysztofa z Mamina do Raschet. Dzięki niemu będziemy mogli zbliżyć się do pewnej sekty. O innych szczegółach nie zostałam wtajemniczona, więc więcej wam raczej nie powiem Panie Sergiuszu. A sprawę mam dość delikatną, bo jak pewnie wiadomo Kyrzsztof znajduje się w areszcie. - Przerwała, bo uważała, że jako paladyn, bardzo inteligentna i mądra osoba, zdoła połączyć wszystkie informacje jakie podała mu Elizabeth i domyśli się czego od niego oczekuje.

[Funeris Venatio]

- To czemu nie pójdziesz do burmistrza i nie poprosisz o zwolnienie z aresztu? Ten knypek tylko trochę narozrabiał, wystawi mu się kwit i wszystko będzie załatwione.

[Elizabeth]

Elizabeth wybuchła kobiecym i zmysłowym śmiechem.

- Do którego? Bo pragnę zaznaczyć, że wybór nie jest taki oczywisty, przynajmniej dla osoby dopiero tutaj przyjezdnej.

[Funeris Venatio]

- Bez różnicy. Jeden ma jeszcze kilka dni kadencji i nie chce się usunąć przed czasem, więc nadal sprawuje urząd. A drugiemu kadencja zaczęła się przed paroma dniami, więc już urzęduje i działa po swojemu. Chyba jakiś błąd skryby, który rozpisywał wybory, czy coś. W każdym razie załatwia się sprawy u tego, u którego są mniejsze kolejki. Jakby co, to powiedz, że ja ci kazałem przyjść.

[Elizabeth]

-Dziękuje za wszelką pomoc. Miłego dnia. - ukłoniła się i wyszła. Jej mina od razu posmutniała jak tylko przypomniała sobie tą brzydką babę od numerków.

Ponownie wróciła do ratusza. - Nie ma to jak chodzić tam i z powrotem. - pomyślała przekraczając próg ratusza. Nie witając się z nikim, bo jednak parę minut temu jeszcze tutaj była, podeszła do brzydko pachnącej pani z wyciągniętą ręką.

- Numerek poproszę do burmistrza z mniejszą kolejką... sądzę, że fakt tego iż jestem od samego paladyna Sergiusza nie zmieni mojej kolejności. - powiedziała tak jedynie, żeby się upewnić.

[Funeris Venatio]

- Nie zmieni. To będzie... ten nowy. Numerek sto czterdzieści osiem. - Nabazgrała coś niewyraźnie na małej karteczce, którą podała Elizabeth. Na siłę można było powiedzieć, że był to numer.

[Elizabeth]

No to co pozostało Elizabeth....jedynie czekanie. Znalazła sobie w ratuszu siedzenie tak, aby oczekując nadal słyszała wredną kobietę. Nie chciała ominąć swojego numerka, a widząc jak wielki on jest obawiała się, że może sobie trochę poczekać. Bawiąc się jedwabistymi włosami, kręcąc kosmykami wokół malutkiego palca, wspominała mury Raschet i przyjemną atmosferę tam panującą.

[Funeris Venatio]

- Ekhm! - chrząknął znany jej urzędnik, podchodząc nieco bliżej. Robił tutaj chyba za jakiegoś zarządcę, czy innego kogoś trzymającego to wszystko w ryzach.

[Elizabeth]

- Podsiadłam? - uśmiechnęła się szeroko, a w jej oczach było niebywałe rozbawienie.

[Funeris Venatio]

- Nie, nie... No numerek panienka ma, ale druczka odpowiedniego ze sprawą nie posiada.

//Poza tym skąd wiesz, że tam było gdzie usiąść? Nie opisałem jeszcze jako tako wnętrza, a ty nie napisałeś, że gdzieś czekasz, pytasz się o to gdzie jest burmistrz i w ogóle takie tam.

[Elizabeth]

// Kurcze, ale ze mnie zły gracz  ... jak ty ze mną wytrzymujesz

- Ojejku... to jeszcze jakieś formalności? Mam coś jeszcze wypełnić? - rozbawienie znikło z jej twarzy, a na jej miejsce pojawił się strach przed tą cholerną biurokracją.

[Funeris Venatio]

- Pójdzie panienka tymi schodami na pierwsze piętro. Tam będzie taki ciasny korytarzyk, a na jego końcu takie małe, ciasne okienko. Tam będzie siedziała taka pani, ciasna jak... znaczy się tam będzie siedziała taka pani, która ma formularze. Z nią panienka porozmawia, weźmie co trzeba i się wróci do kolejki.

[Elizabeth]

Elizabeth pokiwała tylko zgodnie głową. Jej malutkie rączki drżały, a nogi z trudem poruszały się w kierunku schodów. Biurokracja, tak, to właśnie jej się przeraźliwie bała. Nie pająki, nie robale, ale biurokracja. Jej każdy krok był wielkim wyzwaniem, a przejście po schodach nie lada wyzwaniem. Dała radę i doczłapała się do okienka. Z jej ust wydobył się lekko słyszany dźwięk układający się w mało skomplikowane zdanie.

- Ja po formularz...

//B£AGAM, TYLKO NIE MÓW, ¯E TAM TE¯ KOLEJKA