Tereny Valfden > Dział Wypraw

Trudne czasy

<< < (11/21) > >>

Devristus Morii:
Pamiętam i polubiłem ten świat. Zdradzisz mi jak to zrobiłeś i co to za kamienie? Powiedział mag przechodząc przez portal.

Gunses:
- Odpowiedniki waszych monolitów. My, Elfy, nazywaliśmy je kostkami, kiedy były popularniejsze. Teraz ich prawidłową nazwą powinno się mówić nań Yer'Ellas. Leśne ścieżki. W wolnym tłumaczeniu - mówił a Ty się rozglądałeś. Byliście na polanie. Była ciepła noc, niebo było bardzo dobrze widoczne. Dookoła była noc i żyjący las. Odezwała się sowa, to jakieś ptaszki. Polana rozbrzmiewała grą świerszczy, po niebie leciały klucze jakiś ptaków. Polana była idealnym kołem, dużym, o średnicy co najmniej kilometra, dookoła zaś niej zaznaczała się ściana czarnego lasu. Nie byłeś tutaj nigdy. Nie miałeś pewności, czy jesteś nadal na Valfden, ale zdałeś sobie sprawę, że noc nie różni się jakoś bardzo. Na samym środku polany z bujnych traw, ziół i kwiatów wystawał kamień. Duży i płaski. Wyglądał niczym przyczajony drapieżnik. Kiedy podeszliście do niego Elf dotknął kamienia ręką. Po błyszczących kroplach rosy na kamieniu przebiegły srebrne niteczki, niby pajęczyna. Nie wiedziałeś, czy to czary, czy odbicie światła księżyca w kroplach rosy. Zaraz zaraz...
- Wiesz kim jestem? Jak mnie zwią?

Elrond Ñoldor:
Elrond podrapał się po brodzie.

Hagmar:
To nie do końca prawda Edziu, przez te 7 dekad nie mogłem ich rozgryźć do końca. Masz jeszcze coś w tej flaszce? Bo takie debaty wymagają pomocy naukowej...

Devristus Morii:
Podejrzewam, że wiem kim jesteś, ale to osobie starszej wypada się przedstawić pierwszej osobie młodej. Tak samo jak osoba starsza powinna pierwsza wyciągnąć dłoń na powitanie

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

[*] Poprzednia strona