Raz kozie mgle: Atusel i morze

[Elrond Ñoldor]

No kurwa. Debil. Jebnę go klął w myślach. Aragorn był ostatni osoba na tym statku która powinna otwierać swoje usta. Zawsze, ale to ZAWSZE gdy je otwierał w niepowołanym miejscu, ginęli ludzie, dział się chaos i rozpierdol. Elrond kipiał z gniewu.

[Devristus Morii]

Elf przewrócił oczami i spojrzał na Aragorna, a potem na lewiatana. Ukłonił się i rzekł:
Ja jestem Devristus Morii, hrabia Verran w królestwie Valfden. Czy nasza obecność na tych wodach rozgniewała Cię, Starożytny?

[Lucas Paladin]

Cóż, pojawienie się Lewiatana i odzywka Aragorna pokazała, że życie to faktycznie zlepek chwil prowadzących do końca. Miał nadzieję, że ta chwila nie była ich ostatnią.

[Hagmar]

No co? Przewrócił oczyma. Phi. Kłaniać się "temu"?

[Funeris Venatio]

Bo w życiu piękną są tylko chwile, mógłby powiedzieć Lucasowi.

[Isentor]

W jednej chwili zostaliście powaleni przez nagły podmuch wiatru, który uderzył was w plecy. Majestatyczny, czerwony smok unosił się nad statkiem dzięki sile swoich ogromnych skrzydeł.
- Jam jest Ervatel smoczy bracie!

Zrozumieliście, że Lewiatan nie miał zamiaru z wami rozmawiać, byliście dla niego nic nie znaczącym podgatunkiem szkodników. Cenił sobie towarzystwo innego smoka. Ervatela, czerwonej bestii uwolnionej z bractwa ciemności.

[Funeris Venatio]

Funeris szepnął cichutko:
- Możemy kawałek odpłynąć?

[Dragosani]

W okolicy był zdecydowany nadmiar smoków. Przynajmniej według opinii Dragosaniego. Nie, żeby nie podziwiał majestatu tych wspaniałych stworzeń, ale jednak wolałby je podziwiać nie stojąc na łatwopalnym statku. Oczywiście milczał, obserwując co też dwa smoki zrobią. W sumie niewiele więcej mógł zrobić, prócz obserwacji.

[Mogul]

-Cśśśś. Słuchaj. Ork był zafascynowany tym co widzi.

[Nawaar]

Oooo... Jeszcze lepiej do imprezy dołączył czerwony smok. Chyba gorzej już nie będzie?. Znów elf pomyślał i ponownie żałował, że nie ma ze sobą płótna ani farb. Jednak teraz wolał zapamiętać sylwetki dwóch majestatycznych stworów. Gdyby wujaszek był teraz, bez zastanowienia zaatakowałby smoka. Jednak dobrze, że go nie ma. Znów mówił w swojej głowie.

[Devristus Morii]

Powoli odpływamy w sto=ronę Valfden przekazał po cichu elf. Jednakże stał jak zafascynowany wpatrzony w dwa smoki. Rzadki to widok w dzisiejszych czasach.

[Funeris Venatio]

Funeris cały czas patrzył się w stronę dwóch przepotężnych bestii, lecz dosłyszał słowa Devristusa. Delikatnie popuszczał liny, które przytrzymywały zwinięty żagiel, by mogli nabrać nieco wiatru i odpłynąć według polecenia elfiego maga.

[Lucas Paladin]

Lucas w sumie nie wiedział co robić. Patrzył z otwartymi ustami na majestatyczne bestie. To było fascynujące, nawet bardziej niż fascynujące. SMOKI! Te potężne, prastare istoty.

[TheMo]

Themo siedział skulony w bocianim gnieździe. Słyszał o Lewiatanie, ale nie spodziewał się, że będzie aż tak kurewsko wielki. Zaczął rozmawiać z ludźmi i nieludźmi na pokładzie. Oby nikt go nie wkurwił. Powtarzał sobie w myślach. Wtedy zauważył, że nadlatuje inny smok. W sumie Themo był najbliżej wznoszącej się nad statkiem istoty. Nie mógł zamknąć buzi z osłupienia. Pierwszy raz widzi smoka. I to aż dwa. I to tak blisko. Gdy zauważył, że statek odpływa serce zaczęło zwalniać. Choć nadal obserwował, czy gady nie ruszą za nimi. Odpalmy tę cholerną maszynę!

[Isentor]

- Ervatel, dawno nie słyszałem tego imienia. Jest nas tak mało, powoli przemijamy. Nie mam już sił walczyć z tymi szkodnikami. Te brutalne i dzikie rasy, które doprowadziły do upadku cywilizacji naszych dzieci. Wymordowali tysiące z nas! Zniszczyli całe cywilizacje. W imię czego?! Władzy? Potęgi? Złota? Meaneb podziela moje zdanie, musimy zaprowadzić nowy porządek, a nowy porządek zaprowadzić można tylko na zgliszczach starego. Przyłącz się do mnie bracie! Zasiej strach w sercach ludzi stojąc u mego boku. Pomścijmy naszych przodków!



- Ty durny starcze! To Ty stoisz bo złej stronie konfliktu. Meaneb próbował mnie zabić używając energii magicznej mojego ducha do przyzwania demona boskiego z otchłani. Gdyby nie dzielny lud Valfden nie moglibyśmy odbyć dziś tej rozmowy. Być może to jeszcze młode i dzikie rasy ale nie mamy prawa odbierać im wolności. Byłem świadkiem ich odwagi i chociaż dzielą nas światy niepojęte dla ich umysłów. Zupełnie tak jak nas, na wiele ich stać. Nie pozwolę  Ci podnieść ręki na tych ludzi!



- Me serce krwawi na wieść o Twej zdradzie.



- Nie można być zdrajcą cudzych ideałów bracie.

[Izabell Ravlet]

Darlenit beznamiętnie przyglądał się krzątającym się po pokładzie osobom. Filozoficzne pogaduszki pozostawił filozofom. Czekał, aż coś się wydarzy. I wydarzyło - pojawienie się lewiatana, a później także smoka (którego mauren już kiedyś widział) to było coś. Przyglądał się tej sytuacji z zaciekawieniem, lecz nie podniecał się tak, jak niektórzy.

[Devristus Morii]

No nie wierzę w to co widzę. Nie wierzę. powiedział Lisz i uszczypał się w rękę. Brakowało tu jeszcze Vulturiusa, smoczego strażnika w Piątej ÂŚwiątyni.

[Nawaar]

Elf się troszkę uspokoił słysząc rozmowę dwóch smoków. Wiedział, że ten czerwony jest z nimi, ale trzeba będzie pozbyć się jakoś lewiatana. Nathaniel liczył na to, że Ervatel zaatakuje swojego brata jakimś specjalnym ciosem rodem z opowiadań dalekich wschodnich krain. Dziecię lasu przyglądało się dalej istotą.

[Isentor]

Smoki trwały w bezruchu przez dłuższą chwilę. Wymieniali się kamiennym spojrzeniem, wyglądali jak uczestnicy niemego dialogu, którzy rozumieją się bez słów. Nagle zerwali się rzucając do walki. Ostre pazury, wielkie zęby i ogniste podmuchy poszły w ruch. Wzburzona tafla wody uderzała o burtę statku niemal go przewracając.

[Mogul]

- Dobra, spierdalamyyyyyyy stąąąąąąąąąąąd.