Pomagając sąsiadom

[Lord Hejgen]

Dobrze, idę się rozejrzeć. - powiedział po czym pobiegł do konia. odwiązał go i ruszył na granice wioski z lasem. Po chwili tam dotarł, zsiadł z konia przywiązał go do drzewa i zaczął rozglądać się za krwiopijcami. W głowie miał myśl: Heh, krwiopijcy, pewnie są potomkami Gunsesa.

//Kawał: Bo wampiry piją krew a krwiopijcy mają to w nazwie że piją krew

[Anette Du'Monteau]

Na razie było czysto. ÂŻadnych ruchów wśród drzew, ani żadnego poruszenia przy furtach od zagrody. Niestety całego terenu nie dało się ogarnąć wzrokiem.

[Lord Hejgen]

Anims niczego nie zobaczył, więc zaczął iść w przód i zaczął szukać czegoś na kształt krwiopijcy. Miał nadzieje że je znajdzie

[Anette Du'Monteau]

Za kilkoma pniami zauważyłeś dziwny kształt. Jednak przemknął zbyt szybko byś mógł dostrzec co to takiego było.

[Lord Hejgen]

O, ja pier - pomyślał. Gdy zobaczył ten kształt, od razu pobiegł w tamtym kierunku. Gdy tam był, zaczął się rozglądać za tym czymś

[Anette Du'Monteau]

Naprzeciw pojawił się spory owad. Przebierał odnóżami w powietrzu i patrzył swoimi oczami z niezadowoleniem.

Krwiopijca

[Lord Hejgen]

O, znalazłem. To trzeba sobie jakoś z nią poradzić. - pomyślał po czym szybko wyciągnął miecz. Krwiopijca jak to bestia zaczęła atakować. Z niewiarygodną szybkością była prawie przy Animsie. ÂŻądło krwiopijcy już miało się wbić w ciało bohatera, ale na całe szczęście Anims zrobił unik i odskoczył w bok. Owad ponowił próbę dźgnięcia Animsa, jednak ten znowu zdołał uniknąć żądła. Bohater szybko przyjął postawę bojową i zamachnął się w stronę wielkiego owada. Jednak szczęście mu za bardzo nie do pisywało, ostrze ledwo dotknęło bestie. Krwiopijca Gunseszaczął ponownie atakować, i tym razem kilka cm a trafiła by Animsa w ramię. Anims szybko, odsunął się trochę na bok, chwycił swój miecz mocno ręką i zamachnął się na tą wielką bestyje. Na całe szczęście, tym razem cios był celny. Miecz trafił na krwiopijce. Jednak przerośnięty owad jeszcze żył. Zaczął atakować swoim żądłem, na tyle szybko że Anims ledwo, ledwo unikał ich. Wreszcie bohaterzyna wziął mocno miecz w rękę, i z całej swojej siły zaatakował krwiopijce. Ten cios zakończył żywot besti

0/1

//Może być taki opis walki

[Anette Du'Monteau]

//: Ujdzie aczkolwiek tyle uników to bardziej jak się wyuczysz akrobatyki.

Materiał twojej koszuli był w kilku miejscach nacięty, lecz nic poza tym. Cudem uniknąłeś użądlenia i czasowego paraliżu. Walka z krwiopijcą okazała się dość wymagająca. Na szczęście ten osobnik jak widać był sam. Nie było widać, czy słychać innych owadów.

[Lord Hejgen]

Hu, udało się. Ruszam dalej. - pomyślał po czym podszedł dalej w głąb lasu.

[Anette Du'Monteau]

W pewnym momencie potknąłeś się o wystający korzeń i przekoziołkowałeś po ziemi. Na chwilę cię zamroczyło. Gdy otworzyłeś oczy zauważyłeś, że znalazłeś się w niewielkiej jamie. Nie mogłeś stać całkiem wyprostowany, lecz było dość miejsca żeby się poruszać w kuckach. Wszędzie widać było korzenie sięgające w głąb gruntu. Na końcu jamy widać było dwa przejścia.

[Lord Hejgen]

Cholera - powiedział pod nosem. Wstał z ziemi, otrzepał się i ruszył na przód. Jama była mała więc Anims musiał iść kuckiem. Schylił się i ruszył przed siebie. Na końcu były dwa tunele. Anims stanął przed nimi i powiedział - Hmm. Który by tu wybrać. A dobra idę tunelem po prawej. Kto nie ryzykuje nie zyskuje. - po czym wszedł w prawy tunel i ruszył na przód. Jednak nie wiedział co go tam czeka.

[Anette Du'Monteau]

Z głębi tunelu dobiegły cię jakieś piski. Nie miałeś pojęcia co może je wydawać.

[Lord Hejgen]

Co to - powiedział Anims kiedy usłyszał krzyk. Jak najszybciej poszedł w tamtym kierunku, i gdy tam dotarł zaczął się rozglądać.

[Anette Du'Monteau]

Teraz prócz pisku słyszałeś dziwne siorbanie, jakby ktoś wciągał jakiś płyn lub coś w tym rodzaju. Wydawało ci się że też gdzieś błysnęły jakieś oczy.

[Lord Hejgen]

Co to było - pomyśłał gdy zobaczył ten błysk. Powoli szedł w głąb. Po chwili odezwał się - Halo, jest tu kto?. -

[Anette Du'Monteau]

Teraz już mogłeś pewniej stwierdzić, że to co uznałeś za siorbanie było tak na prawdę szlochaniem. W ciemnym kącie zauważyłeś mała dziewczynkę. Siedziała w kuckach trzymając się za kolana i płakała. Kiedy padło pytanie, to tylko podniosła wzrok i wpatrywała się w Ciebie.

[Lord Hejgen]

Jasna cholera. - powiedział po czym podszedł do dziewczynki, kucnął przed nią i powiedział - Co tutaj robisz, dziecko. Nic ci nie jest i gdzie twoi rodzice?.

[Anette Du'Monteau]

Dziewczynka powoli się uspokoiła. Zaczęła ocierać rączkami łzy z policzków i spoglądać za twoje plecy.
-Brzydki komar mnie gonił. - mówiła zapłakana. -Brzęczał i mnie gonił, więc tu się schowałam. - kontynuowała. -Rodzice mieszkają w wiosce, wyszłam trochę dalej żeby zebrać parę kwiatków dla mamy przy lesie, ale wtedy pojawił się ten straszny bzykacz... Dziewczynka znów się rozpłakała.

[Lord Hejgen]

Nie bój się, ten brzydki komar już nie żyje. Zabiorę cię do rodziców. - powiedział do dziewczynki i zaczął ją uspokajać

//Co mam dalej robić.

[Anette Du'Monteau]

-Dobrze... - odpowiedziała. W tym wypadku trzeba było się wydostać z tego miejsca i odstawić małą na miejsce. Kto wie, może dzięki temu zyskasz trochę na uznaniu okolicznych mieszkańców.