Bliżej boga - ÂŚwięta pomsta #4 [Lucas Paladin]

[Lucas Paladin]

Lucas musiał działać, nie miał bowiem wiele czasu. Demon pikował z dużą prędkością i zagrażał życiu niewiasty. Zadaniem paladyna było obronić niewinne istnienie i pokonać zło, które czaiło się, aby zabijać. Bestia leciała ze zbyt dużą prędkością, aby wykonać unik, bądź zablokować cios mieczem, należało więc skorzystać z magii. Zanim rycerz zdecydował się wprowadzić swój plan w życie, szybko wygrzebał swój miecz zasypany gdzieś pod fałdami śniegu, Krwawa Gwiazda będzie mu potrzebna, jeśli magia Zartata zawiedzie. Gotowy już na wszystko Lucas przywołał najlepsze wspomnienia, ciepło domu rodzinnego i ciepłego jakie daje mu Bractwo ÂŚwitu. Skocentrował swoją energię magiczną w wolnej, prawej dłoni, miecz trzymał w lewej, aby móc natychmiast po rzuceniu zaklęcia przełożyć go do swojej nominalnej ręki. Kilka chwil i maleńka kula życiodajnej, a dla demona śmiercionośnej energii pojawiła się na dłoni paladyna. Lucas zmówił w myślach szybką modlitwę do Zartata, liczyć, że Jego dłoń wspomoże przyszłego świętego mściciela w jego zmaganiach. Nie czekając już dłużej, Lucas wziął szybki wdech, po czym skierował rękę w stronę demona i krzyknął:
- Izeshar! - kiedy za pomocą telekinezy pocisk powędrował na nieszczęsnego sługę zła, paladyn przełożył miecz do prawej ręki i podbiegł do kobiety, aby ją zasłonić. Teraz czekał.

//Przepraszam za zwłokę, New Year itepe, dodatkowo wczoraj pisałem posta i mi się usunął.

[Funeris Venatio]

Demon zmienił kierunek lotu w ostatniej chwili, gdy poczuł obecność drugiej istoty. Nie zginął, nie został obezwładniony, ale stracił swoją zabójczą broń w postaci ogona. Usmażony przy samym kuprze już do niczego się nie nada, zwęglony na czarną masę. Gargulec zwinnie jednak wylądował na śniegu, oparł się kończynami o bruk i ruszył w szarży wyłaniając się momentalnie za plecami paladyna, jakieś 5 metrów dalej, na granicy widoczności. Lucas stał właśnie przy roztrzęsionej kobiecie, która chowała się za pniem drzewa. ÂŚnieg nadal zacinał, temperatura była ujemna.

//Działa na Ciebie kara spadku temperatury i opadów atmosferycznych. Do tego jest noc.

[Lucas Paladin]

Kurwa, wiedziałem, że to byłoby za proste., ale wyjścia innego nie było. Demon musiał zostać pokonany. Niestety, warunki atmosferyczne dość mocno przeszkadzały Lucasowi w zreazlizowaniu tego celu. Widoczność miał mocno ograniczoną, ze względu na padający śnieg, przeciwnik był silny, a paladyn bez tarczy. Walka mieczem w takich warunkach nie miała żadnego sensu, dlatego należało po raz kolejny posłużyć się magią. Miecz mógł służyć jedynie jako środek obronny, ewentualnie to obcięcia jakieś kończyny. Demon szarżował, Lucas musiał uciekać natychmiast, ale w takim przypadku zostanie trafiona kobieta. Kolejny pocisk esencji mógł w niego znów nie trafić, ale zaryzykować trzeba było. Zdezorientowany rycerz rozejrzał się dookoła, gdyż demon był poza zasięgiem jego wzroku. Kiedy zauważył gargulca, ten już zdążył skrócić dystans. Atak musiał być wykonany natychmiast, dlatego Lucas wykorzystując zdolność przemieszczenia, znalazł się za plecami demona i szybko formując kolejny pocisk esencji wymówił inkantację: - Izeshar! i wymierzył w demona celując telekinezą w okolice pleców.

[Funeris Venatio]

Gargulec już miał sięgnąć kobietę, gdy pocisk esencji gruchnął go w plecy. Magia życia zaczęła wdzierać się w ciało pomiotu z Otchłani niszcząc po kolei każdą jedną komórkę napotkanej przeszkody. Demon dostąpił całopalenia, zarwały się pod nim łapy, gdy przepaliło mu kręgi. Chwiejnie poturlał się i spoczął w śniegu. Zamieć powoli zaczęła przycichać, niczym za sprawą zdjęcia jakiejś klątwy.

[Lucas Paladin]

Lucas był zaskoczony takim obrotem sprawy. Spodziewał się, że trafił na naturalne warunki, a tymczasem taka niespodzianka. Należało jednak sprawdzić co z kobietą, być może potrzebowała pomocy medycznej, a Lucas na razie nie mógł jej takiej udzielić. Schował miecz do pochwy i podszedł do niewiasty i czule spytał:
- Wszystko w porządku? Nic Ci nie jest?

[Funeris Venatio]

Lucas został uderzony pięścią w twarz. Sukkub podniósł się z ziemi i grzmotnął paladyna tak, że ten stracił przytomność.
- Dobrze się czujesz? - spytał po niekończącej się chwili Funeris, podtrzymując osłabionego przyjaciela.

[Lucas Paladin]

Jedyne co pamiętał Lucas to walka z Gargulcem i kobieta leżąca w śniegu. Jakież wielkie było zdziwienie rycerza, gdy obok siebie zobaczył... Funerisa. Wydukał tylko:
- Funeris, co TY tu robisz?

[Funeris Venatio]

- Gotowy do dalszej wędrówki poprzez swoją własną duszę? - spytał anioł. Wokół już nie było zamku, tylko niezdobyta zielona równina.

[Lucas Paladin]

Rycerz był ciekaw co tym razem Funeris ma do pokazania. Nie wahał się jednak i natychmiast odpowiedział:
- Gotów.

[Funeris Venatio]

Funeris znów dotknął czoła Lucasa i ten ponownie przeniósł się w czasie i przestrzeni. Stał teraz pośrodku lasu, ranny w nogę i bok. Spod brudnych szmat owiniętych wokół szerokich rozcięć na skórze sączyła się gęsta krew, która odbierała siły człowiekowi. Ubrany jedynie w proste ubranie, z mosiężnym mieczem trzymanym w obolałej i pulsującej bólem lewej ręce, rozglądał się wokół. Znalazł się na podmokłej polanie upstrzonej karłowatymi drzewkami. Szeroka na jakieś 30 metró, długa na 70, w kształcie niezbyt regularnego prostokąta. Człowiek słyszał za sobą odgłosy gonitwy, szczekanie psów i złorzeczenia innych ludzi. Uciekał. Nie wiedział jednak czemu, w głowie miał pustkę. Wiedział jednak, że musi gdzieś dotrzeć, za wszelką cenę.

[Lucas Paladin]

Lucas zorientował się, że biegnie, że ktoś go goni i że krwawi. A to nie wróżyło dobrze. Biegnął dalej, w sumie nie wiedział dokąd, ani dlaczego. Po prostu biegnął. Czasem tylko starał się oglądać za siebie, aby się upewnić, że jego prześladowcy są daleko. Przerażenie paladyna sięgało zenitu, ale nie poddawał się, musiał dotrzeć na miejsce, tylko to aktualnie gościło w jego głowie.

[Funeris Venatio]

Paladyn był na środku polany, gdy dopadły go dwa psy. Wielkie i zaślinione niczym dzikie leśne wilki, które polują na swoją ofiarę. Jeden zaatakował od tyłu, rzucając się z kłami na Lucasa, drugi zaś biegł z prawej i właśnie chciał wgryźć się w łydkę człowieka. Ludzi jeszcze nie było widać.


//Przypominam, posiadasz tylko mosiężny miecz, za pancerz służy Ci bawełniana koszula, bawełniane spodnie i buty ze skóry kreshara. Lewa ręka boli, ale możesz nią w miarę normalnie ruszać, do tego masz głęboką ranę na lewej noce i prawym boku. Sączy się z nich krew. Otrzymujesz karę "Rany krytyczne". Za przeciwników masz:
2x Wilk

[Lucas Paladin]

Lucas był osaczony i musiał działać wyjątkowo szybko. Ponieważ nie posiadał pancerza, musiał unikać ciosów niebezpiecznych bestii. Słyszał psa za swoimi plecami, ale tam nie mógł się przemieścić, ponieważ nie widział tego miejsca. Musiał korzystać z lokacji, które znajdowały się w zasięgu jego wzroku. Ból w boku doskwierał i chodzenie na lewej nodze również było utrudnione. Same problemy. Niemniej nie zamierzał jednak rezygnować, spojrzał w prawo, na psa, który zbliżał się do jego łydki i tam przemieścił się za jego plecy. Wykorzystując zamieszanie skoncentrował energię magiczną w lewej dłoni i tam umieszczając pocisk, wypowiedział słowa inkantacji:
- Izeshar! - i telekinetyczny pocisk wymierzył w stronę tego atakującego wcześniej z jego prawej strony (w końcu za jego plecy się rycerz przemieścił), następnie wypowiadając słowa modlitwy do Zartata i słowa inkantacji zaklęcia łaski siły: - Grashiz! - wzmocnił swoją prawą dłoń i natychmiast starał się znaleźć przy pierwszym z psów. Niestety walka była w tej chwili mocno utrudniona, krew sączyła się mocno z lewego boku Lucasa, nie mógł się jednak wycofać, miał być cholernym świętym mścicielem! Będąc w miejscu, z którego już spokojnie był w stanie trafić ciosem atakującego psa, zrobił delikatny unik w bok na prawej nodze wymierzając sztych celując w pysk bestii, która oczywiście uniknęła uderzenia. Paladyn zaatakował ponownie, tym razem markując cios z boku, co wyprowadziło psa z równowagi, a cios wymierzony od dołu solidnie zranił potwora. Teraz Lucas czekał tylko na okazję do wykończenia potwora.

//Rozumiem, że mogę używać zaklęć i innych umiejętności?

[Funeris Venatio]

Psy padły, a pościg zaczął doganiać paladyna. Czwórka... rycerzy Bractwa goniła go z niezwykłą zaciętością. Byli 70 metrów od niego.

//Zapomniałem napisać, że to nie jest Twoje ciało. Jesteś kimś innym. Kim? To się miało okazać dopiero podczas tego jak byś miał wybrnąć z sytuacji, opowiadając się po jednej ze stron. Niestety mój opis był nieco mylący i sam tego nie doprecyzowałem, więc muszę nieco zmienić ścieżkę podejścia.

[Lucas Paladin]

Lucas nadal biegnął do miejsca, do którego zdążał od początku gonitwy. Gonili go rycerze Bractwa? Nie wiedział o co tu chodzi, jednak postanowił kontyunować bieg. Krwawiąca noga dawała o sobie znać.

//Jestem nadal w swoim ciele, czy w końcu w ciele kogoś innego?

[Funeris Venatio]

//Skoro już zacząłeś czarować, to jesteś Lucasem. Ale miałem napisać, że nim nie jesteś.
Jeden z nich pchnął Lucasa telekinezą, co świadczyło o tym, że znajduje się w randze co najmniej paladyna. Oczywiście stało się to wtedy, gdy znaleźli się już w odpowiedniej odległości. Lucas zatoczył się, upadł i runął w trawę. Otoczyli go z czterech stron.
- Heretyku! Zdrajco! - złorzeczyli w jego stronę.

[Lucas Paladin]

Heretyku? Zdrajco? Co się tu kurwa dzieje? W głowie Lucasa kłębił się ogromn pytań, był ranny, do tego gonili go jego własni bracia, grożąc mu zapewne śmiercią lub innymi, mniej przyjemnymi rzeczami. Musiał wyjaśnić to z nimi, w końcu miał coś do powiedzenia. W przeciwnym razie musiał stanąć do walki, choć z mosiężnym mieczem i zwykłym pociskiem esencji i bez pancerza, nie miał zbyt dużo do powiedzenia.
- Heretyku? Zdrajco? Bracia, o co wy oskarżacie swego Kanclerza?

[Funeris Venatio]

Lucas przypomniał sobie coś, co zrobił. Gdzieś był, dopuścił się jakiegoś czynu. Co to było dokładnie? Tego jeszcze nie wiedział. Ogarnął go mrok, gdy ktoś kopnął go okutym w stal butem w twarz. Obudził się w ciasnej i mrocznej celi. Znajdowała się ona w jakiejś piwnicy zamku, trudno było stwierdzić gdzie dokładnie. Mury i atmosfera niby znajome, więc można było domniemywać, że wtrącono go do lochów Bractwa ÂŚwitu.

[Lucas Paladin]

Pamięć Lucasa ostro szwankowała. Nie miał pojęcia za go ściga go Bractwo, co takiego uczynił, ani jak było to karane. Domyślał się, że zapewne śmiercią, dlatego czym prędzej musiał wybrnąć z tej jakże niezręcznej sytuacji. Poszukał wsparcia u Tego, u którego zawsze je znajdował. Zamknął oczy, starając się oddać swoje myśli wyłącznie Zartatowi.
- Boski Aniele - zaczął - Cokolwiek uczyniłem, wiem, że Twoja łaska i zmiłowanie jest ponad moim ziemskim niebytem. Otul mnie swymi skrzydłami, opiekuj się Twym sługą niegodnym. Dodaj sił, abym mógł dobrze mówić przeciw moim oskarżycielom, nie pozwól nigdy mi się od Ciebie odłączyć, bo bez Ciebie jest nikim. O Zartacie, wysłuchaj swojego paladyna, daj mu godnie Ci służyć w tym życiu.

[Funeris Venatio]

Lucas przypomniał sobie wszystko. Bractwo było potężną organizacją, lecz trawioną od środka wewnętrznymi konfliktami. Funeris Venatio na krucjacie w Otchłani, zmagał się z najgroźniejszymi przeciwnikami, jakimi dane było spotkać się komukolwiek w ostatniej historii tego świata. Został więc on, Lucas Paladin, otoczony przez hordy zawistnych i trawionych chorobą pomocników. Złe i mroczne siły przeniknęły do świata Zartata, niszcząc go kawałek po kawałku. Lucas jako jedyny dostrzegał zagrożenie i nie poddawał się namowom złych ludzi. W kulminacyjnym momencie, by ocalić znany mu świat i oddać go z powrotem w ręce Zartata, musiał sam przejść na stronę wroga. Sprzedał swoją duszę demonowi, przeniknął do środka i zniszczył go jego własną bronią. Bractwo ÂŚwitu powróciło od razu do normalności, jakby ktoś zdjął ciążący nad rycerzami potężny czar. Lucas jednak pozostał w konszachtach z demonem, ze zdeprawowaną duszą, wyklęty, posądzony o zdradę. Nie potrafił i nie mógł wytłumaczyć, że właśnie ich wszystkich uratował.
Pytanie jakie się nasuwało - czy mogąc przeżyć to wszystko jeszcze raz postąpił by tak samo? Zniszczył swoje życie, swoją karierę i stoczył się na samo dno tylko po to, by ocalić tysiące, jeżeli nie miliony istnień? Czy znowu stałby się tym, z kim poprzysiągł zawsze walczyć tylko po ty, by go pokonać? Co Lucas by zrobił w takiej sytuacji?