W głąb dracońskich ruin.

[Nessa]

   Nessa uklękła, lecz nie odezwała się. Atmosfera nie została rozluźniona ni w ząb. Nie zgadzała się z wampirem, lecz nie chciała wchodzić w dyskusję. Nie dałaby rady prowadzić spokojnej rozmowy i udzielać logicznych odpowiedzi. Była zbyt rozdrażniona i rozbita. Oczywiście nie bała się teraz wampira. Nie po tym co się przed chwilą wydarzyło. Nie po opętaniu Aragorna, jego walce z Diomedesem i Zelerisem i nie po ostatecznym pojedynku Gunsesa z demonem. Teraz Nessa bała się każdego. Niezależnie czy był zabójczym krwiopijcą, czy słodkim zajączkiem. Ale była też bardzo zmęczona. Tak zmęczona, że nie miała siły okazywać już strachu. Co jeszcze mogłoby się wydarzyć? Trzęsienie ziemi i chmara zombie?
   - Proszę - powiedziała cicho i podała wampirowi wodę. Nie znała się na opatrywaniu ran, ale cucenie kojarzyło jej się z chluśnięciem czymś w twarz lub spoliczkowaniem. Liczyła, że Gunses będzie wiedział, co robić.
   Kątem oka zobaczyła jeszcze, że elfi mag zaczął leczyć Diomedesa. Uśmiechnęła się blado i wróciła do przypatrywania się temu, co robi wampir.

[Devristus Morii]

//Potrzebni ludzie z umiejętnością Medyk.

Przynieś wodę, Malavonie

[Malavon]

-Tak jest mistrzu. - odparł Malavon i pobiegł szybko na wóz po wodę. Chwilę zajęło nim znalazł bukłak z wodą, lecz gdy już go pochwycił migiem wrócił do wielkiego mistrza.
-Proszę.

[Gunses]

//A miałem się tego nauczyć

- Dzięki - rzekł Gunses. Liczył chociaż na kilka słów więcej. Chociażby dla tego, aby elfka wyzuła się z emocji jakie w niej siedziały. Nawet jeśli miałaby płakać, czy histeryzować. Gunses nie chciał jej zostawiać z tym samej, ale uznał po spojrzeniu elfki na rannego Diomedesa, że są tu osoby bliższe dla tej dziewczyny niż on. Gunses wylał trochę wody na twarz człowieka, poklepał go po polikach, szarpnął lekko
-  Darlenit! Chłopie jesteś tam? Wstawaj!

[Izabell Ravlet]

I Darlenit obudził się. Lekko jeszcze mrużył oczy, obraz był niewyraźny. Przetarł oczy i co zobaczył? A raczej kogo? Wampira, który doprowadził go do takiego stanu. Szybko odczołgał się w tył z przerażeniem w oczach...

[Arti]

  Młodzieniec nie starał się zrozumieć oburzenia Elfki, przynajmniej jego części spowodowanej użyciem wulgaryzmu w stosunku do demona który kontrolował przez tak długi okres czasu ich mistrza. Postanowił jednak przeprosić, a raczej pokazać, że nie jest chamem który klnie bez przerwy, a dobrze wychowanym człowiekiem który robi to tylko w przypływie silnych emocji.
 Podszedł do elfki i zapytał:
 - Chcesz mnie chwilkę wysłuchać?

[Nessa]

   Elfka zachichotała. Radośnie i szczerze. Przebudzenie Darlenita rozbawiło ją, bo było bardzo bliskie temu, jak sama by się zachowała w takiej sytuacji. Popatrzyła wciąż rozbawiona na wampira. Nie wydawał się teraz taki straszny. Biorąc pod uwagę jego poprzednie słowa, pomoc nowicjuszowi i obecną minę, Gunses sprawiał wrażenie wręcz przyjaznego.
   Nessa już chciała powiedzieć coś maurenowi, ale podszedł do nich ÂŁowca. Wstała z klęczek i z lekkim uśmiechem skierowała się do Aertha:
- Oczywiście - zupełnie nie przypominała teraz złej i krzyczącej dziewczyny, którą była niedawno. Wprawdzie dalej była blada, ale już nie tupała i nie bulwersowała się słowami. No właśnie - słowami. Gdyby nie obecna sytuacja, to elfka zaczęłaby się zastanawiać, czy zwykłe słowa mogą wywołać tyle emocji.

[Anv]

- Wybacz Aragornie, ale w żadnym z poprzednich twoich napadów istota demona nie ujawniła się na tyle by móc ją zidentyfikować. Szczególnie, że przykrywką dla tego wszystkiego mogła być czarna skaza. - mówiłem całkiem obojętnym głosem. Niemal automatycznie, nie patrzyłem nawet na Aragorna. Zajęty byłem bowiem oglądaniem poczynań Gunsesa. Podobnie jak i on widziałem ten okropny byt, a przyglądałem się technice wampira i jej skuteczności bowiem sam nigdy nie miałem możliwości walczyć z demonem astralnym. Jednak w obliczu nadchodzącej wojny, to może się zmienić.

//: tak dorwałem neta wiec wieczorami będę. Jednak i tak ograniczony bo to nie komputer.

[Gunses]

Gunses uniósł pytająco brwi widząc odsuwającego się od niego młodego czarodzieja. W tej samej chwili śmiechem wybuchnęła elfka. Gunses miał zdziwiony wyraz twarzy. Wstał, wyprostował się.
- Dobrze, że doszedłeś do siebie - rzekł Gunses i odszedł kawałek dalej. Postał chwilę na uboczu, sam, aby  Darlenit zobaczył, że wszyscy się zajmują czymś innym, że nikt nie patrzy na wampira, że nie jest on zagrożeniem. Gunses zacisnął szczęki. Musiał się oddalić, aby się pożywić. Szybkim krokiem udał się w stronę lasu...

[Arti]

 - Chcę powiedzieć tylko, że nie rozumiem twojej złości którą z siebie emanowałaś słysząc moje słowa. Zdaję sobie sprawę iż używanie takich epitetów w obecności damy nie przystoi, aczkolwiek nie jesteśmy w pałacu tylko na polu bitwy. Dookoła nas leżą trupy, nasz towarzysz omal nie zginął, a co więcej - okazało się, że Aragorn - czyli mój mistrz, tak jak i twój mistrz... Swoją drogą, zastanawiam się czy życzy sobie byśmy go tak nazywali. - przerwał na chwilę młodzieniec. - Mniejsza, zmierzając do meritum - było i nadal jest we mnie sporo negatywnych emocji tak samo jak były w Tobie w momencie twojego aktu złości. Oczekuję od Ciebie zrozumienia i wybaczenia jeżeli moje słowa cię uraziły. - dokończył.

[Anette Du'Monteau]

-Mówisz i masz Devristusie. - odezwałem się. Zbliżyłem się do leżącego Diomedesa i zacząłem mu nastawiać kości, tak jak mnie nauczono podczas szkolenia medycznego. Zajęło to kilka minut, lecz potem mogłem z spokojem odsunąć się i pozwolić działać magowi.
-Droga wolna Dev.

[Devristus Morii]

A teraz przygotujcie swoje uszy na wrzaski. Ruush Xuesh, Gresh Ilxuesh Arishesh wypowiedział zaklęcie Elf, którego kostur rozbłysł czerwonym światłem. Rozpoczął się proces leczniczy Dyumka zaczynając od kości ...

[Duże leczenie, koncentracja, Madytacja]

[Eric]

Ciepło zaczęło rozchodzić się po ciele Diomedesa. Uwalniało ból, który do tej pory skryty był pod nieprzepuszczalną warstwą nieświadomości, która nagle przestała być aż tak nieprzepuszczalna. Powieki młodzieńca zadrżały. Ciągle dzwoniło mu w uszach. ÂŚwiadomość powoli powracała, wraz z nią także i wiedza o połamanych żebrach, licznych pokaleczeniach ciała, braku zęba. I ból, cierpienie. Rozchodzące się po ciele w zawrotnym tempie, zupełnie jakby przewodziła je sama wrząca w żyłach krew. Twarz młodzieńca artystycznie odwzorowywała z najmniejszymi szczegółami to, co działo się wewnątrz. A było to niczym gwałtowna burza, która nagle przesłoniła zupełnie czyste dotychczas niebo.
- Gh... - wychrypiał, uwalniając ze swej jamy ustnej zaległą ilość krwi. - Ghhhhhhhaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarh! - zaryczał z bólu, wbijając palce w miękką ziemię. Szarpał nimi wyrywając z gleby źdźbła trawy, po których ściekały krople jego własnej krwi. Zacisnął szczękę i przymrużył oczy walcząc z szaleńczym uczuciem rozdzierania od środka. Wrzeszczał jak opętany. Jego krzyki odbijały się echem po okolicznym lesie, płosząc zaciekawione ptaki i zwierzynę.

[Nessa]

   Westchnęła i popatrzyła na Aertha niczym na niesfornego i niezbyt pojętnego ucznia. Nie chciała go rzecz jasna urazić, ale akurat w tej kwestii miała już dawno wyrobioną opinię i trzymała się jej zawzięcie.
- Tu nie chodzi o moją płeć. Miejsce niczego nie usprawiedliwia. Wydarzenia również. To słowa, Aerthcie. Tylko słowa i aż słowa. Nad gestami nie możemy tak łatwo panować, ale nad nimi owszem. Lecz nie zrozum mnie źle! - pokiwała przecząco głową. - Czasami wymsknie nam się to i owo. Słówko. Zdanie. Potok zdań. Ale każde z nich niesie za sobą jakąś treść. Takie...- zamyśliła się, szukając odpowiedniego określenia. Uznała, że użycie języka rodem z karczmy nie obrazi młodzieńca. - bluzgi nie niosą żadnej treści. Mogą pokazywać nasze emocje, ale dlaczego nie okazać ich w inny sposób? Mogą również być oznaką niskiego poziomu osoby, która je wypowiada. Jednak rozumiem cię w pełni i nie ma tu nic do wybaczania. Po prostu w dość wybuchowy sposób wyraziłam swoją opinię. Głównie odnośnie wiązanki Adamusa, ale on już się do tego przyzwyczaił. To ja jednak powinnam cię przeprosić. Ciebie i innych. Zareagowałam zbyt ostro, ale dzisiejsze wydarzenia mocno na mnie wpłynęły - zakończyła ciszej i popatrzyła serdecznie na ÂŁowcę. - Wybaczysz?
   Pytanie elfki zostało jednak zagłuszone przez krzyk nowicjusza. Przerażona popatrzyła w tamtym kierunku. Podejście do leczonego mężczyzny było głupotą, której nawet Nessa była świadoma. Nie tyle nie chciała przeszkadzać Devristusowi, co nie chciała oglądać cierpienia młodego Nivellena. Cofnęła się kilka kroków do tyłu, zerkając to na Aertha, to na Diomedesa. Miała ochotę zwyczajnie uciec.

[Koza123]

Tymczasem Konrad stał z boku przyglądając się swoim towarzyszom. Niewiele mógł teraz zrobić, nie był medykiem, ani magiem, który znałby się na leczeniu ran.

[Gunses]

Gunses wyczuł zaś stadko sarenek. Zaczął za nimi podążać...

[Dragosani]

Elfka nagle poczuła na ramieniu ciężką dłoń. Była ona czarna i dracońska. ÂŚwieżo wyleczony Zeleris przyglądał się wrzeszczącemu Diomedesowi i zatrzymał Nudę. Na jego ustach widać było lekki uśmiech. Dość niezwykły w takiej sytuacji.
- Nie ma się czego bać, elfko. - mruknął cicho. - On cierpi, to fakt. Ale ten ból go wzmacnia. Uzdrawia. - powiedział tonem dość mrocznym. - Ból oczyszcza, jak to mówią religijni fanatycy. W tym przypadku nie tyle "oczyszcza", co leczy. - ton jego głosu momentalnie się zmienił na zwyczajny. - Tak więc nie czmychaj, jak płocha sarenka. - posłał elfce "uroczy" uśmieszek. 

[Izabell Ravlet]

Darlenit zrobił wielkie oczy. ÂŚmiech elfki i słowa wampira nie zmniejszyły jego przerażenia. Ustabilizował się opierając się na rękach i powoli wstał. Towarzysze zachowywali się, jakby nigdy nic się nie stało. Mauren powoli dedukował. Przetarł mokrą twarz. Uspokoił się nieco, jednak jego źrenice ciągle były rozszerzone....

[Arti]

 - Dobrze powiedziane. - rzekł do Zelerisa.
 - Oczywiście, że Tobie wybaczam, Nudo o ile powiesz, że nie gniewasz się na mnie. - oznajmił z lekkim uśmiechem.

[Isentor]

- Wróciłeś - rzekł Gunses widząc jak Demon zatrzymał się przed nim - Wiesz po co wróciłeś?
- Ponie...
- Wróciłeś po swoją śmierć! - rzekł pewnie Gunses przerywając istocie pozaziemskiej. Wampir wykonał szybki zwód, atak demona niespodziewany Gunses przewidział na chwilę przed zajściem, dzięki Aurze Inteligencji. Zaraz potem uderzył sam. Szponem. Wbił pazury głęboko i szarpnął. Poczuł jak jego szpon tnie astralną naturę demona. Demon zaryczał. Wampir wątpił, żeby postronni go widzieli. Widzieli tylko Gunsesa, który mocuje się z powietrzem. Demon uderzył z drugiej strony, z wytworzonej pięści, Gunses wykonał obrót i również wyprowadził cios. Ci, którzy patrzyli zauważyli jak szpon uderzą w coś, czego nie widzieli, a co było tam na pewno. Szpon rozpromienił się blaskiem, kiedy Gunses wyładował na demonie potężny ładunek elektryczny. Gunses wybił się z ziemi, wykorzystując czas kiedy demon było oszołomiony porażeniem prądem, wyskoczył, miecz skierował w dół i z wysokości ramion uderzył wprost w środek kłębowiska jakie stanowił ów demon. Demon wydał krzyk, jaki może wydawać 100 turów, albo 300 świń zabijanych jednocześnie. Ostrze przeorało astralne cielsko, doprowadzając do śmierci demona. Gunses upadł na ziemie w przyklęku na jedno kolano. Miecz trzymał w prawej ręce, daleko, równolegle do ziemi.

//Cofam akcje. 0 wiedzy na temat demonów astralnych.