Droga ku stabilności duszy

[Devristus Morii]

Elf obudził się z bólem głowy i obolałym ciałem. Prawdopodobnie było to spowodowane upadkiem w domu Hegerta. Wtem poczuł powiew wiatru i automatycznie chciał zrobić ruch. Znowu zabolało i lisz doświadczył oporu. Spojrzał w dół i ujrzał, że jego ciało spętane jest liną. W tym momencie chciał coś powiedzieć,ale poczuł coś w ustach, coś co utrudniało mu wypowiadanie słów. Następnie usłyszał przywitanie, więc spojrzał w stronę dźwięku.

[Isentor]

- Dotychczas nękałem samotnych, przywiązanych do kufla idiotów, którzy popadali w depresje. W moim towarzystwie powracali do życia i gotowi byli nawet sięgnąć nieboskłonu. Omamiałem ich dobrą gadką i namawiałem do próby lotów po wypiciu mojej mikstury lewitacji. Niestety próby lotu za każdym razem kończyły się krwawą plamą obiektu testowego. Ale teraz! Teraz mi się udało! Tak jak wspomniałem Ci podczas naszej kolacji, udało mi się ukończyć miksturę lewitacji. I to właśnie Ty! Wielki Hrabia Devristus Morii doświadczy lewitacji na własnej skórze! Dzięki mojej miksturze będziesz w stanie dosięgnąć gwiazd!
Hegert zbliżył się, by odciąć linę do której dosłownie zacumowany był Devristus.

[Devristus Morii]

//Isu czy to jest tak, ze jak on przetnie to ja spadne? Czy moglbys mi opisać wymiary dachu?

[Isentor]

//Wieża ma powierzchnię 25m2. A to nie jest tak, że na tym polega element zaskoczenia wyprawy byś tego nie wiedział?

[Devristus Morii]

Mimo tego, że był przywiązany i nie miał dłoni elf miał w zanadrzu wiele sztuczek, których nabył podczas nauki w Pakcie pod okiem Isentora i innych mistrzów. Spojrzał na Hegerta wzrokiem pełnym pogardy, który chwilę później stał sie bezpostaciowy i nie wyrażającym żadnych uczuć. Lisz zebrał całą swoją energię magiczną i skupił się na szyi Hegerta. Zaatakował alchemika poprzez uniesienie go i duszenie do momentu aż ten nie zemdleje. Lisz patrzył na desperacki akt ratowania się wynalazcy, ale nie mógł odgonić tego czego nie mógł złapać. Nie mógł się przytrzymać czegoś, czego nie widział. Czuł tylko nacisk na jego krtań i tchawicę, który utrudniał mu oddychanie. Devristusowi zdawało się, że widzi cienką granicę pomiędzy aktem życia a aktem śmierci. Zbliżał się nieuchronnie do tego ostatniego, ale przestał dusić porywacza, gdy ten stracił całkowicie świadomość. Nie zabił go, bo byłby to akt miłosierdzia względem niego. Jednakże przez jakiś czas Hegert będzie nieprzytomny.

[Isentor]

Hegert stracił przytomność i osunął się na ziemię.

[Devristus Morii]

Kiedy alchemik upadł, elf ponownie skupił swoją moc i znikł w czerwono-zielonym obłoku. Kolor dymu spowodowany był mocnymi akcentami żywiołu ognia i śmierci w duszy elfa. Podczas znikania zdało się słyszeć trzask, ale chwilę potym znowu rozległo się kolejne trzask. To elf pojawił się 2 metry od ciała Hegerta w obłoku o tym samym kolorze co wcześniej. Jednakże teraz nie krępowały go liny oplatające jego ciało oraz knebel, który miał w ustach. Oswobodził się, a narzędzia porwania głucho upadły na dach wieży. Teraz trzeba znaleźć wyjście i poszukać Marego. Skoro tutaj Hegert zaprowadzał swoje ofiary to to miejsce jest pełne umęczonych dusz I spojrzał w świat astralny.

[Isentor]

W świecie astralnym Devristus nie spostrzegł żadnej umęczonej duszy, miast tego zauważył jak zaczyna odrywać się od ziemi. Unosił się błyskawicznie niczym balon wypełniony helem. Po kilku sekundach znajdował się już na wysokości 30 metrów w powietrzu.

[Devristus Morii]

Udało mu się czy to krótkotrwały efetk
Lisz teleportował się ku ziemi, a właściwie tak aby znaleźć się 50 cm nad ziemią koło bramy. W końcu pilnowali jej strażnicy, którzy mogli by pomóc elfowi, a także mogli pochwycić Hegerta. Z drugiej strony Dev chciał dać się ponieść efektowi mikstury i polatać.

[Isentor]

Dev ponownie zaczął unosić się w górę.

[Devristus Morii]

Będąc 50 cm nad ziemią postanowił spróbować czegoś innego. Skupił się na sobie i sięgnął do energii magicznej rozszerzając ją na całe ciało. W momencie kiedy energia magiczną wnikała co raz głębiej w strukturę ciała zamieniała każdą jego cząstkę w gazową formę. Komórka po komórce, tkanka po tkance zamieniały się w cząstki czarnego dymu połączonego ze sobą energią magiczną. Zastanawiał się czy to zatrzyma efekt mikstury.

[Isentor]

Devristus unosił się w powietrze nawet jako smuga czarnego dymu.

[Devristus Morii]

Rozejrzał się za pomieszczeniem albo czymś co mogłoby zatrzymać go w drodze do góry. Szukał wysuniętych dachów, altan balkonowych.

//Czy forma gazowa umożliwia mi poruszanie się mimo tego, że się unoszę?

[Isentor]

//Unosisz się cały czas ku górze, nie możesz poruszać się w inny sposób.

Devristus był wszak w mieście, dookoła niego znajdowało się pełno zabudowa domów itp.

[Devristus Morii]

Lisz teleportował się do strażnicy pod wieżą, na której leżał Hegert. Wiedział, że może się tam teleportować, bo widział już wcześniej jej układ i teraz odświeżał go spoglądając przez okna. Dobrze, że przebywali tam strażnicy, którzy mogliby pomóc elfowi ująć alchemika, kiedy Devristus będzie zmagał się z lewitacją. Zniknął w czerwono-zielonym dymie z charakterystycznym trzaskiem, aby pojawić się w miejscu przebywania strażników pod wieżą. Kiedy się tam pojawił od razu zaczął unosić się ku górze, omijajć wszelkie ostre rzeczy na suficie i ścianach.
Witam, jestem Devristus Morii, hrabia Verran moglibyście mi pomóc?

[Isentor]

Devristus unosił się pod sufitem niczym niesforny balon, który uciekł z rączek nieostrożnego dziecka. Strażnicy stali z osłupieniem wpatrując się w maga.

[Devristus Morii]

Hej! Ogarnijcie się, albo komisarz Georg i Respev dowiedzą się o Waszym osłupieniu w obliczu niespotykanej sytuacji. Jako rycerze królestwa Valfden macie być przygotowani na wszystko. Na wieży przylegajacej do tej bramy leży nieprzytomny alchemik Hegert, który wbrew mojej woli doprowadził mnie do tego stanu. Chcę, żebyście tam poszli, skuli i zamkneli za kratami. W tej chwili teraz to jest najważniejsze. No ruszać się!

[Isentor]

Strażnicy jednomyślnie pobiegli na wieże. Devristus nadal unosił się przy suficie.

[Devristus Morii]

Devristus przynajmniej nie obawiał się, że wyleci poza planetę. Unoszenie się pod sufitem 2 albo 3 metry nad ziemią było o wiele bardziej bezpieczniejsze niż dryfowanie ku stratosferze. Z drugiej strony to było niesamowite uczucie, unoszenie się w powietrzu nie czując ciężaru swojego ciała. Dawało to jakąś radość elfowi, który większość swojego życia spędził stąpając po ziemi. Niesamowita niespodzianka i odskocznia od codziennych spraw. Jednakże gdy tak wisiał i czekał na powrót strażników, lisz wpadł na pomysł. Dotarło do niego, że przecież panuje nad swoim ciałem i nad procesami w nim zachodzącymi w jego wnętrzu, dzięki energii magicznej. Postanowił tego skorzystać i wydalić z siebie miksturę lewitacji. Skupił się i rozprzestrzenił swoją energię na całe ciało, co sprawiło, że był świadomy każdego procesu, który w nim teraz zachodzi. Lata ćwiczeń nad odżywianiem tego ciała za pomocą magii dało mu wiedzę, który składnik jest od czego i jak powinno to wyglądać. Kiedy lisz zlokalizował cząstki mikstury Hegerta, z pomocą energii magicznej zaczął je usuwać w raz z potem.

[Isentor]

Nic się nie stało. Devristus nie do końca rozumiał na czym polega odżywanie się energią magiczną. Nadal lewitował pod sufitem.