Tańce z liszami - Na ratunek Aragornowi

[Nessa]

   Nuda trzymała się z tyłu na odległość głosów mężczyzn. Cały przebieg ich rozmowy zadziwił ją niezmiernie. Zacisnęła mocniej dłonie na wodzach. Gdyby nie wyobrażenie torturowanego Aragorna, to zawróciłaby czym prędzej. Miała wrażenie, że mężczyźni nie mają zupełnie pojęcia, o czym mówią. Zwariowali. Najzwyczajniej w świecie zwariowali. Oni jeszcze nie mieli żadnego planu! Zero pomysłu jak dostać się do stolicy i gdzie może znajdować się Aragorn. Zaczęli sobie gdybać o serduszku lisza dopiero mając za sobą armię i będąc niedaleko tego porywacza i pełnej pychy gnidy. Nawet dzieci z kijkami podczas zabawy w wojnę szybciej myślą o swoich przyszłych posunięciach.
   Szczególnie przysłuchiwała się wypowiedziom Zeyfara, który w końcu nimi dowodził. Tylko głupiec nie popełnia błędów, powtórzyła sobie, próbując zrozumieć. Jakie błędy na bogów? No zdurniał! Wszyscy możemy głowy stracić przez te błędy, a ten taki spokojny.

[Gunses]

- Mądry więc człowiek błędy popełnia? Hmm... zastanówmy się. Błędem może być ta cała akcja. W ogóle wiemy, czy Aragorn jeszcze żyje? Po co miałby go Om trzymać? Wysondowałby mu mózg i bajo, dostałby nożem po gardle. W każdej chwili mógłby go wskrzesić, jeśli by go potrzebował. Błędem może być nasza akcja. Om może dysponować siłą, która zniszczy nas i naszej siły. Oddać życie za jakiegoś barona, to nie jest śmierć chwalebna, a na pewno nie taka, jaka wybrałoby sobie większość tutejszej armii, a także ja sam. Jeśli to jest ten błąd, który popełni człowiek światły, to ja za takiego nie chcę się uważać. Improwizacja będzie masakrą wojska, które będzie odciągało od nas uwagę Oma. Te kilka tysięcy zostanie rzucone na pole bitwy, tylko po to, by być przykrywką dla uwolnienia Aragorna. Nie podoba mi się taki pomysł.

[Izabell Ravlet]

W ciszy przysłuchiwałem się rozmowom. Wtedy usłyszałem wypowiedź zamaskowanego mężczyzny, niejakiego Ra. Postanowiłem na nią odpowiedzieć:
 Nie zgodzę się z tobą. My i krasnoludy jesteśmy przyjaciółmi Aragorna. Przyjaciół się nie zostawia. Natomiast wojska tutejsze są wrogami Imperium Oma. Każdy sposób walki z nim jest dla nich dobry.

[Gunses]

- Mówisz jak młokos - rzekł Ra - Trzeba przekładać siły na zamiary. Powtarzam, mamy jakieś dowody, że ten cały Aragorn żyje jeszcze? Daremna śmierć setek, albo i tysięcy "naszych" ludzi, w walce o jego szczątki. Każdy weteran Ci to powie. Zemsta jest dobra, ale kiedy kosztuje jej się schłodzonej, powoli wypełniając wszystkie punkty dojścia do celu. Rzucenie się bez planu na uzbrojone po zęby imperium to nie przelewki i brak rozwagi. Nie chciałbym dowodzić żadnym oddziałem i bezmyślnie wysyłać go na śmierć wydając rozkaz: "Atakować! I zobaczymy co będzie."

[Anette Du'Monteau]

-Ja prowadzę jedynie was i krasnoludy na miejsce. Decyzję na temat bitwy podejmują Aggromor wespół z Cesarzem i całą Wojenną Komisją. Brodacze plują na to co sądzą inni o ich postępowaniu, od zawsze kierowali się własnym kodeksem moralnym. Natomiast Cesarstwo w tej chwili niemal zamknęło "pierścień ognia" wokół stolicy Imperium. My zwyczajnie wykorzystujemy sytuację, która się nadarza. Jeśli chcesz możesz odejść. Nie trzymam cię tu nic takiego. Dla mnie baron jest nie tylko dowódcą, ale też wiernym przyjacielem. - odparł gorzko.
-Co do myślenia, że Aragorn już nie żyje...ta osoba zbyt wiele razy była w szponach śmierci. Zawsze udawało mu się jakoś z tego wyjść. Możemy tylko podejrzewać co chciał Om. Niekoniecznie wiąże się to z natychmiastową śmiercią.

[Hagmar]

//Wróciłem miśqi.

Ekhm Ekhm, wasza kolumna dociera do, już na oko, większego od Efechidonu miasta otoczonego magiczną barierą miasta. Orgir otaczał też ogromny obóz armii Cesarstwa, namioty a nawet prowizoryczne drewniane baraki.

[Gunses]

- Czyli oblężenie pełną gębą -  rzekł Ra stając w strzemionach i z góry lustrują tereny przed miastem. Uwagę przytoczyła magiczna bariera. Na ogól niewidzialna ale co chwila po niewidzialności przebiegały magiczne promienie, nerwy energii, półkula ukazywała się. Gunses kojarzył kilka barier z historii. Zwłaszcza tą w Górniczej Dolinie Khorinis. Barierę, którą można było przejść do wewnątrz, ale nie można było z niej wyjść i jej słynny upadek. Oraz barierę nad stolicą, nad Vengardem. Barierę, której nie można było przekroczyć z żadnej strony. Taaak, magiczna bariera. Izolacja, idealna tarcza
- Jest naprawdę piękna - rzekł mówiąc o barierze - Taka cicha, spokojna, stała. Jak bańka mydlana. Ale drzemie w niej siła, którą ciężko zburzyć - potem spojrzał na teren w okół bariery, który niczym pierścień, czy pas, otaczał w koło stolicę imperium. Tysiące namiotów i baraków, trzepot proporców i flag, setki huczących ognisk, zapach pieczonego mięsa i gwar wojska. Cadacus zauważył siebie, kiedy był człowiekiem. Zauważył siebie pośród starych ruin na pustyni Ohsi, wśród braci asasynów, przy huczącym ognisku, w szacie, licząc swój dzienny łup, gadających o tym co ich spotkało. Klan Ohsi... Oj tak, Gunses dużo by dał, żeby tam wrócić. Na wyspę o nazwie Marant, do miasta Ombros gdzie wszystko się zaczęło, na pustynię Ohsi do starych ruin, gdzie dojrzewał i do Fortecy Magii, gdzie w podziemiu porzucił swą naturę. Oj tak, Gunses dużo by dał, żeby móc tam wrócić.

[Julian]

- Oblężenie. Dokładnie tak jak je sobie wyobrażałem.
Popatrzałem na prowizoryczny obóz armii Cesarstwa. Oddziały inżynieryjne odwaliły kawał dobrej roboty. Wielkie miasto. Chyba o odrobinę większe od Efechdionu. Ciekawe jak wygląda w środku.
- Magiczna bariera nie spodziewałem się tutaj takowej, a z jednej strony gdyby jej nie było wojska Cesarstwa zdobyłyby miasto, albo chociaż usłyszelibyśmy o ciężkich walkach.
Jednak przybycie tutaj oznacza, że skończyła się sielanka. Rozpoczyna się walka na śmierć i życie.

[Eric]

Diomedes zatrzymał konia i gładząc jego grzywę wziął przykład z Ra i począł obserwować teren. Ogromne miasto, większe nawet od Efehidonu, otoczone było połyskującą tajemniczo magiczną barierą, stanowiącą niepokonaną ochronę absolutną, którą Cesarstwo raczyło zastosować. Stanowiła ona jeden z najpoważniejszych problemów i trudów do pokonania. Drapiąc się po swej przystrzyżonej brodzie, zastanawiał się skąd może pochodzić energia potrzebna do utrzymania bariery w nienaruszonym stanie. Pewne było, że źródło ów mocy umiejscowione było za ścianami nieprzebytej ogromnej bańki okalającej miasto i prowizoryczne obozy, które zewsząd otaczały mury miejskie.
- Lekko nie będzie - mruknął ze znużeniem. - Dobrze by było mieć kogoś w środku, ale chyba nikogo takiego nie mamy. Poza tym, komunikacja byłaby niemożliwa. Macie jakiś plan, jak się dostać do środka? - zapytał.
- Bo jeśli nie naruszymy źródła mocy, która utrzymuję te barierę i zapewne znajduje się w jej środku, to w życiu się tam nie dostaniemy. A to stanowi poważny problem - dodał zafrasowanym tonem.

[Hagmar]

ÂŹródło mocy jest pewnie w pałacu Oma, gdzieś tu obozują ÂŁowcy i siły Ekkerund. No i trzeba generała znaleźć.

[Dragosani]

- W pałacu Oma... - mruknął Zeleris. - Mam co do tego bardzo złe przeczucia. - dodał, jakby do siebie. Lubił rozmawiać sam ze sobą, nawet w myślach. Dzięki temu miał rzadką okazję, na dyskusję na wysokim poziomie. Przyglądał się stolicy Imperium. Było to wielkie miasto. Właściwie "wielkie" nie było zbyt trafnym określeniem. Efehidon było bowiem wielkie. Zaś stolica Imperium, Orgir wedle słów krasnoludów, było ogromne, gigantyczne. I to w skali makro. Bariera, która otaczała miasto również wyglądała okazale. Lśniła od magii i Flamelowi zdawało się, że niemal czuje jej moc. Za nic nie chciałby jej sprawdzać w fizycznym kontakcie.

[Adaś]

Siedziałem w siodle spokojnie słuchając tych wszystkich wypowiedzi. W końcu postanowiłem coś powiedzieć lekko oburzony:-Może skończylibyśmy wreszcie pieprzyć i poszukalibyśmy tego generała?

[Gunses]

Gunses spojrzał przez maskę na młodzika. Zachowywał się dziwnie. Stał właśnie przed gigantycznym miastem, o sektach tysięcy domów, budynków, urzędów, o milionach mieszkańców, milionach wrogo nastawionych mieszkańców. Stał przed domem Arcylisza. Istoty, która siłą woli mogłaby zabić. Stał przed niespotykaną formą ukształtowania magicznej Energii. Być może pierwszy i ostatni raz widział Barierę. Niesamowity i piękny twór Mocy. Stał w końcu przed setkami tysięcy tych, którzy oblegali miasto. I.... I nic. Stwierdził, że mitrężymy i zwlekamy. Ot młodość. Na niczym nie zależy, tylko chlać i pieprzyć - pomyślał Gunses
- Nie odzywaj się niepytany - rzekł surowym głosem - do starszych od siebie. Nikt nie pieprzy. Trzeba mieć plan tego co musimy zrobić, a taki plan opracowuje się mówiąc. Głupi ten, kto bez jakiegokolwiek planu rzuca się na nieznane. Warto by zasięgnąć języka jakiegoś Maga w tej kwestii. A generał nie zając, nie ucieknie.

[Eric]

- Adamus, tak? - zapytał, by się upewnić. Nie miał dobrej pamięci do imion, szczególnie do tych, których nie zwykł często używać. - A wiesz, że najpierw musimy sforsować tę barierę? I najpewniej jeżeli nas w jakiś sposób nie olśni, to tego nie zrobimy? - pytał retorycznie, mając nadzieję, że nieco wystudzi temperament i bitność młodzieńca.
- Zelerisie - - zwrócił się do swego mentora. - Czy byłaby możliwość teleportacji do wnętrza bariery?

[Devristus Morii]

Możliwość tak istnieje, ale czy dobrze by było z niej skorzystać? W końcu to bariera została po coś stworzona, prawda? odpowiedział Devristus, który przypatrywał się i słuchał utarczek swoich towarzyszy. Nie komentował nic, bo uznał, że nie miało by to sensu.

[Anette Du'Monteau]

-Chodźmy zatem do głównego namiotu dowództwa. Tam powinni być zarówno dowodzący wojskiem, jak i mistrzowie tutejszej magii. Powiedziawszy to Zeyfar ruszył do obozu. Przeciskał się tam między mniejszymi namiotami i ogniskami, przy których siedzieli żołnierze. W końcu pojawił się jeden wielki namiot. Rozstawiony w dobrze widocznym miejscu, był siedzibą polową przywódców oblężenia.

[Adaś]

Gdy tylko zamaskowany "człowiek" miałem ochotę odpowiedzieć że nie jest żadnym moim przełożonym by mi rozkazywać bądź upominać. Ale jak mnie upomniał adept magii, nie jaki Diomedes powstrzymałem się od rozpoczynania kłótni. Postanowiłem wstrzymać się od jakiś zbędnych komentarzy. Tylko burknąłem pod nosem.-Już się nie wtrącam.
Nagle słysząc słowa Zeyfara w głębi duszy poprawił mi się humor. W końcu w jakimś nie wielkim stopniu wyszło na moje.

[Hagmar]

...Nie, nie, nie Otomo! To szaleństwo! Cesarz nigdy nie zgodzi się na wykorzystanie takich ilości czerwonej rudy. Zrobimy tak, przeteleportujemy oddział za bariere.
Teraz Ty oszalałeś Kain! Nawet jeśli im się uda... będą musieli wytrzymać kilka dni po stronie wroga. Z liszem u boku!
Innego planu nie ma, Ty kto Cie tu wpuścił?[/color]

[Anette Du'Monteau]

-Jestem Zeyfar Navarre, dowódca grupy z Valfden. My jesteśmy odpowiedzialni za uwolnienie barona Tacticusa. Chciałbym poznać jakie plany macie co do dalszego oblężenia i sprawy bariery. Jest ze mną również król krasnoludów z miasta Ekkerund i 5tyś żołnierzy z tegoż miejsca.

[Gunses]

Gunses wszedł po cichu i stanął pod jedną z kolumn, które podtrzymywały konstrukcję. Oparł się plecami i słuchał.