Tereny Valfden > Dział Wypraw
Fałszerstwa
Mohamed Khaled:
- Jakiego rodzaju posłuszeństwa? - spojrzał na rozmówcę spod przymrużonych powiek.
DarkModders:
- Bezwzględna lojalność i pomoc kompanom. Nic więcej. - powiedział do ciebie. Wtedy dp jaskini wszedł Billi wykrzykując.
- Lewis! Mam wieści... Czekaj, czekaj czy ja cie nie znam przypadkiem? - powiedział wyciągając nóż.
Mohamed Khaled:
- Ej, ej, kolego! - cofnął się dwa kroki w tył, gdy zobaczył Billa z nożem w ręce. - Nie pamiętam, byśmy się spotkali... Schowaj ten nóż! - warknął. - Wspomogłem właśnie Twoich kumpli, okazałbyś tyle szacunku, by mnie nie straszyć żelastwem...
DarkModders:
- Nie łżyj, poznałem cie od razu. Poprzysiągłem cie zabić przy najbliższej okazji i zrobie to teraz. - powiedzialł do ciebie po czym zwrócił sie do Lewisa.
- On jest szpiegiem.
Lewis dobył swój topór i podszedł bliżej.
- Zapierdol go Billi! - powiedział do niego po czym sam odsunął sie w tył by zaszarżować na ciebie. Billi zaczął wymachiwać nożem.
//Statystyki jak bandyci podżegaczs tylko że z innym eq.
Mohamed Khaled:
- Czy wy się nigdy nie nauczycie? - zgrabnie uniknął szarży Lewisa i ciosów Billa. - Wy macie jeden marny topór i nożyk, ja lata doświadczenia i katanę...
Ostrze w jednej chwili wysunęło się z pochwy, złowieszczo lśniąc w blasku pochodni. Ustawił się w dogodnej pozycji, by widzieć obydwu. Tym razem było ich dwóch. Kolejnych trzech jest gdzieś... indziej. Eret może sie nimi zajmie, może nie. No cóż. Tylko Brandic sprawi mu problemy. Ma łuk...
Bill zaatakował. Ciął od góry, potem z boku i od dołu. Dla Kruka, który posiadał katanę, nie było większym problemem blokowanie tych ciosów. Nie miał jednak kiedy zadać decydującego ciosu. Długie ostrze, a krótki nożyk były całkowicie innymi rodzajami broni. Bliznowaty miał możliwość szybszych ruchów, chociaż nadal nie było to to, co potrafił osiągnąć wyszkolony kruczy adept.
Kolejny cios.
Gdzie Lewis?
Tam jest. Szykuje się do kolejnej szarży. Już rusza.
Jest źle.
Zablokował atak Stalowego ÂŁba i, gdy ten był zajęty przepychaniem jego katany, wbił ukryte ostrze z nadgarstka prost w jego serce. Wyciągnął i znów wbił. I znów, i znów, i znów. Bill już nie żył. Albo był na skraju śmierci.
- Przykro mi, że w taki sposób zginąłeś. Liczyłem na legendarny pojedynek, a szczeźniesz w grocie niedaleko Brugrardu...
Lewis nadchodził. A raczej biegł. I to szybko. Z toporem.
Mohamed chwycił upadającego Billa i rzucił nim, gdy topornik znalazł się w odpowiedniej odległości. To go zdezorientuje, ot co!
Upadł. Ciało jego towarzysza przygniotło go na chwilę. Na zbyt długą chwilę. Kruk był już przy nim. Wbił katanę w krtań, głęboko. Być może ją przebił, nie wiedział. Wiedział natomiast, że Lewis i Bill zmarli. W pojedynku z Krukiem. Został jeszcze Brandic, jaszczur i niziołek...
- Au... - miał ranę. Na lewym ramieniu. Nie była głęboka. Nie aż tak. Bill musiał go trafić. Tylko kiedy? Nie pamiętał.
Nie chował katany. W każdej chwili mogli tu przyjść. Nie chciał jednak nadal wychodzić. Zaczął przeszukiwać ciała, potem jaskinię...
Nawigacja
[#] Następna strona
Idź do wersji pełnej