"Sok z Złotej Rudy - Kici kici smoczku"

[Gordian Morii]

-Smoki to istoty niezwykle łase na wszelakie bogactwa, a tych tutaj jest ogrom. - rzekł elf, który pojawił się przy obradujących nie wiadomo skąd.
- Odesłałem dzisiaj do kotła dusz wielu niewinnych, lecz te odprawy uzmysłowiły mi co te kilka okruchów złota może zrobić z ludźmi. - to powiedziawszy rzucił na stół mieszek wypełniony monetami.
-Jeśli chcecie zwabić smoka to rozkażcie ludziom ograbienie ciał ze wszystkiego co cenne i zniesienie tego w jedno miejsce pod pozorem podziału łupów. Taka ilość skarbów na pewno zainteresuje gada, który poczuje go już z daleka. Gdy smok przybędzie wystarczy upozorować ucieczkę i tym samym zachęcić go do wylądowania wprost pod tą waszą piekielną maszynę. Tak będzie chyba najprościej i najbezpieczniej...

[Anv]

Tymczasem kompanija trzech łowców pomykała przez las. Co trochę o czymś pogaworzyli, jednak większą część czasu spędzali na nasłuchowaniu i rozmyśleniach. Wszak ich celem był zwiad. Ja także wyczuliłem swe zmysły. Korony drzew lasu przysłaniały delikatnie światło słoneczne.
- Cholera, na mapie wydawało się bliżej. - zażartowałem. Nie tyle celem rozpoczęcia rozmowy co jakby ponaglenia biegu wydarzeń. Ileż to razy gdy wspominało się o czymś na co się czekało, to wreszcie się pojawiało. Spora w tym rola ludzkiej psychiki.

[Hagmar]

Od czego mamy ciebie? Co to za sztuka zrobić miksturę, a krowa się znajdzie. Na północ stąd jest wieś. Dracon obejrzał się na elfa, jego plan był najrozsądniejszy ze wszystkich jak dotąd.
Elitharias ma rację, tak będzie najprościej i najskuteczniej. Gulaszu? Spytał szczerząc kły w uśmiechu, sam nałożył sobie dokładkę.
Widzicie wioskę, wygląda na "spokojną".

[Dragosani]

- Nie znam receptury tej trucizny. - mruknął Zeleris na słowa Aragorna. Pomyślał nad planem przedstawionym przez elfa. Zdawał się być całkiem niezły. Lecz żaden plan nie jest doskonały.
- Pomysł niezły, ale gad może spostrzec skarby wcześniej. Na przykład jak będziemy je transportować do wybranego miejsca. Jakby zaatakował wtedy, cały plan ległby w gruzach. - odpowiedział.

[Gordian Morii]

- Dlatego najpierw przygotujmy broń, a później zacznijmy gromadzić złoto. Wtedy, nawet jeśli smok przyleci nim skończymy będziemy przygotowani na atak. Te bestie są niezwykle próżne i jeśli chodzi o gromadzenie skarbów to uwagę zwracają tylko na konkretne rzeczy. Mieszek złota nie wystarczy by wzbudzić jego zainteresowanie, ale już kilkaset złotych krążków mogłoby sprowokować go do opuszczenia leża. Posiadamy jeszcze dość spory potencjał ludzki więc jeżeli wszyscy zdolni do poszukiwań ruszą w pole to zgromadzenie przynajmniej części złota nie zajmie nam dłużej niż kilka minut.

[Hagmar]

Zatem. - podniósł się z ziemi by "iść dać przykład" - Poloneza czas zacząć, jak to mawiają niektórzy.

[Anette Du'Monteau]

-Jest pewna słuszność w twych słowach Ellthariasie. Nawet w moich stronach chodziły legendy, że te skrzydlate monstra są strasznie łase na wszelkie skarby i błyskotki. Gotów są chronić je każdym swym tchnieniem i szponem. Ponoć tak budują sobie reputacje wśród innych smoków. Który więcej ma skarbów ten jest potężniejszy i sprytniejszy, by się wydawało bo nie daje się okradać ludziom. Choć to tylko pogłoski i słuchy. Doświadczenie mówi mi jednak, iż w każdej historii kryje się ziarno prawdy.

[Dragosani]

- No dobra... - odparł Zeleris, mimo że wciąż miał pewne wątpliwości. Niepokoiła go mała mobilność balisty i fakt, że bestia może zwietrzyć złoto wcześniej. Mimo to plan wydawał się dobry. Na pewno lepszy niż osobiste robienie za przynętę. Ruszył więc, aby zebrał złoto z ciał poległych.

[Patty]

Siedziałam spokojnie nieopodal towarzystwa, nie chcąc się wtrącać w rozmowę, w końcu nie miałam doświadczenia w walce ze smokami i nie sądziłam, bym powiedziała cokolwiek konkretnego czy logicznego. Dlatego jedynie przysłuchiwałam się dyskusji, spokojnie obracając w palcach mały nożyk i rozmyślając. Gdy jednak padło stwierdzenie o szukaniu złota podniosłam się z ziemi, ruszając w stronę poległych. Moich nozdrzy dobiegł odór krwi i śmierci, zwyczajowy zapach unoszący się nad polami bitew czy mniejszych potyczek. Mimo sporego doświadczenia w walce nigdy do końca nie przywykłam do tej mieszanki zapachów, jednocześnie traktując je jako przykry obowiązek. To i tak było lepsze niż smród spalonego kulą ognia czy błyskawicą ciała. Dlatego chodziłam pomiędzy ciałami, starając oddychać się ustami i jednocześnie współczując istotom o wyostrzonych zmysłach, wszak dla nich ten smród stanowił nie lada torturę.

[Nessa]

   Grupa bez problemu dostrzegła rysujące się kontury domostw. Elfka dość ospale i bez energii ruszyła w kierunku wioski. Nie znała jej nazwy, ale kto zaprzątałby sobie tym głowę, wiedząc, że niedługo zobaczy prawdziwego smoka. Takiego ziejącego ogniem i składającego jaja! Szał.
   Wprawdzie nie miała ochoty na zmianę towarzystwa i przybliżanie się do legowiska stworzenia, ale mus to mus.
- Teraz na zachód, czy mnie pamięć myli? - zerknęła na mężczyzn. Powstrzymała się od dodania: Choć wątpię i ze spokojem czekała na odpowiedź. W końcu komu jak komu, ale Nudzie się nigdzie nie spieszyło.

[Anv]

- Tak. Zgodnie z instrukcjami Aragorna. - stiwerdziłem i ruszylismy na zachód. Teraz zaczynały sie chwile niepewności. Musieli dojrzeć leże smoka. A co jeśli akurat odechciało mu się wylegiwać i poszedł zrobic obchód wokół mieszkania? Napotkanie go na swej dordze nie byłoby przyjemne.

[Adaś]

Adamus podszedł bliżej towarzyszy. Zastanawiało go jak prędko wrócą do obozu żeby jeszcze złapać trochę snu. Chociaż marsz trochę go rozbudził i nie był już tak senny. Ale to nie zmieniało faktu że chętnie by się znowu położył. Widząc wioskę miał nadzieję że nie będą szli zbyt daleko w kierunku tych "fortyfikacji" o których mówił Aragorn.
Gdy tylko usłyszał słowa łowcy ruszył w ciszy jak miał w zwyczaju na końcu. Marsz zaczął go nudzić.A więc zaczął nucić sobie pod nosem bandycką piosenkę o herszcie pewnej bandy. Której przywódca wpadła w ręce stróżów prawa. Lubił te pieśń jeszcze za teleportem.

[Hagmar]

Minęliście wioske bez problemów, wyszliście z lasów na rozległą równinę. W oddali jakieś 150m. od was widać było otoczone palisadą leże smoka, gadzina wystawiła łeb znad ogrodzenia. Tymczasem reszta naszej kompanii wraz z częścią wojsk dotarli do miniętej przez was wioski by rozstawić balistę na małym wzgórzu z którego było widać polanę idealną na zasadzkę. Rozładowywano tam znaleziono złoto.

[Anette Du'Monteau]

-Niedługo się przekonamy czy plan nie zawiedzie. Jeśli tak, wszyscy zostaniemy pożywką dla roślin. Jeśli nie będziemy mogli szczęśliwi wrócić do domu z niezapomnianą opowieścią, której wnuki na pewno będą słuchały z ciekawością. - mówił mauren.
-W życiu się nie spodziewałem, że trafiając podczas moich podróży trafię na miejsce, gdzie będę walczył z smokiem. - kontynuował. -Gdybyśmy z tego nie wyszli cało to wiedźcie, że praca z wami była przyjemnością.

[Adaś]

Adamus widząc wystawiającą łeb gadzinę odruchowo przykucnął. Po łbie można było poznać że to jest prze piękne stworzenie. A żal mu się go zrobiło gdy pomyślał że co ludzie z niego zrobili. Wyobraził sobie tego smoka w swoim pierwotnym systemie.
Po chwili wrócił do rzeczywistości zbliżył się znowu do towarzyszy i powiedział do dowódcy grupy:
-Najlepiej było by teraz wrócić  tą samą drogą co przybyliśmy. Już wiemy gdzie jest leże więc możemy wracać.
Powiedział to trochę z nie chęcią bo strasznie podobało mu się to szlachetne stworzeniem które w okrutny sposób zostało zmuszone do mordowania zazwyczaj bez bronnych ludzi.

[Dragosani]

Gdy złoto zostało dostarczone na miejsce i wszystko wydawało się iść w kierunku gotowości, mag zacierał dłonie. Mimo pewności siebie, jaką okazywał na każdym kroku, denerwował się. Zdawał sobie sprawę, że będą walczyć z bestią potężniejszą niż cokolwiek z czym mieli do czynienia. A to już niełatwa sztuka. Jednak nie był to czas na wątpliwości czy tchórzostwo. Musieli działać. Musieli współpracować. Cel był zacny, złoto i chwała! Czyż może być wspanialszy cel? Flamel wyciągnął kostur. Po części aby zająć czymś dłonie, a po części, aby być gotowym.

[Anv]

- Ta, wracamy. Niezła bestyja jest. Ciekawe co uradzili panowie w obozie i jaki znaleźli sposób na smoczka. - odrzekłem na wpół żartobliwie, po czym wszyscy ruszyliśmy w drogę powrotną. Jako, że mieliśmy dostać się tylko do wioski doszliśmy tam dość szybko. Zbierał się tam już całkiem spory oddział ludzi i nieludzi gotowych do walki. Szybko odnalazłem w tłumie Aagorna i podszedłem do niego.
- Smoczysko ze swoim legowiskiem nie jest daleko. Chwilę drogi na zachód, dokładnie tak jak mówiłeś. Teraz tylko jaki mamy plan? - zapytałem dracona. Ciekawiło mnie to niesmiernie bowiem wqlka ze smokiem nie jest codziennością. Do tego potrzeba strategii.

[Hagmar]

Vivat Carco... kurwa to z przyzwyczajenia, tam na wzgórzu postawiliśmy balistę. - dracon wskazał ręką na wschód wsi. - Kilkaset metrów od wzgórka jest dolina, tam ułożyliśmy górę złota która ma go niby przywabić, Yarpen na wszelki wypadek spreparował krowę i umieścił razem ze złotem. Dobra, na stanowiska, miejscowi mówią że sukinsyn nie długo wstanie polatać.

[Gordian Morii]

Elltharias stanął w miejscu z którego doskonale widać było usypisko złotych monet, które nota bene nie było małe i upewniwszy się, że gęste korony drzew dostatecznie osłaniają go przed wzrokiem smoka czekał na rozwój wydarzeń.
- Moment... - szepnął nagle pod nosem i biegiem ruszył w kierunku Aragorna.
Przedzierając się przez niezbyt gęstą ściółkę obdarzony swoistym darem poruszania się w lasach elf dotarł do dowódcy bardzo szybko.
- Aragornie, zapomnieliśmy o jednym. Smok nie jest głupi i może przewidzieć pułapkę. Póki mamy czas ustawmy wokół złota straż. By wyglądało to bardziej realnie. - rzekł szybko.
- Nie narażajmy ludzi, ale ustawmy tam kilku zabitych z naszej kompanii, im już i tak nic nie pomoże, a nam da to większy realizm.

[Anette Du'Monteau]

Zeyfar zrozumiał plan elfa. Ruszył się więc i przywlókł ze sobą kilka ciał poległych wojowników. Ułożył ich zwłoki tak, jakby wyglądało to na potyczkę lub napad. Nie od dziś wiadomo, że ludzi byli dla złota w stanie zrobić praktycznie wszystko. Gdy odszedł spoglądając na ułożenie spytał Ellthariasa.
-Czy właśnie tak zakonniku?