Gnoić leszczy

[Kenshin]

Mając całe rozeznanie terenu, w którym się znajdował ork musiał działać. Na jego szczęście stało zaledwie dwóch strażników, którzy dodatkowo byli zajęci sobą i swoimi opowiastkami. Teraz nadszedł czas na działanie. Kenshin wolnym krokiem zaczął przemieszczać się w stronę ludzi, aby znokautować ich jak w niejednym opowiadaniu z dalekiego kraju. Ork na ostatnich metrach przyspieszył, by ludzie nie zdążyli na zorientowaniu się, co się właściwie stało i wtedy bum. Chwycił ich za głowy a w końcu uderzył jedną o drugą, przy uderzeniu zdało się usłyszeć jakieś chrupnięcie, ale pewnie nie groźne dla ludzi. Wszak chodziło mu, tylko aby zemdlali.

[Funeris Venatio]

Złodziejaszek był młody. Spuścił głowę.
- Nie zabijaj mnie... - Niestety nie wiedział jeszcze, że to bardziej dziewczyny powinien się obawiać, nie wampira. No cóż, życie jest przewrotne.


Kenshin, ork pacyfista, który brzydzi się przemocą, obezwładnił dwójkę ludzi. Ktoś z wewnątrz budynku zawołał:
- Mietek, to ty? Coś się stało?

[Evening Antarii]

-Nic ci nie będzie - chyba..., dodałam w myślach. Nie wiadomo co wampirowi strzeli do głowy... Swoją drogą, trzeba mieć naprawdę strasznego pecha, by zaczepić się o hak i dać się nam złapać. -Czego właściwie tu szukaliście? - nie czekając na odpowiedź, wzięłam od młodzieniaszka worek, by sprawdzić co ciekawego zdążył tam wrzucić, zanim go przyłapaliśmy na gorącym uczynku.

[Funeris Venatio]

- My tak tylko... obrabować. Magazyn miał być pusty... - W worku nie znajdowało się jeszcze nic wartościowego. Kilka drobiazgów, raczej codziennego użytku, warte góra 10 grzywien na tę chwilę, może nawet nie.

[Kenshin]

Ork nie brzydził się przemocy, tylko nie chciał niepotrzebnie zabijać. Nie miał w sobie żądzy śmierci, jak wojowniczka zakonu, czy ten cały wampir. Jednakże trzeba było wrócić do teraźniejszości. Dwóch mężczyzn zemdlało, jak mogło się przypuszczać, ale zawsze jest jakieś, ale i tym okazał się głos kogoś z wewnątrz budynków. Kenshin starał się zmienić imitację swojego głosu oraz samego wydźwięku, aby jak najbardziej upodobnić się do śpiącego już strażnika. - Nie, nic. Pracuj dalej.

[Dragosani]

Drago nie puszczał gnojka. Miał jeszcze co najmniej jedno pytanie. I jakiś pomysł świtał mu w głowie, ale nie był jeszcze pewiej, czy warto go realizować. Tak więc najpierw pytanie.
- Miał być pusty? Więc miałeś jakieś informacje o tym magazynie. Od kogo? I do kogo ten magazyn należy? - Wyjawił tym samym, że sam nie wie do kogo on należy, mimo iż wiedział. Ale to była część Planu. Tak, pisanego wielką literą.

[Funeris Venatio]

- Sami obserwowaliśmy. Nikt się tutaj długo nie kręcił, to uznaliśmy, że nikt go nie pilnuje. A sam magazyn jest pana Horvitza, to taki kupiec.
Po chwili jednak coś go tknęło. Nie wiedział, czy się cieszyć, czy wręcz przeciwnie, ale postanowił uczepić się tej szansy.
- To wy nie jesteście od Manny'ego?


W głowie strażnika od razu zaświtało, że coś jest nie tak. Po pierwsze, głos nie należał zdecydowanie do Mietka. No po prostu różnił się tak diametralnie, że nie można było się pomylić. Po drugie i najważniejsze, przecież nikt w straży miejskiej nie pracował. A zwłaszcza leżąc na swojej koi, w taki poranek, w środku jednego z posterunków. To straż miejska, tutaj pracują tylko kurwy z burdelu obok! Nie czekając więc ani chwili dłużej, poderwał swój miecz, poderwał kilku kumpli, którzy też byli obok, bo przecież było to miejsce spoczynku całej rzeszy strażników. Tak więc wybiegło ich dokładnie sześciu, wszyscy z mieczami wyciągniętymi i gotowymi do ataku.
- Na glebę! Ręce za głowę i nogi szeroko!

//Podejmujesz z nimi walkę, mam przygotować statystyki strażników?

[Kenshin]

Ork wpadł z deszczu, pod rynnę jak mawiają. Jedynie, co na widok strażników powiedział sobie w głowie. Cholera!. Zabijać ani walczyć z ludźmi prawa nie zamierzał, więc zrobił wszystko wedle wskazówek strażników. Leżąc na ziemi i oczekując na reakcję strażników powiedział jeszcze. - Tylko spokojnie.

[Dragosani]

Drago rzucił szybkie spojrzenie Evening, która grzebała w worze chłopaka. Wątpił, aby młody wiedział coś przydatnego, albo mógł im jakoś pomóc. Bo co taki rabuś mógł wiedzieć? Z drugiej strony ktoś musiał "się kręcić" tutaj, skoro w budynku nie znaleźli Wasapa. Zamaskowany musiał wyjść.
- Właściwie to nie obchodzi nie czy i kogo zamierzaliście okraść - przyznał. I nawet puścił młodego. I tak nie miał szans na ucieczkę. - Oczywiście z czystej złośliwości mogę zawlec cię na posterunek. - Wyszczerzył się złośliwie. - Na pewno nie widziałeś nikogo, kto by się tutaj kręcił? - zapytał nagle. Jeśli chłopak nie widział, to Wasap musiał gdzieś tutaj być. Albo było tu jeszcze inne przejście.

[Funeris Venatio]

- Jakieś pół godziny temu taki dziwny gościu tutaj był niedaleko, taki w masce. Ale uciekł szybko, a potem nie widzieliśmy nikogo. Odczekaliśmy trochę i wślizgnęliśmy się do środka...


Ork otrzymał kilka razów. Kilka z nich było naprawdę bolesnych. Został zawleczony z powrotem do swojej celi, gdzie odkryto, że tam leży następny strażnik. W tym momencie dostał znowu. Nieco więcej i nieco mocniej niż poprzednio. W pewnym momencie stracił przytomność.

//Jeżeli chcesz, to możesz mieć jakieś majaki w malignie, dam Ci znać, jak znowu wrócisz do zabawy.

[Evening Antarii]

-Może trzeba stąd wyjść? Skoro uciekł, to pewnie ktoś go widział. A jeśli nie, bo w końcu jest noc , to sami go gdzieś tam zauważymy... Gość w takiej masce jest dość charakterystyczny, nie sposób nie zwrócić na niego uwagi- odłożyłam worek gdzieś tam na bok, nie był już potrzebny. -Wiesz w którą stronę pobiegł?- teraz zwróciłam się do złodziejaszka.- Był sam? Ktoś go widział oprócz was?

[Funeris Venatio]

- Nie wiem, czy ktoś go widział. A stąd można iść tylko w jedną stronę, to ślepy zaułek przecież. Potem już nie widziałem.

[Dragosani]

Drago pogrzebał dyskretnie w sakiewce. Wydobył stamtąd dwadzieścia grzywien. Z jego perspektywy niewiele, ale też niewiele się dowiedzieli. A dla dzieciaka to pewnie trzy dni jedzenia.
- No dobra, trochę pomogłeś. Trzymaj i zmiataj stąd zanim zjawi się tutaj partol straży. - Wcisnął dzieciakowi monety w dłoń. W sumie nie musiał się pewnie nad tym jakoś specjalnie wysilać. - Jakbyś gdzieś wpadł na tego w masce, to możesz mu powiedzieć, żeby nie uciekał, bo i tak go znajdę - dodał, może nieco zbyt pewny siebie. W sumie Wasap mógł przecież po prostu zdjąć maskę. Wtedy pozostanie tylko głos, może zapach, aby go rozpoznać. - Chodź, Eve. - Wampir ruszył szybko do wyjścia, aby kontynuować poszukiwania.
2546 g - 20 g = 2426 g

[Funeris Venatio]

Tak jak zostało powiedziane, można było ruszyć tylko w jedną stronę. W prawo uliczka kończyła się po kilkunastu metrach, wraz z końcem magazynu. W lewo za to ciągnęła się dłużej, aż wychodziła na bliżej niezidentyfikowaną część miasta. Bo jak na razie to ta okolica była podobna zupełnie do niczego.

[Evening Antarii]

-Idę- mruknęłam i posłusznie poszłam za wampirem. Dużego wyboru nie mieliśmy. Ruszyliśmy w lewo, bo w prawo była ślepa uliczka.

[Dragosani]

I tak szli ciemną nocą przez miasto spowite w mrok. Byłby to całkiem dobry temat dla jakiejś piosenki barda, opowiadającej o spacerze w ciemna noc po mieście. Gdyby nie tylko jeden mały szkopuł. Wynajęty zabójca. To raczej nie wpływa zbyt pozytywnie na odbiór piosenek śpiewanych przez bardów. Pewne dlatego, że takowi zabójcy często wynajmowani właśnie na bardów, gdy jakiś zazdrosny mąż postanowi rozwiązać kłopotliwą sprawę swoich rogów.
Wampir rozglądał się czujnie po ulicy, próbując chociaż zidentyfikować część miasta, w której się znajdowali. Stawiał na dzielnice handlową. W końcu postanowił nieco zwiększyć ich szanse.
- Sprawdzę teren z powietrza - zakomunikował rycerzycy. - Mozę da to jakąś wskazówkę. - Po tych słowach wybił się w skoku w powietrze. Gdy był te dwa metry nad ziemią nagle stało się jakieś coś i wampir zniknął, a na jego miejscu pojawił się mały, trzepoczący skrzydłami nietoperz. Drago w formie nietoperza (jak przystało na szanującego się wampira) poleciał w górę, aby nieco rozejrzeć się po okolicy.

[Funeris Venatio]

Wasapa nie było nigdzie widać. Miał w końcu jakieś pół godziny przewagi, więc zdążyłby w tym czasie przebyć spory kawałek miasta i gdzieś się schować. Samego Efehidon raczej nie opuścił, gdyż oczywistym było, że bramy nocą są zamknięte i mocno pilnowane. Okazało się za to, że uliczka wychodziła zaraz obok sklepu "Brzęcząca Moneta". Czyli Drago myślał dobrze - dzielnica handlowa.

[Dragosani]

Drago nawet nie spodziewał się dojrzeć Wasapa. Tak aby było to wyjaśnione. Chciał poznać jedynie układ ulic w okolicy i takie tam. Zatoczył jeszcze dość szerokie koło nad pobliskimi ulicami, po czym wrócił do Eve. Korciło go, aby wylądować na ramieniu dziewczyny, ale to zapewne skończyłoby się przerażonym piskiem i późniejszymi pretensjami, że mógł się wplątać jej we włosy, czy coś. Bo nietoperze wplątują się wszak we włosy, każdy to wie. Dlatego też opadł po prostu kilka metrów przed rycerzycą. Oczywiście wrócił do formy humanoidalnej jeszcze kilka metrów nad ziemią, aby zrobić to w sposób jak najbardziej fajowy. Wylądował bez problemów, jedynie lekko ugiął nogi w celu amortyzacji upadku. Otrzepał donie z nieistniejącego kurzu.
- Tak jak podejrzewałem, dzielnica handlowa - powiedział.

[Evening Antarii]

Pierwszy raz widziałam jak człowiek, to znaczy wampir, zmienia się w nietoperza. Wystarczy się wybić w powietrze i... polecieć po prostu. Z demonicznego zmutowanego wampira powstaje całkiem miły czarny nietoperzyk, z takim śmiesznym pyszczkiem i zadartym noskiem. Przeniosłam wzrok na mojego latającego towarzysza, wodziłam za nim wzrokiem aż do momentu gdy nie pojawił się przede mną. Jedyne co mogłam powiedzieć to odgłos zachwytu. -Drago, nie da się tego nauczyć? - spytałam po chwili, zachwycona tą umiejętnością.-Niesamowite!- przecież każdy człowiek marzył o tym choć raz, aby wzbić się nad ziemię. A wampir ma to na zawołanie. I może się tym pochwalić przed zachwyconymi młodymi rycerzycami z Bractwa! Zignorowałam to co powiedział po wylądowaniu i wciąż pod wrażeniem jego przemiany i lotu spytałam podekscytowana-Zrobisz to dla mnie później jeszcze raz, proszę?

[Dragosani]

Drago uśmiechnął się pod nosem. Nie, żeby nie lubił wzbudzać zachwytu w młodych kobietach. I to wcale nie miało związku z tym, że był zadufanym w sobie, narcystycznym egoistą. Bo przecież nie był! I wcale nie cieszył się z tego, ze jego imieniem nazywano ulice! No, może trochę.
- Kiedy tylko zechcesz - odpowiedział na to ostatnie pytanie. - Znaczy, jeżeli zechcesz w nocy. Za dnia taka sztuczka nie działa. A nauczyć się tego wcale nie jest trudno. Należy tylko... - Zamyślił się na chwilę. Jak tu niby wyjaśnić coś, co dla wampirów jest w gruncie rzeczy naturalne, zaś nauka polega jedynie na "odblokowaniu" ukrytego potencjału? - Na początek musiałbym cię przemienić - powiedział po chwili namysłu. - Ludzie nie mogą opanować tej sztuki. Oczywiście jeśli chcesz, to ja nie widzę problemu. Już dawno nikogo nie przemieniłem.