Zwiad na Zuesh

[DarkModders]

- Masz pomysły Melkior - powiedział śmiejąc sie z tego co właśnie powiedział. Wstał z desek po czym podszedł di kompanów.
- Macie wode przy sobie? Napiłbym sie bo suszy mnie od rzygania

[Melkior Tacticus]

- Trzy dni nie chędożyłem, to ma zły wpływ na mnie... wode masz w kubryku i kambuzie.

[DarkModders]

- Pochędorzyz jeszcze - powiedział z uśmiechem po czym poszedł do kubryku napić się wody.

[Nawaar]

Te stare porzekadła, których on często sam używał. Jednak to wymyślili jacyś maniacy seksu. Z resztą nie ważne.
- Rób jak uważasz. Ja będę starał się trzymać od nich z dala od ich kobiet.

[Melkior Tacticus]

- Jak przyjdzie ochota to i pies kota wychrobota.

[Nawaar]

- Hahaha!. Trafne określenie elfie lepiej nie mogłeś trafić. Dobra idę założyć ten pancerz pewnie już wysechł. Powiedział i poszedł znów nałożyć swój płytowy pancerz. Dhampir sprawdził z każdej strony, czy już wysechł po czym zaczął go zakładać.

[DarkModders]

Jaszczur wyszedł z kubryka na pokład z butelką w łapie. Podszedł do burty popijając z flaszki. Wreszcie troche lepiej sie poczuł.

[Nawaar]

Dhampir przyszedł już z założoną zbroją. Teraz, tylko czekał aż wpłyną do portu i przycumują okręt.

[Melkior Tacticus]

Tymczasem "Czarna Perła" dobiła do nabrzeża. Rzucono kotwice i cumy.
- Gadać będzie Funeris i ja, reszta ma się zachowywać inaczej resztę drogi spędzi przywiązana do masztu. Jasne?!

[Nawaar]

Dhampir znowu wybuch śmiechem. Ostatnio wszystko go śmieszyło i musiał to skomentować.
- Dobra, dobra. Nie będziesz mi mówił, co mam robić. Dobrze wiem jak mam się zachować, tylko jak będą o coś pytać to mam zamiar odpowiadać.

[Funeris Venatio]

Funeris nie komentował idiotyzmów, które działy się na pokładzie w ciągu ostatnich kilku minut. Wpadnięcie do wody Silvastera i jego cudowne dryfowanie na jej powierzchni (dhampiry mają chyba wrodzoną wyporność, której powstydzić nie mogłaby się niejedna koga handlowa). A potem ta sprawa ze zdejmowaniem, suszeniem i zakładaniem zbroi. Na przestrzeni pięciu minut. No nieważne.
W pełnym rynsztunku stał na pokładzie, całkiem niedaleko dziobu, by z dużą dozą precyzji obserwować wszystko, co właśnie działo się na nadbrzeżu. Kilkoro z miejscowych ustawiło się w miejscu, gdzie powinni przybić "Czarną Perłą", więc można było sądzić, że ktoś zawczasu ostrzegł mieszkańców o przybywającym obcym okręcie pod dawno niewidzianą banderą. Poeta poprawił napierśnik, strzepnął niewidzialny kurz ze swojego herbu i obejrzał rynsztunek. Wszystko było na swoim miejscu. Nie mając hełmu na głowie sprawiał wrażenie osoby dostojnej i prawej, nie tylko wojownika przybywającego do innego ludu, który zaraz ma zamiar chwycić za miecz i zdobywać. Przysunął się bliżej miejsca, gdzie miał zostać spuszczony trap. Rozprostował skrzydła, dając im nieco wytchnienia na sekundy przed zatrzymaniem statku. Złożył je znowu na plecach, oparł dłoń o rękojeść Nelthariona i czekał, aż orkowie uporają się z drewnianym pomostem.

[Melkior Tacticus]

Orkowie szybko uporali się z trapem. Obok Funerisa stanął Melkior, elf prezentował się niezgorzej od barona - no z wyjątkiem obuwia - jego niebieskawy mithrilowy pancerz połyskiwał w Zueshańskim słońcu, oparł dłoń na rękojeści miecza i skinąwszy na anioła dał mu znać by zeszli na ląd. Lekko poddenerwowany zsedł po trapie. Na czele delegacji kotów stał odziany w nawet elegancki strój tubylec.


- Witajcie na w Kenin nieznajomi. Zantesh Salbes, przewodniczący Izby Handlowej.

[Funeris Venatio]

Funeris szedł spokojnie, pewnie, z gracją i powagą. Rozglądał się niespiesznie po zebranych, nie dawał po sobie poznać żadnych emocji, wystudiowane przez lata pobytu na Valfden ruchy i gesty procentowały teraz w każdym calu. Niekończące się obrady zakonne, Izba Lordów, wizytacje na wysokich szczeblach urzędniczych i wizyty wśród dostojeństwa. Widać było, że idzie ktoś ważny. Melkior obok nieznacznie zdradzał się z poddenerwowaniem, lecz wszystko jakoś uchodziło i rozpływało się w powietrzu. Kilka kroków przed zgromadzeniem kotowatych stanął tubylec, który raczył się przedstawić. Zantesh Salbes, zaiste egzotyczne było to imię. Anioł najpierw spokojnym gestem rozłożył ręce wierzchem do dołu w międzynarodowym geście, że nie ma nic do ukrycia i przychodzi w pokojowych zamiarach. Następnie wykonał głęboki ukłon z dodatkowym skinieniem głowy. Odezwał się wreszcie następującymi słowami:
- Funeris Venatio, Wielki Lord Elekt Izby Lordów królestwa Valfden - powiedział, kładąc otwartą dłoń na piersi, ponownie skłaniając głowę w dyplomatycznym przywitaniu. Wskazał na stojącego obok elfa: - Oto Melkior Tacticus, wicehrabia Kevan, dowódca tej pływającej jednostki. Przybywamy w imieniu króla Isentora I Aquila, władcy Valfden, który pragnie nawiązać stosunki dyplomatyczne ze wspaniałym ludem zamieszkującym Kenin. - Funeris szybko wyłapał słowa tubylca o nazwie ich miasta. Ważna informacja, warta zapamiętania i odnotowania jako ważna.

[Nawaar]

W końcu dobyli do spokojnego brzegu. Teraz dwójka przedstawicieli składające się z elfa bez butów do kompletu i w pełni wyekwipowanego człowieka zeszła na ląd gdzie przywitał ich jeden z tutejszych z tutejszych Kunan. Kociak wyglądał na dobrze ubranego i o dziwo miłego na wizytę nowych twarzy. Skurczybyki nawet broni nie wyciągnęli, bo w końcu nigdy nie wiadomo kto płynie okrętem. Teraz to nie ważne było, po chwili się zaczęło zeszli na stały ląd i rozpoczęły się pierwsze rozmowy z nowym ludem. Ogólne przedstawienie, po co tu przybyli i takie tam same podstawy. Teraz z niecierpliwością czekał na odpowiedź kunan.
No i się zaczęło. Skomentował sobie w głowie, bo jakżeby inaczej mógł to zrobić.

[Mogul]

Ork ziewnął, wkurwiało go, że ktoś mu rozkazuje, ale sam i tak nie miał zamiaru się odzywać, był tutaj w innym celu, zabijać.

[DarkModders]

Jaszczur zszedł ze statku i stanął obok towarzyszy. Miał jak wszyscy nie wcinać sie w rozmowe anioła i elfa. StaL z założonymi rękami i przysuchiwał sie ich rozmowie. Przy okazji wygrzewał sie w słońcu, którego w hemis prawie nie ma.

[Melkior Tacticus]

Gdy Funeris ich przedstawiał Melkior również się skłonił. Z dyplomacją obyty nie był. Koty wysłuchały słów anioła, dopiero teraz spostrzegli białe jak śnieg skrzydła. Niektórzy zaczęli szeptać inni klękać. Zantesh stał jednak niewzruszony. No bo gdzie były te "wielkie i wspaniałe" anioły gdy demony wyrzynały jego lud? Bogowie mieli śmiertelników w głębokim poważaniu. Jednakże on był dyplomatą i kupcem, musiał opanować emocje.



- Valfden? Pierwsze słyszę, ale skoro są tam anioły naszego pana Zartata to musi być to wspaniałe miejsce, wolne od plagi demonów która omal nas nie wybiła. Jesteśmy Kunanami, jeszcze niecałe 20 lat temu byliśmy pokojowo nastawionymi handlarzami, rzemieślnikami i artystami. Nasza cywilizacja kwitła, aż któregoś dnia coś spadło u okolicy wygasłego wulkanu Aralak. Wysłane ekspedycje nie wracały, nim się zorientowaliśmy straciliśmy 4 miasta. Zostało tylko to. Ostatni bastion 30 tysięcy kunan. Wasze przybycie to nowa nadzieja dla naszego ludu. Zantesh skończywszy przemówienie uniósł prawą dłoń i wykonał specyficzny gest.

- ÂŻyjcie długo i pomyślnie przybysze. Chodźcie ze mną do ratusza, musicie koniecznie porozmawiać z naszym wodzem.

[Nawaar]

Dhampira nie zdziwił fakt, że Kunani nie znali naszej wyspy, bo jak mieli by nas odwiedzić? Najpierw cała mgła, która oddzielała wyspę od wszystkich okolicznych terenów, a później pewnie nie byli gotowi poznawać nowych lądów z powodu ataku demonów różnej maści, ale Silvastera zadziwił jeden fakt, że wierzyli w tych samym bogów oraz używali dziwnych znaków dłonią. Ciekaw był, co ten gest oznacza w ich mowie, może to był znak pokoju? Tego nie wiedział, ale miał zamiar o niego zapytać Następnie przysłuchując się rozmowie stwierdził, że mają na poważnie dobre zamiary i zechcą zaprowadzić elfa i człowieka do ich dowódcy. Jednak z drugiej strony dhampir  był pewien, że nie wezmą ich ze sobą i będą musieli zostać na statku.
- Pewnie będziemy musieli zostać na okręcie. Powiedział do towarzyszy stojących na pokładzie.

[Funeris Venatio]

Funeris wykonał identyczny gest.

Kiedyś jako dzieci bawili się kto potrafi go wykonać, gdyż nie wszyscy posiadali taką zdolność. Jemu zawsze się udawało, jego najlepszemu podwórkowemu kumplowi właśnie nigdy. Od zawsze miał z tym problem i za każdym razem jego palce układały się w inny wzorzec. Niemożebnie się wtedy denerwował, gdyż był jednym z nielicznych. Takie to już koleje losu.
- Z miłą chęcią udamy się za Tobą, Zanteshu. Mam jednak jedną prośbę, która mam nadzieję nie uchybi zasadom gościnności - czy ktoś z Twojego ludu mógłby wskazać naszym przyjaciołom ze statku jakąś karczmę bądź gospodę, gdzie w spokoju mogliby napić się jakiegoś trunku i zjeść lokalnej strawy? Izolacja na statku może zostać źle odebrana.

[Melkior Tacticus]

- Ależ oczywiście, wasza załoga może poruszać się po mieście do woli. Jednakże nie liczcie na wiele, od półtora roku racjonujemy żywność. Zniknięcie mgły pozwoliło nam na połowy ryb jednakże to za mało. Wysłaliśmy nawet statek do Ilusmiru i Ghuruk. Nie wrócił żaden. - gestem zaprosił wszystkich do pójścia za nim.